van luxor tot maastricht
van chicago tot babylon
ik schrijf een gedicht
omdat ik niet anders kon
versijpeld in een gedrocht
van waanzin en illusie
verkoop ik zinspeling
en fiducie
zie mij staan
daar eenzaam onderaan
zie mij gaan
tot voorbij het verleden
bovenaan
kus ik jou in de hemel
of vind ik je terug in dit aardse bestaan?
lichtglooiend, vergroeid in stengels,
veranderd in bomen, maar niet vergaan
het leven staat stil
een droom beweegt zich langzaam
in de eenzaamheid voort
misschien ben jij daar en vind ik reden
maar voor zover ik kan weten
sta jij net zoals mij beneden
en kunnen wij de victorie wel vergeten
scheppen wij leven?
creeren wij goed?
wat heb ik u te geven?
als u mij nog nooit heeft ontmoet.
Ik ben trots als god,
hou van het leven,
maar drijf met mezelf de spot
ach, wat
heb ik je tenminste iets om te geven
Golven sterven en tijd staat niet stil
maar ik zal jouw liefde erven
het is het laatste wat ik wil
O zachtstrelende liefdesgodin des aardse hemelparadijs
ik slechts de uwe tot het einde van onze reis..
| 
Email this Poetry
| 
Add to reading list
