Welcome Visitor: Login to the siteJoin the site


Tags: Bewust


poem


Submitted:Jun 19, 2010    Reads: 28    Comments: 0    Likes: 0   


De som van het zijn en het weten
min alles wat ik ben vergeten
leidt tot mijn bewustzijn.

Beperkt maar tevreden.
Bovenaan en beneden.

Als een gezicht dat lacht noch huilt
gedwongen om jou te accepteren
zoals je bent.

Overtuigt in eigen kunnen
pak ik die pen
en blus mijn fantasie
in een ruïne van verdriet.

Mezelf niks meer gunnen
doen alsof niemand mij ziet.

Onzichtbaar zonder rozen.
Tastbaar, maar niemand om lief te kozen.

Ik ben alleen misschien,
maar er is iemand die mij kan zien...

Die persoon
ben jij.







0

| Email this story Email this Poetry | Add to reading list



Reviews

About | News | Contact | Your Account | TheNextBigWriter | Self Publishing | Advertise

© 2013 TheNextBigWriter, LLC. All Rights Reserved. Terms under which this service is provided to you. Privacy Policy.