Welcome Visitor: Login to the siteJoin the site

In een opwelling

Poetry By: Pieter de Winter
Romance


Tags: In, Een, Opwelling


poem


Submitted:Jun 19, 2010    Reads: 25    Comments: 0    Likes: 0   


zoek naar lucht
zoek naar ruimte
voor mezelf op de vlucht
spuug op de ruiten
we zijn maar mensen
waarom kletsen wij niet meer?
al ben ik minder dan een beest
ik heb toch ook liefde nodig?
ik lach alleen, ik huil alleen
ik trek alleen aan de touwtjes
uit eigen belang
je weet het al lang
we kruipen, we dansen
voor elkaar
halen mensen door elkaar
waarom zijn wij mensen?
wat doen wij hier?
waar liggen de grenzen?
en wanneer houdt het op
en zeg jij
tot hier?
langs een flinterdunne lijn
over intense hoogten en gevaarlijke diepten
pluk ik druiven in een kasteel van satijn
geloof in iets hogers
iets wat boven ons kan zijn
waar gaat onze geest heen
wie laat ons nooit alleen
gaan onze dromen verder
of sterven wij in een nachtmerrie van ellende?
wie wordt het
die zegt tot hier en niet verder?
waar gaat dit heen
wie is jouw herder?
waarom ben ik schizofreen?
ik voel alles
alles door mij heen
ik trek aan de touwtjes
heel alleen
de wereld draait
en ik stuiter mee
de waarheid verdraaid
wie neem jij mee?
en in nachtelijke escapades
droom ik over jou
hoe het zou zijn
met jou als vrouw
maar ik weet genoeg
want je vroeg
naar mij
en dat is al genoeg
voor mij
waar hoop gloort aan de horizon
en ik verloor in Benidorm
ben ik nu bij jou
en straalt de zon
dwars door de herfst
tegen de sneeuwgrens aan
smelt het ijs
en vinden wij een nieuw bestaan
dat lijkt op een paradijs
maar eigenlijk is er niks aan
alleen wij vinden het leuk
en daarom blijven wij doorgaan
ik hou van je





0

| Email this story Email this Poetry | Add to reading list



Reviews

About | News | Contact | Your Account | TheNextBigWriter | Self Publishing | Advertise

© 2013 TheNextBigWriter, LLC. All Rights Reserved. Terms under which this service is provided to you. Privacy Policy.