Billenkoek

Reads: 205  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Literary Fiction  |  House: Booksie Classic

Het lot van een stiefdochter...

Billenkoek

 

Verwittiging:

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.

Normaal was het niet. Onder normale omstandigheden geraakte iemand met een diploma Communicatiewetenschappen van de Hasseltse Universiteit binnen het half jaar aan een baan. De reputatie die de universiteit had om onderwijs en vorming van de allerhoogste kwaliteit te leveren was wijd en zijd verspreid. Zodoende deden de meeste pas gediplomeerde studenten er niet eens drie maanden over eer ze in hun eerste betrekking aan het werk gingen.

Lia Vanhaeren. Hoeveel sollicitatiebrieven ze ook schreef, op hoeveel jobaanbiedingen van het de VDAB ze ook reageerde, ze geraakte maar niet aan het werk. Zelfs op de interimkantoren ving ze bot, want met haar universitair diploma was ze overgekwalificeerd.

Na een jaar van vruchteloos naar werk zoeken hadden haar ouders er genoeg van. Vooral haar moeder wou Lia niet meer langer in huis. Elke dag waren er ruzies waarin haar moeder Lia uitschold voor parasiet, profiteur en luierik.

Dat was voor Lia op de duur niet vol te houden. Wanhopig zocht ze naar een oplossing, en na enkele weken vond ze die ook. Zij had een vriendin, Veroniek Coens, en die haar ouders waren bereid om aan Lia een onderkomen te bieden in afwachting dat ze op eigen benen kon staan. Dat kwam ook omdat de families Vanhaeren en Coens elkaar  kenden en een goed sociaal contact met elkaar hadden.

 

Lia groeide op in Beringen en onder druk van haar moeder verliet ze het huis van haar ouders. Noch haar vader noch haar moeder hadden haar studiekeuze gesteund. Haar vader had gewenst dat zijn dochter dokter zou worden. Het diploma in Communicatiewetenschappen vonden ze eigenlijk maar niks. Wel legden ze zich zomaar niet bij de werkloze situatie van Lia neer. Ze wilden allebei dat hun dochter fulltime zou werken, zodat zij ze financieel kon helpen terwijl zij allebei thuis bleven en zelfgekweekte groenten verkochten vanuit hun garage, en ook wel een beetje weed en illegaal gestookte jenever.

Toen de familie Coens in de Reyerstraat in Schulen, langs Lia's vriendin Veroniek om aanbood om haar een tijdelijk onderkomen te bieden greep Lia die kans. Letterlijk, ze sprong op en neer van blijdschap en omhelsde ze allemaal. Lia was zo dankbaar! De Coensen waren een rustige familie, hecht en erg traditioneel, met strenge calvinistische principes. Toch waren het ook erg aardige mensen.  

Het eerste dat Lia nooit zou vergeten toen zij op een zaterdag in het huis van de familie Coens in Schulen naar binnen kwam was de houten peddel die aan een spijker in de gang beneden hing. Een volledige roeipeddel was het wel niet, alleen maar de schelp, en die was ongeveer twintig centimeter lang, vijf centimeter dik, lichtbruin en ovaal van vorm met een klein handvat eraan. Het houten voorwerp was goed gemaakt, en het zag eruit als iets dat misschien uit de schrijnwerkerij van meneer Coens kwam. Lia had niet de moed om Veroniek of haar familieleden te vragen waartoe de peddel diende. Voor zover Lia toen wist was die nooit gebruikt.

Toch was er iets vreemd aan de hand met de peddel: af en toe hing die niet op zijn plaats in de gang. Meestal duurde dat wel maar een dag of zo, en dan verscheen hij weer. Op een keer merkte Lia dat de schelp was gebarsten en een paar dagen later werd de gebarsten peddel vervangen door een nieuwe die net iets dikker leek.

Lia paste redelijk goed bij de familie Coens, hoewel zij altijd het gevoel had dat zij niet een van hen was. Wel had niemand bij Coens ooit iets opzettelijk gedaan om Lia zich zo te laten voelen. Maar omdat zij geen familie van hen was werd ze een beetje anders behandeld. Lia merkte bijvoorbeeld dat meneer Coens fysiek meer op afstand van haar bleef. Hij omhelsde haar zelden of nooit zoals hij dat wel deed met zijn vrouw en zijn dochters Veroniek en Anneke. Hij noemde die altijd “schat” of “lieverd”. Lia was voor hem gewoon "Lia". Lia begreep dat het misschien ongepast zou lijken dat hij aanhankelijk voor haar was, maar diep in haar binnenste verlangde zij ernaar dat hij haar net als zijn eigen dochters zou behandelen.

