Welcome Visitor: Login to the siteJoin the site


Tags: Luister, Naar, Me, Hart


story


Submitted:Jun 19, 2010    Reads: 37    Comments: 0    Likes: 0   


Het is vandaag zondagmiddag en mijn vader was dit weekend gelukkig thuis. Morgenochtend vertrekt hij naar Amsterdam en wordt hij in slaap gebracht voor de operatie op dinsdag. Gisteren heb ik met hem gegeten en vroeg ik hem of hij nog rustig kon slapen. Hij vertelde me dat hij er minder moeite mee heeft dan wij, want als hij wakker wordt na de operatie en hij heeft pijn, dan weet hij wel dat hij nog leeft. Met die gedachte kan ik wel leven. Toch wordt het een vrezelijke lijdensweg om weer helemaal te herstellen van zo'n zware operatie. Ik ga heel erg kwaad worden als het niet luk, maar ook heel erg blij als het wel is gelukt. In dat opzicht zijn die chirurgen voor mij als een engelen, en ik hoop maar dat god in hen hun bijstaat en mijn vader de operatie overleefd. Een half urrtje geleden, kwam hij zeggen dat hij weg ging, ik hoorde het verdriet in zijn stem, toen ik zei dat ik hem vanavond in het ziekenhuis nog wel zal zien. Ik weet dat ik weer te veel met het schrijven bezig was en te weinig aandacht aan hem heb besteed juist nu hij zichzelf zoveel zorgen maakt, dat weet ik gewoon. Volgens mij is hij nog banger om ons verdriet te doen dan dat hij zelf bang is te sterven. Hij heeft al heel wat meegemaakt en kent de weg uit de dood terug naar het leven inmiddels al een beetje, maar dit is toch erg heftig, voor hem en mij en iedereen die hem kent. Mijn overgrootoma had dezelfde hartkwalen en is daar vroeger aan gestorven, tegenwoordig zijn er hartlongmachines en intensivecareunits die mensen bijna letterlijk weer uit de dood doen opstaan. Zo ook gaat dit bij mijn vader gebeuren, hij zal vijf dagen in amsterdam moeten blijven om weer terug tot leven te komen. En een pijn dat hij dan zal hebben, ik wil het niet weten, maar ik wens hem alle sterkte toe. Ik wilde eigenlijk een gedicht voor hem schrijven die hij dan zou kunnen lezen als hij laveloos ligt bij te komen van zijn operatie, misschien al op de intensivecare of misschien op de special care, zouden ze dat dan aan hem kunnen geven, maar ik ben emotioneel nogal geblokkeert door alle comotie van die operatie, ik weet nog geen goed woord op papier te krijgen. Het zal wel komen, maar ik hoop dat het niet te laat is. Over de verre, verre liefde kan ik o zo makkelijk dichten, maar als het dichtbij me staat is geen woord goed genoeg. Ik bedoel dit niet lullig, maar hoe dichter het bij me staat hoe meer moeite ik er mee heb om er over te schrijven. Ik moet nu naar mijn hart luisteren en er een punt achter zetten voor vandaag. Mijn vader heeft me nodig en ik hem.





0

| Email this story Email this Short story | Add to reading list



Reviews

About | News | Contact | Your Account | TheNextBigWriter | Self Publishing | Advertise

© 2013 TheNextBigWriter, LLC. All Rights Reserved. Terms under which this service is provided to you. Privacy Policy.