Een Cowboy in Sint-Truiden

Reads: 171  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Een onvolgroeide romance...

Een Cowboy in Sint-Truiden

 

 

Verwittiging:

 

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.

 

Op Tinder had Rita Bloemen wel een profiel, maar daar zat weinig leven of beweging in. Ze was dan ook erg verwonderd toen ze op een dag daar een boodschap kreeg van een zekere Willem Plessers. “Willem”, dat was wel zijn echte voornaam, maar op Tinder liet hij zich “Bill” noemen.

Hij had een vraag voor Rita: in Sint-Truiden waar zij woonde was er een vereniging die country line dancing organiseerde. “The Fruit Country Dancers” kwamen iedere donderdagavond samen in een zaaltje in de Gazometerstraat. Men kon er terecht voor een gezellig avondje dansen. Dat kon met of zonder partner. “Bill” woonde wel niet in Sint-Truiden, maar in Meeuwen, in een gehucht dat Muisven heette. Hij was van plan binnenkort naar Sint-Truiden af te zakken, want voorlopig hield hij het in Muisven voor bekeken. Waarom dat was, dat zei hij niet tegen Rita.

Nu wou hij van haar weten of zij zijn danspartner wou worden voor de country line dance. Moest zij daarvoor niet geïnteresseerd zijn, dan zocht hij in de streek van Sint-Truiden wel een andere vrouw als partner.

Rita was geïnteresseerd. Tot dan toe was ze, samen met haar vriendin Bertha Vandevoort, verscheidene keren per week ‘s morgens erg vroeg naar het Stayen Linesaving Gym in de Fabriekstraat gegaan om haar conditie en haar lijn te onderhouden. Maar, jammer genoeg, met die vriendin had Rita prul gekregen. Bertha beweerde dat Rita veel te koket deed met haar man, en dat ze zich beter een eigen echtgenoot zou zoeken dan te proberen die van een andere vrouw te verleiden en in haar bed te krijgen.

Van dat koketteren met Bertha haar man, daar was totaal niets van aan. Eigenlijk was er in heel Sint-Truiden geen enkele deugdzamere vrouw, met enorm hoogstaande morele principes te vinden dan Rita Bloemen. Toch hield Rita het wijselijk voor bekeken om ‘s morgens nog zo vroeg op te staan om fitness te gaan doen met het risico telkens opnieuw de jaloerse Bertha Vandevoort in het Stayen Linesaving Gym tegen het lijf te lopen…

Nu ze al sinds bijna een half jaar zich niet meer afbeulde op de marteltuigen van een fitnesszaal was dat te merken aan het figuur van Rita. Ze was wel nog altijd een erg mooie vrouw, maar zij vond zichzelf nu te dik, en ook had ze veel minder energie en uithoudingsvermogen dan vroeger, vond ze. Daarom kwam de uitnodiging van Bill Plessers precies op tijd. Erg graag ging Rita er op in. Misschien zou die line dancing haar nu toch wel tamelijk dikke billen doen wegsmelten...

Bill was blij dat hij een partner had gevonden. In afwachting dat ze elkaar in levenden lijve zouden ontmoeten praatten ze nu bijna elke dag op Tinder, en ze leerden zo elkaar beter kennen. Meer en meer voelde Rita zich aangetrokken tot de eenvoud van Bill, zijn eerlijkheid en zijn simpele rechtlijnigheid. Hij had twee profielfoto's. Op een ervan stond hij met zijn ouders en twee zussen voor hun huis dat er voor Rita uitzag als een herenboerderij. Op de andere zat hij op een paard met een cowboyhoed op zijn hoofd, maar dat was geen echt rijpaard, eerder een trekpaard. Zijn biografie was ook erg beknopt: "Cowboy Bill uit Meeuwen."