Toch was Frans Coens ook voor Lia een strenge vader. Zij werd zelfs veel vaker gestraft dan zijn twee dochters die allebei van Lia’s leeftijd waren, Veroniek vierentwintig en Anneke twintig. Maar daar was reden toe. Ten eerste gedroegen Veroniek en Anneke zich veel beter dan Lia. En dan, Lia had een beetje een bokkig karakter. Als zij langs de schreef liep had ze erg veel moeite om dat toe te geven, en dus ook om een straf te aanvaarden. Als de twee dochters Coens af en toe iets mispeuterden, of iets deden wat hun vader niet beviel, leken ze nooit zo lang huisarrest te krijgen als Lia. Soms kregen ze dat zelfs helemaal niet. Lia has zich altijd afgevraagd waarom dat zo was, maar zij durfde er ook niet naar vragen. Zij was gewoon blij deel uit te maken van hun familie.

Toen de Corona-pandemie in 2020 toesloeg werden ze wel niet ziek, maar wel kregen ze allemaal behoorlijk genoeg van elkaar. Ze moesten allemaal in hetzelfde huis wonen en door de strenge maatregelen van “Blijft in uw Kot”- Minister van Volksgezondheid Maggie De Block zaten ze constant op elkaars lip. Eens de maatregelen enigszins versoepelden konden ze niet veel anders doen dan gaan wandelen in het Schulens Broek of winkelen in de Carrefour hypermarkt aan de Herkenrodedreef in Kuringen. Elisa, of mevrouw Coens zoals Lia haar noemde, en Lia kreeg grote ruzie over het feit dat tijdens die periode van constant in huis te moeten blijven. Moeder Coens vond dat Lia niet genoeg klusjes in huis opknapte. En Elisa had gelijk, Lia niet. Maar Lia sputterde tegen… Zij stelde het niet op prijs dat Elisa zelf haar schoenen, haar vuil ondergoed en kleren altijd overal liet rondslingeren, tot op de badkamer toe.

“Ik ruim tenminste zelf achter mijn gat op!” pleitte Lia ter verdediging. Daarop werd Elisa erg defensief, en ze wou een einde maken aan de discussie. Lia werd echt boos en noemde haar een "verdomde slons".

Frans Coens hoorde haar schreeuwen en stormde de keuken in. Hij koos natuurlijk de kant van zijn vrouw. Ook met hem begon Lia ruzie te maken en voor het eerst sinds zij in Schulen in het huis was zag zij dat Frans zijn geduld verloor. Hij begon tegen Lia te schreeuwen en wees met zijn vinger dreigend naar haar gezicht. Zij noemde hem een "klootzak" en met een verhitte kop rende ze weg uit het huis. Zij doolde meer dan twee uur lang door de buurt, totdat het donker werd. Toen ze min of meer gekalmeerd was vloekte ze zachtjes. Ze kon zichzelf wel schoppen omdat zij haar geduld verloren had met de twee mensen die haar beter hadden behandeld dan wie dan ook, zeker veel beter dan haar bloedeigen ouders...

Toen zij eindelijk terugkwam rond tien uur ‘s avonds, leek het alsof iedereen naar bed was gegaan. Lia liep stilletjes door de voordeur naar binnen in de hoop dat niemand haar zou opmerken.

“Hallo Lia,” zei Frans Coens, tamelijk kortaf. “Ben je terug, en gekalmeerd? We maakten ons zorgen om je, wij allemaal.”

Lia draaide zich om, naar het geluid van zijn stem toe. Frans Coens zat aan de keukentafel te lezen in een dik boek. Lia dacht dat het de Bijbel wel zou zijn..

“'Hey” zei ze zachtjes. Zij liep langzaam naar Coens toe omdat ze aanvoelde dat hij haar waarschijnlijk iets te zeggen had.

“Dat was nogal een uitbarsting die u daarstraks had,” zei hij. "Heeft u iets voor uzelf te zeggen, jongedame?"

Dat zei Coens op een erg formele toon, net alsof hij afstand van Lia wou nemen.

Lia ging tegenover hem aan de tafel zitten.

“Ja, meneer Coens,” antwoordde zij. "Het spijt me echt heel erg! Ik liet mijn temperament de bovenhand op me krijgen en ik had niet het recht om tegen u of mevrouw zo uit te halen."

Frans Coens knikte goedkeurend en keek Lia peinzend aan alsof hij erover nadacht wat hij nu ging zeggen.

"Ik aanvaard elke straf die u voor me hebt," zei Lia nadrukkelijk. “En ik wil me nog eens uitdrukkelijk excuseren.”

