Welcome Visitor: Login to the siteJoin the site


Tags: Niet, Vergeten


poem


Submitted:Jun 19, 2010    Reads: 17    Comments: 0    Likes: 0   


Ik weet nog
hoe wij een sigaret deelde.
Ik weet nog
dat we samen blowde
in andersom.
Ik weet nog
dat we samenwoonde
in de buurt van Doorn.
Ik weet nog goed
hoe ik van je heb gehouden.
Ik weet nog hoe dat was.
Maar wat ik ben vergeten
is hoe het met jou samen was.
Hoe je naar me lachte.
Hoe je me haatte.
Hoe je van me hield
toen je me verliet.
Toen we samen waren.
Ik zal nooit veranderen.
Dit gevoel heb ik al
sinds ik je ontmoette
en het gaat niet weg.
Zelfs nu je er niet meer bent.
Zelfs als ik bij andere vrouwen ben
heb ik dit gevoel van jou.
Jij zal altijd mijn ware vriendin blijven.
Jouw gevoel ligt vergrendeld in mij
vanaf het moment dat ik je tegenkwam.
En ik kan je niet vergeten.
Nee, ik leef met mijn verleden.
Ik kan je niet vergeten.
Neem jou mee naar het heden
en laat je nog eenmaal zo stralen
zoals je dat wou.
Ook al weet ik,
weet ik
jij wordt nooit meer mijn vrouw.
En ik kan je niet vergeten,
niet vergeten.
Ooit waren wij samen aan de top,
maar ik sta nu weer helemaal beneden
en ik probeer te vergeten.
Maar ik kan het niet.
Ik kan je niet vergeten.





0

| Email this story Email this Poetry | Add to reading list



Reviews

About | News | Contact | Your Account | TheNextBigWriter | Self Publishing | Advertise

© 2013 TheNextBigWriter, LLC. All Rights Reserved. Terms under which this service is provided to you. Privacy Policy.