Welcome Visitor: Login to the siteJoin the site

Illusie van eenzaamheid

Poetry By: Pieter de Winter
Poetry



poem


Submitted:Jun 19, 2010    Reads: 34    Comments: 0    Likes: 0   


De metamorfose is compleet.
Het verleden onherkenbaar.
We zijn nieuwe mensen.
Zelfs mijn echo klinkt niet meer.

De morfine, de dopamine.
Het is een roze slaap.
Conversatieniveau voorbij gestegen.
We weten ons met onszelf geen raad.

Droomviolen, pianogeschut.
De drum dreunt haar noten.
We dansen in de regen.
Vergeten het gemis.

Vandaag ben ik.
Vandaag ben jij.
Weg met dat gesnik.
Alles gaat voorbij.

De afdruk van eens zo'n mooi plaatje,
neus aan neus in het groene gras,
is reeds een grauwbruin vervaagde herinnering geworden.

Lief zijn is geen kunde
het is een kunst
om van jezelf te blijven houden
als die ander er niet meer is.

Gelukkig hebben we altijd iemand
om mee te praten.
Die ons even wit laat zijn
in de stilte van de eenzame duisternis.





0

| Email this story Email this Poetry | Add to reading list



Reviews

About | News | Contact | Your Account | TheNextBigWriter | Self Publishing | Advertise

© 2013 TheNextBigWriter, LLC. All Rights Reserved. Terms under which this service is provided to you. Privacy Policy.