Welcome Visitor: Login to the siteJoin the site


Tags: Familie


poem


Submitted:Jun 20, 2010    Reads: 29    Comments: 0    Likes: 0   


Je glanst in afwezigheid
door de nacht zie ik nog sterren
die mij wijzen op jouw zijn.

Als een zoete, pragmatisch warme energie voel ik jou in mij.
Noem het naasteliefde of genegenheid.
Ik kan je niet zien,
toch voel ik jouw aanwezigheid
terwijl je uitblinkt in afwezigheid.

Er was een reden waarom je daar was.
Er was geen toeval toen ik niets zei.
Degene die negeren zullen zelf genegeerd worden.
Daarom regeer jij in dualistische, reactieve schijneenzaamheid.

Wat ons bindt is de wet van de aantrekkingskracht
gedreven door liefde blijven wij om elkaar heen draaien.
Komen we elkaar tegen dan vliegen we weg.
Verliezen we elkaar uit het oog,
dan belanden we
zoekend, vragend en eenzaam op dezelfde weg.

Onze wegen zullen zich blijven kruizen,
net zolang tot wij samen een geheel zijn,
om weer op te breken in nieuw leven
en samen door het leven te gaan
tot in de aarde.





0

| Email this story Email this Poetry | Add to reading list



Reviews

About | News | Contact | Your Account | TheNextBigWriter | Self Publishing | Advertise

© 2013 TheNextBigWriter, LLC. All Rights Reserved. Terms under which this service is provided to you. Privacy Policy.