Welcome Visitor: Login to the siteJoin the site


Tags: Vergeet, Me


poem


Submitted:Jun 19, 2010    Reads: 22    Comments: 0    Likes: 0   


Ik wil schreeuwen
rennen, huilen
en mezelf niet meer kennen.

Leg jouw roos
naast mij neer.

Laak een traan
en vergeet het weer.

Tenminste, dat denk ik.
Maar onderhuids,
tussen de oren,
achter mijn borst.
Er is iets niet pluis.

Pijn verweven
met weggeëbt verdriet.
Gewicht
van mijn schouders gelost.

Ik kan niet toveren.
Ik ben geen charlatan.
Het enige wat ik je kan beloven
na alles wat ik nu ben geweest
is dat je met al je excuses
de boom in kan.

Want jij ziet de fout toch niet.

Doe maar net
alsof ik
er niet ben geweest.





0

| Email this story Email this Poetry | Add to reading list



Reviews

About | News | Contact | Your Account | TheNextBigWriter | Self Publishing | Advertise

© 2013 TheNextBigWriter, LLC. All Rights Reserved. Terms under which this service is provided to you. Privacy Policy.