Welcome Visitor: Login to the siteJoin the site

Verloren in vuur

Poetry By: Pieter de Winter
Romance


Tags: Verloren, In, Vuur


poem


Submitted:Jun 19, 2010    Reads: 23    Comments: 0    Likes: 0   


Inspiratieloos, lusteloos, rusteloos.
Je bent weg, al een hele poos.

Het vuur dat nog nagloeit in de wind.
Ik zit alleen, met mijn rugtas, mijn kind.

Niemand geïnteresseerd in mij.
Onze liefde ver weg, verbonden met een lange lijn.

Ik wil van je houden, nu.
Maar het is zo ver weg.

Ik trek aan die lijn.
Wil bij jou zijn.

Maar er gebeurd niets meer.
Ik laat de lijn los
en probeer het nog een keer.

Nog steeds niets
en dan opeens iets.

Een vonk die vlam vat op het hout.
De wind die het aanwakkert
en mij laat voelen
dat je nog steeds van me houdt.

De lijn trekt mij naar het vuur.
Ik volg die lijn en voel de warmte.
Bij jou zijn voelt zo fijn.
Het geeft me rust, het geeft me kalmte.

Uur na uur zit ik bij het vuur
met de lijn stevig in mijn handen.
Ik laat het niet los
en voel de warmte branden.

Ik wil niet weg, want dan krijg ik het koud.
De warmte voelt zo vertrouwt.

Ik blijf zitten tot het niet meer kan.
Het liefst een heel leven lang.

Maar ik moet weg, voor het hout.
Want anders gaat het fout.
Dan gaat het vuur uit
en raak ik de warmte kwijt.

Ik laat de lijn weer vieren.
Je trekt er stevig aan.
Je bent zo dichtbij.

Ik kan je aanraken,
maar dan zou ik me branden.
Ik zal altijd over jou waken.
Jouw lot ligt in mijn handen.

Bij het vuur val ik in slaap.
Rust ervaar je pas
als je het niet bewust bent.
De lijn glijdt langzaam weg
en als ik de volgende morgen wakker word
voel ik de lijn stevig aan mij trekken.
Maar het is al te laat.
Het vuur is uit
en jij
jij bent weg.






0

| Email this story Email this Poetry | Add to reading list



Reviews

About | News | Contact | Your Account | TheNextBigWriter | Self Publishing | Advertise

© 2013 TheNextBigWriter, LLC. All Rights Reserved. Terms under which this service is provided to you. Privacy Policy.