Plompe Reuzin

Reads: 126  | Likes: 2  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Dit meisje is wel heel erg groot. Zal die reuzin ooit een man vinden?

Plompe reuzin

 

Verwittiging:

 

Dit verhaal bevat erotische passages, en is enkel bedoeld voor ervaren lezers.

 

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.

 

De vrouwen in de familie Thenaers waren allemaal groot. Kleiner dan 1m75 was er geen enkele. De meesten waren zelfs meer dan 1m80. Toch was Babette met haar 1m94 toch wel uitzonderlijk uit de kluiten gewassen. Ooit, toen ze in haar puberteit was, werd ze voor haar voornaam, maar vooral voor haar lengte op school uitgelachen. Toen, in haar tienertijd, was ze wel niet moddervet, maar toch ook niet echt slank. “Plompe Reuzin” was het scheldwoord dat Babette regelmatig moest aanhoren. Daar had ze een fiks minderwaardigheidscomplex door ontwikkeld.

Dat was wel niet blijven duren. Eens ze weg was van de middelbare school had ze aan de faculteit Wetenschappen op de hogeschool nog andere erg grote meisjes ontmoet. Ook deed ze mee aan “Dagen Zonder Vlees”, een initiatief dat in die tijd tijdens de Vasten gepromoot werd. Babette beperkte zich niet tot de veertig dagen die de Vasten duurde. Drie maanden lang hield ze die kuur zonder vlees en met maar heel weinig koolhydraten vol. Daardoor had ze erg veel overtollige kilo’s verloren, maar haar mooie vrouwelijke vormen kwamen nu nog meer tot hun recht. Zo had Babette stilaan haar uitzonderlijke lengte leren aanvaarden. Niet dat ze graag had dat ze overal opviel door haar gestalte, maar het was niet anders, en dus schikte ze zich in haar situatie.

Op een bepaald moment was Babette aan sport gaan doen. Bijna vanzelfsprekend had ze gekozen voor basketbal. Een ster was ze in die sport wel nooit geworden, maar ze trok haar streng. Wat zij veel belangrijker vond was dat een aantal mannelijke supporters van haar ploeg om haar heen draaiden. Sommigen waren gewoon graag in haar gezelschap, anderen maakten haar het hof.

Stilaan besefte Babette dat ze een begeerlijke vrouw was. Ze had mooie borsten, een aantrekkelijke ronde kont, alhoewel die lichaamsdelen tamelijk hoog in de lucht verheven waren. Daar werden door haar vriendinnen al eens grapjes over gemaakt. Ze zegden dat de mannen eigenlijk aan haar moesten opklimmen, zoals alpinisten, om aan haar tieten te geraken. Leuk vond Babette die grapjes niet, maar ze lachte toch flauwtjes mee.

Babette had drie zussen. Die waren ook groot, maar toch niet zo groot als zij. Zij kloegen altijd dat ze met een kleinere jongen moesten uitgaan. Maar een andere keuze hadden ze meestal niet als ze een lief wilden.

Op een dag vroeg haar zus Marianne aan Babette:

“Kom je niet met me mee naar het verjaardagsfeest van mijn vriend Damiaan? Hij heeft ons uitgenodigd.”

"Ik denk het niet," zei Babette.

"Waarom niet?" vroeg Marianne.

"Ik heb niets om aan te doen."

zijden tweestuks dat ons moeder voor je heeft gekocht voor de bruiloft van ons nicht Gerarda vorig jaar?

"Dat met die rok die halverwege de dij omhoog komt zodat de mannen mijn kont goed kunnen zien? Nee, dank je."

Marianne lachte: "Doe dan een korte broek aan of zoiets."

"Nee, nog eens bedankt. Ga jij maar alleen naar Damiaan zijn verjaardagsfeest."

"Je moet komen. Ik heb hem zoveel over jou verteld. Hij is een bioloog die gespecialiseerd is in amfibieën en reptielen. Jij hebt op de hogeschool toch ook biologie als studievak gehad? Je zal hem interessant vinden."