Rita had veel kwaliteiten, niet alleen haar zedigheid of haar kuisheid. Een daarvan was haar erg goede intuïtie. Zij voelde aan dat Bill beslist anders was dan de andere mannen met wie zij al contacten had gehad. Veel waren er dat niet geweest, omdat ze altijd nogal kieskeurig was geweest met mannen. Nooit had ze echt de ware gevonden, nooit had ze toegegeven aan haar zinnelijke lusten of aan de zondige voorstellen die mannen haar hadden gedaan. Voorlopig had er op haar potje nog geen dekseltje gepast.

En dan, op een woensdag, liet Bill aan Rita weten dat hij ‘s anderendaags naar de The Fruit Country Dancers in Sint-Truiden zou komen. Hij vroeg haar of ze die avond wou met hem meekomen om te gaan dansen in de Gazometerstraat. Rita was blij. Zij was totaal niet vertrouwd met country line dancing, maar toch zei ze ja, met een popelend hart vol verwachting.

Die donderdagavond kwam Rita pas rond negen uur in het zaaltje aan waar de line dancing doorging. Eerst had ze nog met haar ouders boodschappen gedaan in de Colruyt op de Tiensesteenweg en haar moeder geholpen om de aankopen in de keukenkasten, in de diepvriezer, in de wasplaats en in de badkamer op te bergen.

Toen zij in de zaal naar de voorkant van de bar liep stond Bill daar met een grote witte cowboyhoed op zijn hoofd en goed ingelopen cowboylaarzen aan zijn voeten, met zijn handen in de voorzakken van zijn spijkerbroek. Zijn overhemd was tweekleurig, indigo blauw met een wit borststuk. De voorkant van zijn broek puilde een beetje uit. Hoe dat kwam wist Rita niet zeker.

"Rita?" vroeg hij. Hij kende haar wel van haar profielfoto’s, maar toch klonk hij onzeker en een beetje zenuwachtig terwijl hij naar voren stapte om haar te begroeten. Zijn stem was ruw, met een sterk Kempisch accent, maar zacht.

"Dat ben ik." zei Rita, terwijl zij zich voorover boog voor een vriendschapskus op haar wang.

Willem zeggen?”

"Nee, liever Bill. Hoe het met me gaat… oh, weet je," zei hij aarzelend, "Altijd hetzelfde, altijd hetzelfde oude liedje. Niet echt goed, maar het zal wel beteren."

Rita begreep dat Bill met iets zat dat hij haar liever niet vertelde. Bovendien was hij een jongen van de buiten, pas aangekomen in een stad die hij niet kende. Logisch daarom dat hij een beetje karig zou zijn met zijn woorden. Daarop was zij voorbereid.

“Ik heb nog nooit eerder aan countrydansen gedaan," zei ze glimlachend. "Je zult het me moeten leren!"

"Het is niet zo moeilijk," zei hij, met zelf een innemende glimlach op zijn gezicht. “Je moet gewoon meedoen. Al doende leert men, dat is voor alles zo.”

Bill had een schattig gat tussen zijn twee voortanden.

"Het komt goed, dat zal je zien,” zei hij. “Zelf kan ik het tamelijk goed. Dat heb ik in Genk geleerd. Doe mij maar na.”

"Zullen we het dan maar eens gaan proberen?" vroeg Rita, terwijl ze naar de dansers gebaarde.

Als een heer boog Bill diep voor Rita en nodigde haar met een zwaai van zijn Stetson uit om naar de dansvloer te gaan. Hij ging haar voor, en zij ging schuin achter hem staan om te kijken hoe de danspassen uitgevoerd moesten worden.

Ze werden meteen ondergedompeld in een kakofonie van zware muziek uit het Amerikaanse zuiden, luide muziek, met op de achtergrond het gerinkel van bierflesjes die aan de bar tegen elkaar getikt werden en het luide stampen van cowboylaarzen op de vloer van het zaaltje bij het dansen.

Bill had waarschijnlijk deze plek uitgekozen omdat hij dan niet te veel met Rita moest praten. Zijn wat onbehouwen manier om een gesprek te voeren zou haar kunnen afschrikken. Met haar intuïtie begreep Rita dat veel praten hem niet echt lag omdat hij zich er een beetje ongemakkelijk bij voelde.

