Welcome Visitor: Login to the siteJoin the site


Tags: In, Hun, Schaduw


poem


Submitted:Jun 18, 2010    Reads: 31    Comments: 0    Likes: 1   


De verkoelende stilte
in hun schaduw op het gras
liet mij dagdromen
over hoe het vroeger was.

Nog klein, nog samen.
Gelukkig, maar dan anders.
Zij waren er voor mij.
Ik had toen niemand anders.

Ontvluchtte en ontsnapte
aan de brandende hitte
van de zon die mij verblindde.
Zat ik daar nog even te genieten.

Hij was er wel.
Maar zij niet meer.
Ze groeiden langs elkaar
en leefden met oud zeer.

In hun toppen was er afstand.
De aanblik van het eenzame lijden.
De wortels waren nog verstrengeld.
Maar zij leefden al jaren gescheiden.

Ik zat daar tussen te rusten
daar onder twee uitgegroeide bomen
die elkaar ooit dagelijks kusten
Maar er nu - helaas -
alleen nog maar over konden dromen.

Ik ben hun zoon.
Zij zijn mijn ouders.
Voor mij is scheiden heel gewoon.
Ik draag het al jaren met me mee
als de zwarte engel op mijn schouders.





1

| Email this story Email this Poetry | Add to reading list



Reviews

About | News | Contact | Your Account | TheNextBigWriter | Self Publishing | Advertise

© 2013 TheNextBigWriter, LLC. All Rights Reserved. Terms under which this service is provided to you. Privacy Policy.