Welcome Visitor: Login to the siteJoin the site



poem


Submitted:Jun 19, 2010    Reads: 39    Comments: 0    Likes: 0   


Verstijfd en bevroren
loop ik door een verlaten land.
Verarmd en verloren
neem ik haar ziel ter hand.

Dan draag ik haar door zee
op de golven van het leven.
Neem bloemen voor haar mee.
Misschien kan zij mij vergeven.

Dan dansen wij in het licht
op het ritme van een zomerse nacht.
Dan schrijf ik voor haar een gedicht
en zie ik hoe zij naar mij lacht.

Maar voor ik mezelf kan geven
is mijn hart alweer vertrokken.
Onze problemen zijn dezelfde gebleven
en hoeveel ik daadwerkelijk van haar houd,
daar is zij heel erg van geschrokken.






0

| Email this story Email this Poetry | Add to reading list



Reviews

About | News | Contact | Your Account | TheNextBigWriter | Self Publishing | Advertise

© 2013 TheNextBigWriter, LLC. All Rights Reserved. Terms under which this service is provided to you. Privacy Policy.