Voordat zij echt de kans had gekregen om te zien hoe de dansers hun voeten en hun benen bewogen duwde Bill haar met zijn arm om haar taille naar het midden van de dansvloer. Het volgende anderhalf uur was voor de lijn en de forme van Rita veel beter dan evenveel tijd doorbrengen in een fitnesszaal. Zij leerde hoe je moest square dansen, line dansten en een heleboel andere countrydansen waar zij zelfs nog niet eens van gehoord had.

Bill was een ongelooflijke danser, lichtvoetig, met een groot gevoel voor ritme, en met een zelfvertrouwen op de dansvloer dat Rita na hun eerste gesprek niet had verwacht.

Toen uiteindelijk het zweet van ze allebei afgutste en ze zo moe werden dat ze nog nauwelijks hun voeten konden oplichten bracht Bill haar naar de bar en bestelde wat te drinken.

Rita voelde zich als in een roes, ze beleefde zo'n fijne tijd met de man met de witte cowboyhoed… Zij wilde niet dat de avond zou eindigen. Maar de organisator was onverbiddelijk. Het uur van ophouden was aangebroken, en na nog een laatste drankje vertrokken de line dancers naar huis.

Ook Rita voelde zich plots doodmoe en wou naar huis. Voor ze vertrok vroeg Bill of hij haar ‘s anderendaags opnieuw kon zien. Hij ging de  nacht doorbrengen in een klein hotel in Gelmen. Rita had er niets op tegen om Bill opnieuw te ontmoeten, integendeel.

Voor die avond namen ze afscheid voor het zaaltje in de Gazometerstraat. Bill gaf haar een eeltige hand en drukte een snelle kus op haar wang. Rita had het liever anders gehad, maar ze was al blij dat ze Bill ‘s anderendaags zou terugzien.

 

Toen ze Bill, zoals afgesproken, ‘s anderendaags zag opdagen rond twee uur in de namiddag was Rita opgelucht. Voor hetzelfde geld had hij haar aan de kerk in Schurhoven kunnen laten schilderen. Zijn cowboykleren had hij nog altijd aan, en ook zijn Stetson had hij nog op zijn hoofd. Alleen zijn danslaarzen, die had hij verwisseld voor een paar sportschoenen van Nike.

Rita vroeg Bill of hij geen zin had in ijs. Vica op de Slachthuiskaai had immers het beste ijs dat je ook maar ergens kon vinden. Bill knikte, maar erg uit op ijs leek hij niet.

“Misschien niet naar Vica dan?” vroeg Rita. “Heb je iets anders gepland?”

“Nee, ik wil wel ijs,” antwoordde Bill, “Maar in zo’n ijssalon binnen gaan zitten, dat doe ik liever niet. In zo een zaak krijg ik het al vlug benauwd. Ik ben een man van de open lucht.”

“Geen probleem,” zei Rita. “Ze hebben daar op de Slachthuiskaai ook een buitenterras.”

Daar installeerden ze zich. Bill wou absoluut het ijs voor hun twee betalen. Op dat moment ontdekte Rita wat de bult aan de voorkant van zijn broek was. Dat had helemaal niets met Bill zijn anatomie te maken zoals zij eerst had gedacht. Hij stak zijn hand ongegeneerd in zijn broek en haalde daar een driehoekig reistasje met zijn geld uit. Hij gebaarde naar de dienster dat hij klaar was om de rekening te betalen. Hij pelde een paar briefjes van tien euro uit de bundel bankbiljetten, sloeg ze op het terrastafeltje en stopte de resterende biljetten weer in zijn buidel.

Rita was verrast waar Bill zijn geld weer opborg, maar evenzeer door hoeveel dat was. Zij had het maar in een glimp gezien, maar ze schatte dat hij toch rondliep met meer dan duizend euro achter zijn gulp misschien nog wel veel meer. Een  portemonnee of een portefeuille had hij niet, maar misschien was dat de cowboymanier om veilig geld op zak te hebben?

