5. Een stap vooruit

Reads: 64  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 1

More Details
Status: Finished  |  Genre: Non-Fiction  |  House: Booksie Classic

Submitted: May 22, 2017

A A A | A A A

Submitted: May 22, 2017

A A A

A A A


“Een stap vooruit”

Ik heb mijzelf ooit beloofd deze verhalen in chronologische volgorde te vertellen. Deze trend  ga ik nu verbreken. Als ik mijzelf namelijk aan mijn eigen afspraken zou houden dan zou ik 2 jaar geleden al afgestudeerd zijn. Ook is het aankomend verhaal niet compleet. Mijn voorgaande levensstijl leent zich namelijk geen langetermijngeheugen tot ongenoegen van mijn opvoeders. Dit verhaal neemt een sprong in de tijd, wel 5 jaar verder dan het laatste verhaal.

Ik ben in mijn eerste jaar in den Bosch (tot mijn eigen verbazing) toegetreden tot het herendispuut wat Comitatus heet. Een aantal jaren later vierde dit dispuut zijn 10de verjaardag. Ofwel lustrum in de ballenmond. Dit lustrum vierde wij door naar Bratislava te gaan, de hoofdstad van Slowakije. Dit land laat zich kennen door haar goedkope bier (1,50 euro per halve liter). Daar was ons lustrum overigens totaal niet op uitgezocht.

Eenmaal aangekomen in Bratislava met de gebrekkige luchtvaartmaatschappij Ryanair (die blijkbaar haar medewerkers betaald om niet te lachen) gingen wij met een bus met 3 wielen richting het hostel waar we de komende dagen zouden verblijven. Nieuw bij het hostel werden wij vergezeld door een stel gasten met dreadlocks die totaal van de wereld waren. Zij boden ons zelfgestookte drank in een goedkope (normaal in de supermarkt verkrijgbare wodkafles) aan. Na dat een van onze leden, “Texas Tommy”  zichzelf opofferde om dit blind makende spul te proeven, mochten wij naar binnen.

Ik werd de volgende ochtend wakker op een bed waar de indianen pokken van kregen in een buurt waar de gemiddelde communist nog van kon dromen. Dit mocht de pret uiteraard niet drukken want we waren met ongeveer 35 dispuutsgenoten die nog allemaal goede hoop hadden.

De eerste goedkope  biertjes waren nog niet binnen of de speculaties begonnen; strippers voor 2 euro, bier voor 1 cent en aanvaringen met de geliefde Slowaakse maffia. Na een dag gestruind te hebben door het oh zo mooie Bratislava waren de lokale loopse vrouwen met parapluutjes en barbeheerders al van ons op de hoogte. Deze mannen uit Nederland hadden geld. Het gemiddelde maandloon van een Slowaak is om en nabij 800 euro. En wij maar denken dat stufi schaars is.

We stappen een bus in met bruine gordijnen alsof de plaatselijke sigarenclub er zijn wekelijkse uitje mee hield. Zeer communistische muziek gierde door de krakende geluidsprekers. We reden een buurt binnen waar zelfs onze bedwelmde geesten zich zorgen maakten. Nadat we uitstapten liepen we een loods binnen waarin de volgende wapens aanwezig waren: Een glock, scorpion, ak-74, pump shotgun en een automatische shotgun. Hiermee mochten wij gelukkig allemaal zelf schieten in plaats van dat er mee op ons geschoten werd.

Een lange gelukkige busreis terug en een bier of honderd later bevonden wij ons in een random café waarna wij besloten een grotere club in te gaan. In deze tweedelige club met strippers werden wij warm onthaald door 2 afgetrainde macho-mans met zoete bocht waar wij vervolgens de hele avond teilen bier en wodka hebben gedronken. Op een gegeven moment hadden we genoeg geld uit gegeven om VIP te worden en hebben sommige leden van ons het gewaagd om met plaatselijke maffiabazen te dansen die (op dat moment) mooie vrouwen aanboden. Achteraf gezien op de foto’s bleek niks minder waar, want ondanks dat ik gewillige vrouwen niet af wil doen, waren dit wel sloeries die je nog niet aan de show “From Ukraine with love” laat mee doen. Na twaalf flessen wodka, 10 teilen bier, 1 in slaap gevallen dispuutsgenoot en een pekkige oost blokker die de hele tijd haar foef liet zien vonden wij het wel goed. We gingen naar huis, ofja, het hostel.

Onderweg kwamen we de plaatselijke handhaving tegen, schoenen, een shoarma tent en een man met knakworsten. We hebben met politie geworsteld, schoenen gegooid, vies schapenvlees gegeten en worst met mosterd van een vieze oude man in ons gezicht geduwd.

De volgende ochtend kwamen we er achter dat er bijna mensen waren opgepakt, dat de schoenen kwamen van mensen die aan het bidden waren in de enige moskee in het hele land en dat de knakworsten best wel lekker waren.

Gelukkig was dit alles te verdoven met het feit dat we verder op die grijze brakke dag de meest aftandse buurten van de stad zagen en elke vrouw voor hoer konden uitmaken zonder dat ze ons verstond. Ook zagen we die dag de meeste aftandse dierentuin die in Nederland, of überhaupt, West-Europa, ook wel voor dierenmishandelingscentrum door had kunnen gaan.

Ook al is het voorgaande nog niet eens de helft van wat er daadwerkelijk allemaal gebeurd is durf ik het alleen al met dit karige verhaal een geslaagd weekendje te noemen.

Met vriendelijke groeten,

Sybren Kramer

“Waarom zou ik dingen verzinnen? De waarheid is al absurd genoeg.”

 

 


© Copyright 2017 Sybren. All rights reserved.

Add Your Comments:

Comments

More Non-Fiction Short Stories