“Excuses aanvaard, Lia. Maar het zou zinloos zijn om je huisarrest op te leggen. Niemand van ons kan sowieso ergens heen. En als je in je kamer wordt opgesloten of ik je telefoon afpak word je alleen maar meer van de buitenwereld afgesneden. Ik vermoed dat dat je humeur en je gedrag waarschijnlijk zullen verergeren."

"Dat is waarschijnlijk zo," zei Lia terwijl ze naar de Bijbel op de tafel keek. “Maar ik voel me echt slecht! En ik wil het beter doen en het goed met je maken! Het is gewoon dat…”

Zij zweeg halverwege de zin en voelde tranen in haar ogen opwellen. De toon van Frans Coens werd zachter. Hij stak zijn hand uit en raakte haar hand aan.

"Wat is er, Lia?"

Zij keek naar hem op terwijl een traan van haar wang rolde. "Het is gewoon dat... Ik word echt boos op jou en Elisa omdat jullie zo'n geweldig gezin hebben, maar jij behandelt me als een buitenstaander!"

Lia huilde nu volop, en al snikkend zei ze:

"Ik word gewoon behandeld alsof ik hier een kamer huur of zoiets. Ik wil behandeld worden alsof ik een Coens ben! Verdomme, ik zou het zelfs niet erg vinden als ik geslagen werd met die grote akelige peddel in de gang!"

Dat zei Lia met een vleugje glimlach die door haar tranen heen brak. Meneer Coens slaakte een zucht. Na even volgde een zacht gegrinnik en toen stond hij op van de keukentafel.

"Ach Lia," zei hij vriendelijk. "Het spijt me zeer. Ik wist niet dat je je zo voelde.”

Hij legde zijn hand op Lia’s schouder en kneep erin. Zij stond meteen op van haar stoel en sloeg haar armen om zijn romp. Hij was zo groot dat haar hoofd op het midden van zijn borst rustte. Zijn lichaam was warm en stevig. Hij wreef over haar rug en Lia begon te snikken terwijl ze elkaar omhelsden.

“Maar rustig, lieverd. Het is allemaal in orde” zei hij zachtjes. "Jij bent een van ons. Dat ben je altijd geweest. Je bent gewoon een heel aantrekkelijke jonge vrouw en ik wilde niet ongepast zijn in het tonen van mijn genegenheid voor jou. Jij weet ook dat zoiets tegenwoordig vaak verkeerd wordt uitgelegd. Maar vanaf nu beloof ik je als een Coens te behandelen. Geen uitzonderingen."

Lia snoof door haar gezwollen neus en glimlachte naar hem terwijl haar tranen minderden.

"Dank je!" zei ze. "Wacht... gebruik je die peddel die in de gang hangt echt?"

Frans Coens glimlachte en knikte.

"Dat doe ik," antwoordde hij. "We hebben bepaalde regels en iedereen weet dat als die regels worden overtreden, het een reis naar de kelder wordt, ik met de peddel in de hand."

“Iedereen? Zelfs mevrouw Elisa?"

"Ja, zelfs zij."

“Oh, wauw, jullie zijn echt streng! Doet het pijn?"

"Oh jazeker," antwoordde Frans nadrukkelijk. “Elisa en de meisjes haten het. Maar ze weten dat het goed voor ze is. Dat hebben ze me al zo vaak verteld. Ze beschouwen het als een soort loutering, een korte passage door het Vagevuur op aarde."

"Wauw.! Ik denk dat, nu ik familie ben... dat betekent dat ik zal moeten kennismaken met de peddel voor mijn uitbarsting van daarstraks?"

“Geloof het maar, het doet pijn, maar het zal goed voor je zijn,” zei Coens terwijl hij met een strenge blik op Lia neerkeek. "Zoals je je de laatste tijd gedraagt, ben ik van plan je de komende week elke dag een pak slaag te geven met de peddel."

Lia lachte maar een seconde later realiseerde zij zich dat Frans Coens geen grapje maakte. Zijn blik bleef streng en vastberaden.

"Meen je het serieus?" vroeg Lia, en haar stem begon te trillen.

"Zie ik eruit alsof ik een grapje maak?" vroeg hij.

Lia was aan de grond genageld door zijn sombere blik. Zijn indringende blauwe ogen leken haar gevangen te houden.

"Nee, meneer Coens," antwoordde zij. “Zo ziet u er helemaal niet uit..”

Frans Coens maakte zich los uit hun omarming en legde zijn handen op zijn heupen, net boven zijn riem.

“Haal dan de peddel in de gang en ga direct naar de kelder. Ik ben van plan je een lesje in respect te leren dat je nooit zult vergeten."

Lia’s hartslag versnelde en zij slikte. Ze stond daar hulpeloos, niet in staat om te bewegen. Het volgende moment voelde zij zijn hand hard genoeg tegen haar billen slaan om haar een paar stappen op weg naar de kelder te sturen.