“Je moet hier in Sint-Truiden toch maar oppassen dat je in het publiek niet laat zien met hoeveel geld je wel rondloopt.” verwittigde ze haar metgezel.

“Ze mogen proberen me mijn geld af te nemen. Dan zouden ze wel van een kale kermis thuiskomen. Wees daar maar zeker van, Rita.”

Rita geloofde hem op zijn woord. Voorzichtig vroeg ze:

“Vind je het wel nodig om zoveel geld op zak te hebben?”

“Eigenlijk niet, daar heb je gelijk in,” antwoordde Bill. “Maar ik ben onderweg in Alken nog geld gaan ophalen dat een klant me nog moest.”

“Een klant? Ben je dan een zakenman?”

“Nee, toch niet echt. We hebben thuis in Muisven een hengstenboerderij. Mijn grootvader is daarmee begonnen in de jaren zestig. We kweken zelf paarden van het Ardennais ras. Dat zijn mooie trekpaarden, donkerbruin van kleur. Wel zijn ze lichter en eleganter dan bijvoorbeeld Brabantse trekpaarden. Onze hengsten staan ook voor andere liefhebbers ter dekking. Weet je wat dat is?”

 

“Ja, ik denk het. Daar komen paardenliefhebbers naar jou toe om hun merries te laten bespringen en gedekt te worden, tegen betaling. Is het dat?”

 

“Juist. Je slaat de nagel op de kop. Hoewel, soms komen ze ook maar voor diepgevroren sperma. Het echte bespringen gebeurt minder vaak, maar ik vind het veel natuurlijker. Paarden zijn levende wezens, net zoals mensen. Je moet ze ook wat gunnen. Mijn jongste zus vindt dat helemaal niet. Voor haar zijn zowel de hengsten als de merries geldmachines en is het het zuivere rendement dat telt.”

 

Rita wou discreet blijven en vroeg geen verdere uitleg. Maar dat hoefde ook niet, want die gaf Bill haar uit eigen beweging:

 

“Je mag gerust weten wat er aan de hand is en waarom ik me niet echt in mijn sas voel. De hengstenboerderij is echt rendabel. Ze brengt veel geld op, vooral door de verkoop van de trekpaarden die wij zelf kweken, hoewel het minder is dan vroeger. Mijn familie en ik ook kunnen daardoor een meer dan comfortabel leven leiden. Maar dat vraagt inspanning en veel uren. Een acht tot vijf baantje, dat bestaat er niet in een paardenkwekerij. Het ben ik die thuis het meeste werk verzet. Mijn vader helpt me wel, maar hij heeft erg veel last van artrose. Mijn moeder is voor zes jaar overleden na haar tweede hartinfarct. Mijn oudste zuster doet het huishouden, en de jongste de boekhouding van ons hengstenbedrijf.”

 

“En het is misschien met haar dat je problemen hebt gekregen?”

 

“Ja, al sinds bijna een jaar doet ze al wat mogelijk is om me dwars te zitten. Zij is de enige die gestudeerd heeft. In Diepenbeek heeft ze indertijd een graduaat in Bedrijfsbeheer behaald. Nu meent ze dat ze een topexperte is op het vlak van economie en om een zaak te runnen. Zij wil absoluut ons bedrijf rationaliseren en moderniseren. En dat wil ik niet. Zoals mijn grootvader en mijn vader het voor mijn tijd deden, zo wil ik blijven verder doen.”

 

Dan zweeg Bill. Hij staarde een beetje triest voor zich uit daar op het terras van Vica aan de Slachthuiskaai.

 

“Mat ik je vragen wat je eigenlijk hier doet in Sint-Truiden?” vroeg Rita. “Je bent toch niet enkel en alleen gekomen voor het dansen?”

"Nee, daar heb je gelijk in. Door die constante ruzies met mijn jongste zuster denk dat ik gewoon iets anders wilde. Ik wou iets anders proberen voordat ik besloot om me voorgoed te settelen."

“Dat is logisch,” zei Rita, en ze knikte. "En hoe lang denk je in Sint-Truiden te blijven?”