Babette zuchtte. Marianne werd vervelend. Ze wilde niet zwijgen en bleef aandringen dat Babette met haar mee zou komen. Dus waarom zou ze niet meegaan? Toch spartelde ze nog even tegen:

zwiek ben, misschien iets daarover zeggen, en wie weet, me “Plompe Reuzin” noemen, zoals ik dat vroeger op school zo vaak moest horen. Ik zal woedend worden, en gaan lopen op dat feestje… Dan kan ik maar beter thuis blijven.”

"Maar nee, wat stel jij je wel voor van Damiaan? Zo is hij helemaal niet, maar wel erg lief.”

“Goed dan. Ik zal meekomen. Maar dan doe ik een t-shirt en een spijkerbroek aan, en mijn All Stars basketschoenen."

"Oh, jij bent erg! Draag toch iets meisjesachtig! Alsjeblieft!” smeekte Marianne. “Je hebt zo'n geweldige vormen. Je moet ermee pronken. Echt, je ziet er bijna uit zoals Sophia Loren."

"Over wie heb je het, verdomme?" vroeg Babette. “Wil jij me ook belachelijk maken misschien?”

“Helemaal niet. Kom, ik ga je helpen.”

Marianne liet zich niet afschrikken. Ze zocht in Babette's kleerkast en vond de sexy dingen die haar zus al een tijdje geleden had gekocht. Daar waren er bij die Babette nooit had durven dragen. Marianne vond  een mooie blouse met een diepe halsuitsnijding. Ze zei dat die liet zien hoe mooi en vol Babette haar tieten eruit zagen. Dat wou Babette helemaal niet. Zij zou haar spijkerbroek en basketschoenen dan maar dragen met een T-shirt van Nike erbij. Haar zus was helemaal niet akkoord. Zij ging constant naar feestjes. Daar pronkten de vrouwen tegen elkaar met dure, meestal sexy toiletjes. Zij wou geen modderfiguur slaan met een zus die so wie so al opviel door haar lengte, en dan nog gekleed zou zijn als een punkster, of nog erger.

Uiteindelijk vond ze een eenvoudig hemelsblauw kleedje dat Babette het jaar daarvoor in de solden had gekocht. Ze had het nog maar een paar keer gedragen omdat ze het eigenlijk toch te kort vond en bang was dat daardoor iedereen haar onderbroek kon zien. Maar het zoeken had lang genoeg geduurd. Marianne vond het kleedje schattig, en ook Babette vond het goed voor haar, toch goed genoeg om niet uit de toon te vallen op dat verjaardagsfeest.

Marianne zei niets, maar in dat kleedje had zij haar zus nog nooit zo groot gezien, een echte reuzin, maar ze deed alsof het niet uitmaakte. Zij had wel het lengteprobleem van Babette niet. Op zeventien was zij met 1m81  gestopt met groeien. Net als Babette had ze een erg mooi figuur, maar wel een ietsje compacter. Alle jongens hielden van haar. Zij hield wel niet van alle jongens. Om bij haar in de smaak te vallen moesten ze aan drie voorwaarden voldoen: minstens 1m80 groot zijn, iets te vertellen hebben, en lief zijn. Lief zijn vooral.

Dus gingen ze naar het verjaardagsfeest van Damiaan, hoewel Babette zich daar niet veel van voorstelde. Er was al tamelijk veel volk in het zaaltje waar het feest doorging.

“Waar is je interessante vriend Damiaan dan wel?” vroeg Babette aan Marianne. “Ik had hem toch graag wel eens gezien!”

"Ik ga hem zoeken." zei haar zus.

"Goed, neem je tijd maar,” zei Babette. “Ik ga wat drinken.”

Zij keek naar de zelfbedieningsbar en natuurlijk was de wijn nog steeds niet ontkurkt. Dus wou Babette zich daar maar zelf mee gelasten.

“Hmmm, echte kurken! Geen schroefdoppen en zeker geen wijn in dozen uit de Aldi of de Lidl!” zei ze half luidop. “Maar geen kurkentrekker….”

“Ja, ik heb eindelijk een kurkentrekker gevonden. Ik moest wel naar huis om er een te halen,” zei er plots iemand achter haar rug. “Welke idioot brengt wijn mee en niet de kurkentrekker?”