"Nu Lia!" snauwde hij haar toe. "Tenzij je nog een tweede sessie met de peddel wilt omdat je ongehoorzaam bent!"

Lia haastte zich weg naar de gang. De peddel hing daar op haar te wachten. Het was niet langer een voorwerp dat haar nieuwsgierigheid opwekte, maar haar voor het eerst echt angst inboezemde. De houten schelp zag er groter en dikker uit dan ooit tevoren. Zij trok de peddel zo zenuwachtig en onhandig van de nagel dat die uit de muur kwam en zij de peddel op de grond liet vallen. Zij raapte hem op en probeerde de nagel terug in de muur te duwen. Terwijl zij rommelde met de nagel tussen haar vingers hoorde ze meneer Coens zijn voetstappen door de gang in haar richting komen.

"Lia, wat is er aan de hand?" vroeg hij. Zijn diepe, zwoele stem weerkaatste tegen de muren.

"Niets, meneer Coens!" schreeuwde Lia. "Ik heb de peddel en ga nu naar de kelder!"

Zij liet de spijker op de grond vallen en liep haastig langs Coens heen met de peddel in haar hand.

"In de kelder staat er een oude canapé. Ga daar op me zitten wachten. Ik ben er over tien minuten," zei hij. “Tot die tijd wil ik dat je die peddel op je schoot houdt terwijl je op de canapé zit. En ik wil dat je lang en goed nadenkt over je daden en de gevolgen ervan. Daar gaat het tenslotte om."

Lia draaide zich om om hem aan te kijken en zijn volgende instructies te horen. Maar die kwamen er voorlopig niet. Terwijl zij dat deed zag ze Frans Coens over haar heen torenen en met zijn stevige, maar zorgzame blik naar beneden kijken.

“Ja, meneer Coens,' zei Lia gedwee, terwijl ze naar de peddel in haar handen keek. “Ik ga nu naar de kelder.”

Coens pakte haar kinnetje vast en tilde het met zijn vingers op. "Ik doe dit alleen omdat ik..." Zij keek naar hem op, en haar ogen stonden weer op tranen. "Omdat ik van je hou, Lia."

Lia glimlachte toen er een traan over haar wang rolde:

“Ik weet het, meneer Coens. Ik hou ook van jou.” zei Lia terwijl ze zich omdraaide en de trap naar de kelder af liep.

Beneden ging ze op de versleten canapé zitten en wachtte met de peddel op haar schoot, Plots vroeg ze zich af of de billenkoek die ze ging krijgen op haar blote kont zou zijn. Dat zou kunnen, maar daar had Frans Coens niets van gezegd. Voor alle zekerheid stond Lia terug recht, trok haar slipje van onder haar rok uit en verstopte het onder een van de kussens van de canapé.

Ze ging terug zitten en wachtte… Dat haar leven een keerpunt had bereikt, dat besefte ze opeens. Het zou ongetwijfeld pijn doen om weken achteraf op een stoel te blijven zitten nadat meneer Coens klaar was met de kastijding die hij beloofd had haar te geven. Zij zou ongetwijfeld huilen als een baby tegen de tijd dat het allemaal voorbij was. Ongetwijfeld zou het hele huis, en mogelijk een paar van de buren in de Reyerstraat haar voor de allereerste keer in haar leven billenkoek op haar blote kont horen krijgen. Maar dat vond Lia nu niet echt erg. Zij was nu een Coens, en ze was eindelijk geliefd. Eindelijk had ze nu een echte thuis.

Plots stond Frans Coens daar. In het relatieve duister van de kelder zag hij er enorm groot en indrukwekkend uit.

“Sta op,” zei hij tegen Lia. “Ik ga op de canapé zitten, en jij moet op je buik op mijn knieën komen liggen. Geef me de peddel nu maar.”

Dat deed Lia, en om het Frans Coens gemakkelijker te maken trok ze haar rokje naar omhoog. Zij voelde dat hij plots verstijfde toen hij haar blote kont zag.

“Dat had je nu wel niet moeten doen,” zei hij. “Maar het is nu zo, en niet anders…”

De peddel met billenkoek kwam hard op Lia neer, meer dan één keer, en het deed verschrikkelijk pijn. Maar toen Frans Coens ophield met slaan streelde hij zachtjes over Lia’s pijnlijke billen. Zij kon zijn vaderliefde in zijn aaiende handen voelen. Dat maakte voor haar veel goed, en het aaien verzachtte niet alleen maar de pijn…

 

© Bruno Roggen, Anhée, 2021

 


Submitted: May 10, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Literary Fiction Short Stories

Other Content by impetus

Short Story / Fantasy

Short Story / Romance

Short Story / Romance