“Dat weet ik nog niet. Ik zal wel zien. In elk geval moet ik hier een kamer zien te vinden. In dat hotel in Gelmen ga ik niet blijven.”

“Een kamer huren, dat zal wel lukken. Wat ga je doen terwijl je hier bent?"

"Snel werk zoeken. Iets waar ik per dag voor betaald word. Misschien iets in de fruitsector? Het liefst zou ik gewoon wat bouwwerkzaamheden doen, bij Betonac of zo," zei Bill schouderophalend. "Het is misschien zwaar werk, maar daar ben ik niet bang van. Het is goed, eerlijk werk, en het zal mijn gedachten verzetten. Ik weet dat ik uiteindelijk terug zal gaan naar de hengsten in Muisven."

"Ik snap het. Dus hou je niet echt van Sint-Truiden?"

grinnikend. "Daarvoor ben ik nog niet lang genoeg hier. Het is veel voor een simpele jongen uit Meeuwen om het in één keer allemaal in zich op te nemen. Zoveel mensen hier. Zoveel auto's. Zoveel lawaai. Het is helemaal anders dan in ons gehuchtje in de vrije Kempische natuur."

"Ja, ik denk dat ik eraan gewend ben geraakt" zei Rita, terwijl ze glimlachte naar hem. Hij was heel lief, maar toch niet zo simpel of naïef als zij eerst had gedacht. Bill keek haar aan en grijnsde terug.

“Je hebt een mooie glimlach,” zei hij. "Hoe heb je ervoor gezorgd dat je tanden er zo perfect uitzien?"

Rita lachte. "Oh, dat is dankzij de wonderen van de moderne tandheelkunde, en mijn prima tandarts in Melveren.” zei ze. "Het is niet allemaal natuurlijk wat ik in mijn mond heb."

Bill trok zijn wenkbrauwen op en hij zag er volkomen verbaasd uit.

"Hoe doe je dat? Hoe ga je naar een tandarts?"

Nu was het Rita haar beurt om verbaasd te kijken. Ze kon niet geloven dat Bill ernstig meende wat hij zei.

"Je belt gewoon en maakt een afspraak? Dat is toch doodeenvoudig!"

“Nee, dat weet ik. Ik bedoel, ik weet dat tandartsen duur zijn. Ik wil dit gat tussen mijn tanden laten herstellen."

“Wel, de meeste mensen doen een beroep op hun ziekenfonds. Sommigen hebben een speciale tandartsverzekering. Daar kun je gewoon voor betalen."

"En hoe kom je aan een tandartsverzekering?"

"Dat hangt eraan. Sommigen kunnen die via hun werkgever krijgen, of ze betalen een bijkomende premie aan hun ziekenfonds. Er zijn er ook, heb ik gehoord, die het gefikst krijgen om tandartskosten terugbetaald te krijgen via de werkgever van hun vrouw."

"Ach zo," zei Bill, en hij keek tevreden. Rita wist dat hij een eenvoudige man was, maar pas toen besefte zij hoe verschillend zijn leven en dat van haar werkelijk waren. Zij dacht dat ze verder gingen praten over andere onderwerpen, en ze stond op het punt hem nog meer over zijn familie te vragen, toen hij heel langzaam zei:

"Dus als ik met jou zou trouwen kan ik mijn tanden laten repareren?"

Rita lachte. Ze was verward, maar koesterde nog steeds warme gevoelens voor deze aardige kerel, die zo duidelijk een vis op het droge was in een stad, zelfs als die, zoals Sint-Truiden, geen wereldstad was."

“Ja, ik neem aan dat je dat zou kunnen." zei Rita.

Bill stopte met praten en draaide zich naar haar toe.

"Dus, je wil ooit trouwen?" vroeg hij. De uitdrukking op zijn gezicht was zo open en kwetsbaar en ronduit lief dat Rita zijn bubbel niet wilde laten barsten. Zo vriendelijk als ze kon zei ze:

"Wel, Bill, dat weet ik niet. Je bent een lieve man, en we hebben elkaar pas net ontmoet. Maar een tandartsverzekering is niet genoeg reden om te trouwen, dat denk ik niet."

