en dan zweef ik weer
als een sneeuwvlok in haar schoot
klein maar fijn
plausibel voor het oog
doch eerlijk voor het hart
als een herinnering van toen
voel ik haar nu
als een echte kans
een kans op een herstart
elke morgen, elke middag
's avonds en 's nachts
of het nu in gedachte is
of hier in de werkelijkheid
ik heb met haar een verbintenis
die raak ik niet meer kwijt
het is een biochemische reactie
in mijn lijf
als ik haar zie
juicht een voetbalstadion
trotseren paarden de hemel
vliegen vissen uit de sloot
knalt mijn brein uit mijn schedel
en wil ik samen tot in de dood
en telkens weer
word ik er aan herinnerd
dat je in dit leven
altijd wel iemand hebt
om van te houden
zou willen dat
dat niet veranderde
| 
Email this Poetry
| 
Add to reading list