Babette draaide zich om en zag een kereltje dat bijna tot halverwege haar tieten kwam met een kurkentrekker in zijn hand een fles pakken. Zij glimlachte naar hem:

“Hey, je hebt me verrast!"

"Echt? Was het mijn verbluffend mooie uiterlijk, of mijn onweerstaanbare charme?" lachte hij. "Dag schoonheid. Ik zal maar onmiddellijk zeggen dat ik maar 1m62 ben en dat ik niet meer zal groeien.” Die aankondiging deed hij haar met een uitdagende blik in zijn ogen.

Hij ontkurkte de fles, schonk een beetje in een wijnglas en gaf het aan Babette. De wijn rook heerlijk. Ze nam er een klein slokje van en liet dat ronddraaien in haar mond.

"Die is echt goed,” zei ze. “Verdomme, die wijn moet duur zijn,”.

“Dat is allemaal relatief,” zei hij. "Deze wijn mag er zijn, maar ik denk dat het jaar ervoor beter was."

"Werkelijk? Meen je dat?" vroeg Babette.

"Jazeker, en ik heb er hier een paar flessen van," zei hij. "Wil je die eens proberen?"

"Absoluut!" zei Babette.

Hij ontkurkte een van die flessen, en hij had gelijk. Deze had een etiket met een gouden stempeltje dat zei dat de wijn een prijswinnaar was, maar Babette had nog nooit van het wijnhuis gehoord.

"Het is een wijn gemaakt van een speciale combinatie druiven: Cabernet, Merlot en Syrah,” legde hij uit. “Intens, met toetsen van zoethout, bosbes, viooltjes… Of dat zeggen ze toch.” lachte hij weer.

Zijn lach was zo spontaan, lief en ontwapenend. Hij had de meest intense grijsgroene ogen en een groef in zijn voorhoofd toen hij het zei. Het maakte Babette aan het lachen. Maar er was meer dan dat. Zij voelde zich plots zo goed, en ze smolt een beetje weg. Om de plotse warmteopstoot die in haar opkwam te verbergen zei ze ironisch:

"Dus jij bent die idioot die de wijn meebracht, maar niet de kurkentrekker, is het niet?"

"Schuldig, edelachtbare." zei hij.

“Waar heb je die wijn vandaan? Ik heb er nog nooit van gehoord en ik hou van wijn."

“Uit mijn badkuip.” zei hij.

"Wat vertel je me nu?"

wijn zelf, natuurlijk niet in mijn badkuip. Mijn moeder zei altijd dat ik goed was in liegen om de mensen verbluft te doen staan. Blijkt dat ze gelijk had. Het is eigenlijk niet meer dan een uit de hand gelopen hobby, maar ik heb een kleine wijnmakerij. Geen kasteel. Klein… Het gaat mee met het beeld dat je van mij wel zal hebben.” zei hij.

Babette werd een beetje kwaad omdat de man zichzelf uitlachte.

“Daan, verdomme, daar ben je,” zei Marianne. “Waar heb jij je wel verstopt?”

Zij kwam naar hem toe en omhelsde Babette’s nieuwe vriend.

"Jij bent dus Damiaan?" vroeg Babette.

“Weer schuldig! Ik hoopte op een vlotte entree en zo een goede indruk te maken, maar zo werkt het nooit. ”zei hij.

"Is hij niet lief?” vroeg Marianne. “Hij houdt van wijn, net als jij.”

Babette vond haar zus een beetje te bruisend en een ietsje opdringerig met Damiaan.

Hij keek naar omhoog om Babette in haar gezicht aan te kijken. Uit zijn blik kreeg zij het gevoel dat hij op het punt stond zich uit de voeten te maken. Dat vond zij erg spijtig. Ondanks zijn kleine gestalte had hij  indruk op haar gemaakt. Zij wilde meer met hem praten.

“Wel Marianne, en Babette, ik moet gaan.” zei Damiaan. “Geniet van de wijn. Ik moet een luipaardgekko uit de ziekenboeg ontslaan en hem teruggeven aan zijn rechtmatige eigenares…”

"Oh, je kunt niet blijven?" vroeg Babette, teleurgesteld.

"Het spijt me. Ik moet gaan.” zei hij, en weg was hij.

“Stom,” zei Marianne. “Op zijn eigen verjaardag laat hij ons in de steek.”

"Wel, ik ben ook weg," zei Babette. “Ik ga terug naar huis, denk ik, of misschien...”

Zij pakte een paar flessen wijn mee.

“Dit was het absoluut waard. Ik ben blij dat je me overtuigd heb om mee te komen.” zei ze tegen haar zus.  

"Doe niet zo stom," zei Marianne. “Blijf toch. Het feest is nog niet eens begonnen.”

Het gezicht van Babette stond ernstig toen ze tegen Marianne zei:

“Nee, echt, ik moet gaan voordat ik de kleine kabouter in de menigte verlies. Ik loop nu weg, anders mis ik hem nog.” Ze glimlachte naar haar zus voordat ze snel uit de zaal vertrok.

Damiaan stond al op de parkeerplaats toen Babette hem inhaalde. Hij was aan het rommelen met zijn sleutels toen zij aankwam en op het spatbord van zijn Land Rover Defender ging zitten.

“Dus je maakt indruk op een meisje en dan ren je weg. Je bent nogal een idioot."

“Ik heb echt een patiënt,” zei hij. “Die gekko…”

Maar Babette liet hem niet uitspreken:

"Misschien, maar ik zit op je auto, wat ga je nu doen?" vroeg zij.

"Eh, wegrijden?"

"Ik weet wat je doet. Ik doe dat ook.” zei Babette.

Damiaan hield op met de sleutels te rommelen. "Oh ja, wat bedoel je eigenlijk? Wat ben ik aan het doen?”

“Jezelf kleineren, jezelf naar omlaag halen. Dat ken ik.”

“Bedoel je door je lengte?

“Jazeker, en ik bedoel ook die van jou.”

Damiaan keek naar zijn autosleutels.

"Wat doe je normaal gesproken om onder die dingen uit te komen, er niet mee om te gaan?" vroeg hij.

"Och, normaal zullen kerels vragen hoe lang ik ben. Hun gezicht zal er zo uitzien als: “Verdomme, ze is enorm, een echte reuzin. Die zou ik wil eens willen neuken.”, en dan hebben ze niets meer te zeggen. Ik prent me in dat ze klootzakken zijn, dus til ik er niet aan wat ze denken of zeggen. Aan geen van die schlemielen die het toch eens met me willen aanleggen geef ik toestemming om me te bellen. Dat is prima zo."

"Dat klinkt goed gerepeteerd." zei Damiaan.

“Het resultaat van jaren oefening is dat.” zei Babette.

“Voor mij ligt het niet zo eenvoudig,” zei Damiaan. “Weet je, 1m62… Alle vrouwen die de moeite waard zijn zien je niet eens staan. Ze kijken over je heen. Daarom moeten ze niet eens zo groot en zo sexy zijn als jij. Dus, wat nu? Ga je me laten vertrekken?"

“Nu zie ik hoe eerlijk je bent.” zei Josiane. “Eerlijke mannen maken me geil. Laten we samen naar die zieke gekko gaan kijken."

“Die is niet meer ziek,” protesteerde Daan. “Die heb ik genezen. Verdomme, ik ben al te laat.”

Ze reden naar zijn huis. Daar zat een oude vrouw in haar auto te wachten. Ze maakte zich grote zorgen over haar luipaardgekko en was er erg op uit om die onmiddellijk mee terug naar huis te nemen. Zij verzekerde Damiaan dat zij goed voor haar huisdier zou zorgen.

Voordat de oude dame kon vertrekken moest Damiaan nog wat papierwerk doen. De oude vrouw trok aan Babette’s mouw en nam haar apart.

“Je man is een wonderdoener,” zei ze. “Niemand kon of wou mij helpen met Gertje, zelfs geen enkele dierenarts.”

"Oh, hij is mijn man niet. We hebben elkaar maar net ontmoet.“ zei Babette.

"Echt, ik vind jullie een geweldig stel,” dramde de oude vrouw door. ”Ik had er iets op durven verwedden dat jullie twee getrouwd waren. Ik had dadelijk gezien dat jullie twee perfect bij elkaar passen.”