Bill zag er niet gekwetst uit, alleen een beetje beschaamd.

"Oh," zei hij, "Juist. Natuurlijk niet."

“Kom, we gaan nog ergens iets drinken,” zei hij. “Waar is hier ergens in de omgeving een gezellig café? Liefst met een buitenterras, je weet wel.”

“Dan moeten we naar de Markt,” zei Rita. “Daar hebben we keus in overvloed aan terrassen.”

Ze liepen de rest van de weg naar de Truiense Grote Markt door de Clement Cartuyvelsstraat en de Plankstraat, langs elkaar op, in stilte. Ze gingen op het terras van Ons Huis zitten en toen ze hun drankjes kregen haalde Bill weer zijn buidel met geld te voorschijn vanuit zijn broek en betaalde de verbaasd kijkende kellner.

“Gezondheid, Rita,” zei Bill, en hij hief zijn glas Corona omhoog. “Voor mij is dit is echt een fijne namiddag geweest,.” zei hij, breed genoeg glimlachend om het charmante gat in zijn voortanden te laten zien. Persoonlijk hoopte Rita dat hij niet probeerde om het te laten repareren. Hij zag er zo erg schattig mee uit, en ook sexy.

"Zeker," zei ze. “Nog eens bedankt voor je tractaties, en voor de tijd die je met mij hebt willen doorbrengen.”

"Bij nader inzien… Ik denk eigenlijk dat ik binnenkort terug naar Muisven ga." zei hij, terwijl hij een grote slok van zijn Mexicaans bier nam.

"Wat je nu zegt? Meen je dat?" vroeg Rita. "Zo lang ben je toch nog niet hier?"

"Nee, maar even, maar ik heb het gevoel dat ik heb ervaren wat ik wou ervaren. En ik heb echt genoten van de tijd met jou. Ik wou mijn verblijf in je stad op een goede manier beëindigen, en ik zou zeggen dat dit ongeveer het moment is."

Daar smolt Rita bijna van weg.. Wat een lieve, heerlijke kerel! In een ander leven had er misschien iets tussen hun twee kunnen groeien. Maar zoals het nu was… Zij werkte in de administratie bij Ridge Tools, en het leven op een hengstenboerderij was niet iets dat zij in haar toekomst zag.

"Wel Bill, ik ben erg blij dat ik dit voor je kon doen," zei Rita. "Dit zijn echt een paar geweldige dagen geweest."

Hij glimlachte weer en zette langzaam zijn Stetson af. Met een verlegen knipoog zette hij de hoed op Rita haar hoofd.

“Die krijg je van mij,” zei hij. "Gewoon om je de fijne tijd die we samen hadden te herinneren."

"Maar Bill, dat hoeft toch niet!" protesteerde Rita.

“Ik weet het, maar ik wil het. En als je ooit in Meeuwen komt, ik ben op de Stoeterij Plessers in Muisven te vinden."

"Dat zal ik me herinneren," zei Rita. “Je weet maar nooit.”

Ze babbelden daarna nog een beetje, erg oppervlakkig, totdat hun glazen leeg waren. Toen gingen ze ieder zijn eigen weg. Voor het eerst sinds lange tijd had Rita een man ontmoet die ze graag weer had teruggezien. Maar misschien was het beter dat ze alleen maar die enkele heerlijke uren samen hadden doorgebracht.

Die Stetson heeft Rita Bloemen nog steeds. Af en toe, als ze zeker is dat niemand het ziet, zet ze die even op haar hoofd. Niet altijd, maar toch vaak, komen er dan tranen in haar ogen.

 

© Bruno Roggen, Anhée, 2021

 

 

 

 


Submitted: May 07, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

Boosted Content from Premium Members

Short Story / Flash Fiction

Short Story / Fantasy

Book / Other

Book / Fantasy

Other Content by impetus

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance