Welcome Visitor: Login to the siteJoin the site


Tags: Het, Strandt


poem


Submitted:Jun 18, 2010    Reads: 25    Comments: 0    Likes: 0   


Doelloos en stuurloos
drijf ik op een stilstaand meer.
Gewetenloos en gevoelloos
sta ik stil,
want er is geen wind meer.

Dan kijk ik op naar de zon
die mij verwarmt met het licht.
Dan vind ik mezelf weer
in de spiegeling van het water
en zie ik mijn gezicht.

Maar voor ik het kan begrijpen
ben ik al weer aan land.
In een veilige haven.
Ergens ver weg van hier
waar het diepst van mijn gedachte strandt.





0

| Email this story Email this Poetry | Add to reading list



Reviews

About | News | Contact | Your Account | TheNextBigWriter | Self Publishing | Advertise

© 2013 TheNextBigWriter, LLC. All Rights Reserved. Terms under which this service is provided to you. Privacy Policy.