In oeverloos samenzijn
drijft mijn gedachte opzij.
De ervaring leert
mijn hart begeert.
Vind je prachtig.
Ging dit maar nooit voorbij.
De tijd rijpt
mijn vertouwen
in weemoed.
Mijn tranen zijn ontelbaar
als ik jou in wederzien
na jaren weer ontmoet.
Onze harten zijn
dezelfde gebleven.
Maar onze wegen
waren veranderd.
Ondanks dat
hield ik nog steeds van je.
De liefde van mijn leven.
|
Email this Poetry
|
Add to reading list






