Welcome Visitor: Login to the siteJoin the site


Tags: De, Wraakengel


poem


Submitted:Jun 19, 2010    Reads: 37    Comments: 0    Likes: 0   


Er schuilt een duivel in mij
die wordt groter en bozer.
Mijn grenzen vervagen.
Ga aan het fatsoen voorbij.

Ooit was ik een engel.
Geboren uit liefde
in een nest van warmte,
maar die stem
maakt van mij een bengel.

Heb van haar gehouden.
De hoogste beloning der liefde gekend.
Veilig thuis zonder zorgen.
Was zo ontzettend verwend.

Ze is me gaan haten
toen ik tegen haar loog
met mijn mooie blauwe ogen.
Toch bleven we met elkaar praten.
Ze werd niet boos.

En ik loog wat meer
en nog een keer.
Sprak de waarheid
en had toen helemaal niemand meer.

Alleen ben ik een duivel.
Samen waren wij god.
Ik heb je nodig.
Zonder jou
maak ik alles langzaam kapot.





0

| Email this story Email this Poetry | Add to reading list



Reviews

About | News | Contact | Your Account | TheNextBigWriter | Self Publishing | Advertise

© 2013 TheNextBigWriter, LLC. All Rights Reserved. Terms under which this service is provided to you. Privacy Policy.