Babette was verstomd. Aan het gezicht van de vrouw kon ze zien dat die meende wat ze zei. Perfect bij elkaar passen? Zij met haar 1m94, hij met zijn 1m62?

De vrouw vertrok tevreden naar huis met haar troeteldier Gertje. Damiaan kwam twee ??minuten later terug tevoorschijn.

"Oké dus?" vroeg hij.

“Wat oké?”

"Geil?"

"Heel!"

"Dus kan ik je verder dronken voeren?"

"Je zult het niet nodig hebben," zei Babette. “Ik sta hier te… Enfin, ik moet beleefd blijven. Je zal wel begrijpen wat ik bedoel.”

Ze waren vijf minuten later op Damiaans slaapkamer. Die lag pal boven zijn wijnmakerij. Alleen al van de geuren die door de vloer in de slaapkamer naar binnen sijpelde zou je ferm dronken kunnen worden...

Godzijdank, dankzij haar zus Marianne’s vooruitziende blik had Babette precies het sexy ondergoed aan dat zij nu nodig had. Zij wilde aantrekkelijk zijn, heet zijn, massa’s feromonen uitwasemen. Damiaan nam snel een douche. Josiane lag op het bed te wachten. Hij kwam binnen met alleen een handdoek om zijn heupen.

"Verdomme, je bent nog sexier dan ik dacht!” zei hij.

"Kom hier," zei Babette, “Geen woorden, maar daden!”

Zij stond op van het bed en liep naar Damiaan toe. Ze trok de handdoek van hem af en kreeg de verrassing van haar leven. Haar grootmoeder zei altijd dat goede dingen in kleine verpakkingen zitten. Nu kreeg Babette daar de bevestiging van. Damiaan was werkelijk verwend door de natuur, royaal geschapen tussen zijn benen in verhouding tot zijn gestalte.

"Wauw." zei Babette.

”Werkelijk? Staat het je aan?”

“Zeg dat wel! Wauw!” herhaalde ze.

Zij bukte zich, trok Damiaan naar zich toe en ze kusten. Haar enige gedachte was: “Laat er alsjeblieft een vonk tussen ons overspringen, laat deze kerel alsjeblieft mijn tenen doen krullen met zijn kussen.”

Damiaan stelde haar niet teleur. Haar poesje werd zo verschrikkelijk nat. Dat ze bijna verlegen werd. Zij plooide dubbel en kuste hem, van boven tot beneden, over zijn borst en zijn buik, en ze raapte zijn pik op met haar mond. Zij voelde dat hij hard tussen haar lippen werd terwijl zij op en neer op hem dobberde. Hoe meer zij zoog, hoe groter zijn jongeheer leek te worden.

reptielendokter en een wijnbouwer,' grapte zij. "Om dat te geloven moet ik je in mij voelen."

Ze lagen daar en bleven elkaar kussen. Ten slotte spreidde Damiaan haar benen met zijn knieën en gleed zijn prachtige geslacht in haar naar binnen. Er waren geen handen voor nodig, zij was er klaar voor.

"Alles goed?" vroeg Damiaan.

"Jazeker,” antwoordde Babette. “Laat me niet wachten.”

"Zul je me morgenochtend nog steeds respecteren?"

"Maak je een grapje?”

“Nee, ik meen het. Er zijn vrouwen die me ‘s anderendaags uitgelachen hebben toen ik ze vroeg of we elkaar nog meer konden zien.”

“Damiaan, je bent perfect, ik laat je nooit meer gaan. Ik wil dat je me neemt zoals ik ben, een soort freak, op mijn manier."

Babette spreidde haar benen wijder voor hem. Hij zakte in haar poesje weg en neukte haar voor alles wat hij waard was. Zij vond het geweldig. Hij vond het ook geweldig. Hij hoefde zich bij haar geen zorgen te maken over zijn gestalte, ook al raakte hij met zijn hoofd nauwelijks de onderkant van haar borsten terwijl hij boven op haar tekeer ging. Babette vond dat ze pasten bij elkaar alsof ze voor elkaar gemaakt waren.

