Het hek van de dam

En als de stilte breekt.
Het papier geen rust meer heeft.
Dan ga ik op in zinnen
die bij mij van binnen hebben geleeft.

Mijn gedachten varen over zee.
Ik neem mijn gevoel met mij mee
en geef je alles.
Alles wat ik in me heb.
Alles wat ik over heb.
Over voor ons twee.

Angsten verjagen de wind.
Ik trek aan mijn haren,
maar ik weet
ik ben niet langer kind.
Dus ik moet mezelf bedaren
en geven wat ik vind.

In rust ligt de kracht,
maar ik ben ontembaar.
Ontembaar als de wind.