Zij kwam hard klaar, en voor het eerst in haar leven was het zonder dat zij er zelf voor hoefde te zorgen. Hij draaide haar om en ze deden het op zijn hondjes. Dat duurde niet lang, en dan kwam Damiaan hevig klaar in haar poesje. Zonder condoom. Zijn hete zaad vulde haar kutje terwijl Babette alle voorzichtigheid in de wind sloeg.

"Jezus Christus, je bent verdomde magie," zei Babette zweterig en hijgend toen zij terug op haar rug lag.

kaboutergrap gedacht?" vroeg Damiaan glimlachend.

“Helemaal niet! Hoe kom je erbij?”

“"Sorry, ik maakte maar een grapje. Je weet wel, “Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen..."

“Maar Damiaan toch…”

En ze lachten samen, ze lagen samen en kusten en aaiden elkaar.

"Wat staat je aan bij mij?” wou Damiaan toch weten. “Denk je misschien dat ik rijk geworden ben met mijn wijn, en hier ergens een oude pot met goud verstopt heb?"

“Nee, alhoewel het een interessant idee is… Dat ik me gewoon met je kan laten gaan, dat is voor mij enorm belangrijk. En jij? Wat heb jij in mij gezien?”

“Ik hou ervan hoe je dingen als wijn waardeert en mijn stomme grappen over het hoofd ziet,” zei hij. “Marianne had gelijk. Je bent geweldig."

"En ik waardeer het dat je nog steeds niet weet hoe lang ik ben. En dat heb je me nog niet gevraagd."

"Ben jij zo lang? Dat had ik nog niet opgemerkt,” lachte hij.

“Maar ik het nog over één ding hebben?” vroeg Babette. “Het is misschien een soort verbodsplaat voor mij."

"Wat voor een verbodsplaat? Wat bedoel je?"

"Anaal, wat denk je daarvan?" “

“Niet echt mijn ding, maar we kunnen erover praten.”

“Oef, liever niet. Je bent behoorlijk groot geschapen en ik heb daar vanachter maar een klein gaatje. Ik heb het ook nog nooit gedaan. Misschien na wat van je beste wijn om me wat losser te maken."

“Daarvoor krijg je geen druppel wijn van me. Puur natuur, piemel in de kut, wel niet altijd met hetzelfde standje, zo heb ik het graag…”

Babette ging niet naar huis. Toen zij Marianne drie dagen later terugzag was zij uitgeput, maar zielsgelukkig. Zij kon zij niet wachten om wat spullen in te pakken om terug te gaan naar Damiaan. Hij wou dat zij zijn familie ontmoette. Die waren, wat betreft gestalte, allemaal van hetzelfde kaliber als Damiaan zelf. Behalve één nichtje van 1m68 was hij met zijn 1m62 de langste van de familie.

In hun gezelschap maakte Babette een echt fijne dag mee. Toen ze er achteraf op terug keek verbaasde ze zich erover hoeveel zij in de kortste keren van Damiaan hield. Zij wist dat zij hem wilde, en niemand anders. Zijn kinderen wilde ze dragen, op de wereld zetten en met liefde grootbrengen. Dat maakte dat Babette zeker wist dat zij van Damiaan hield.

Ongeveer drie maanden nadat ze elkaar voor het eerst ontmoet hadden trouwden ze. Hun eerste kind werd geboren toen ze nog maar een half jaar getrouwd waren. Dat was een beetje een ongelukje, maar ze waren allebei overgelukkig met hun kind, een meisje.

Natuurlijk, het is allemaal geen rozengeur en maneschijn tussen Damiaan en Babette. Sommige dagen doet zij niets dan zeuren. Soms is Damiaan, zoals elke vent, een echte eikel. Maar hij is vooral geweldig, en Babette ongelooflijk lief. Ze kunnen grappen maken over dingen, zelfs over hun verschil in lengte, maar ze weten van elkaar dat het goed bedoeld is. Hun liefde bloeit nog steeds verder open. Hun huwelijksreis is nooit afgelopen.

 

© Bruno Roggen, Anhée, 2021

 

 

 


Submitted: May 06, 2021

© Copyright 2021 Robur. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Romance Short Stories

Other Content by Robur

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance