Een laatste Kus

Reads: 153  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Een misschien roekeloos uitstapje...

Een laatste kus


 

 

Verwittiging:

 

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.


 

Het voelde pijnlijk aan voor Katrien. Ze hoorde Benny hoesten. Het duurde bijna twee minuten eer hij uitgehoest was. Toen hij eindelijk stopte moest hij naar adem happen eer hij zich opnieuw in beweging zette en verder de trap op kwam.

Katrien vond het zo erg dat ze Benny niet kon helpen. Drie jaar daarvoor was hij gestopt met roken, na de uitdrukkelijke verwittiging van een longspecialiste in de Salvatorkliniek. Maar het was al te laat. Minder dan een jaar later werd door diezelfde pneumologe vastgesteld dat Benny niet meer te genezen was…

Katrien draaide zich om in bed en reikte naar waar Benny altijd naast haar lag, net of hij nog daar was. Het bed was nog warm waar zijn lichaam gelegen had. Ze deed alsof ze sliep toen ze de deur hoorde piepen. De slaapkamer vulde zich met de geur van koffie en de vloer kraakte toen hij naast haar sloop en de kop koffie op het nachtkastje zette. Hij bukte zich om haar wang te kussen en ondanks ze haar uiterste best deed om te doen alsof ze nog sliep kon ze dat niet volhouden. Ze deed haar ogen open en kon niet stoppen met glimlachen.

"Wakker worden," zei Benny zacht, "anders gaan we het missen."

"Toen ik “ja” tegen je zei voor onze uitstap realiseerde ik me niet hoe vroeg vier uur 's ochtends wel is." zei Katrien.

Benny haalde zijn schouders op:

"Erg vroeg is het wel. Dat is waar, maar ik beloof je dat het de moeite waard is."

"En als dat niet zo is? Wat als het mij tegenvalt?"

"Dan beloof ik je dat ik met je meekijk naar een van die stomme series op Netflix die je me steeds probeert op te dringen."

Katrien ging rechtop zitten in bed:

"Beloof je me dat?"

"Ik zweer het!"

Ze kleedden zich in het donker aan. Ze trok haar korte broek en een flanellen overhemd aan alsof het zomer was, maar zelfs nu in mei was het zo vroeg nog een koude ochtend.

Ze bukte zich om haar rubberen laarzen aan te trekken.

Echt elegant zie ik nu wel niet uit,” zei ze tegen Benny. “Hopelijk komen we onderweg geen opgedirkte griet tegen voor wie je me laat staan."

Zo vroeg zijn die niet op pad,” grinnikte Benny. “Ten andere, hoe je eruitziet, het maakt niet uit, we hoeven nergens heen.”

Dat is waar." beaamde Katrien. "Laten we nu maar gaan voordat ik hier al staande in slaap val."

"Goed. Jij loopt maar voorop."

"Je bent onmogelijk., Benny, jij moet voorop lopen. Het is buiten nog aardedonker. Jij weet waar we naartoe moeten. Ik ken hier de weg niet.”

Ze liepen door de achterdeur van de vakantiechalet in de Beuzestraat, niet ver van de Romantische Tuin. De dageraad was er nog niet, en de hele omgeving was nog steeds gehuld in donkerte en mist.

Het pad dat ze namen in de richting van het Het Koet aan Schevernels in Lummen was een paar honderd meter verderop. Alles was doodstil in de morgenkilte en het wegeltje was leeg. Katrien liep het zompige pad af, en haar laarzen maakten een soppend geluid op de ondergrond. Benny haalde haar in en sloeg zijn arm om haar heen.

"Oh, wat nu?” vroeg ze. “Wat heb ik gedaan om dit te verdienen?"

Je zag er gewoon koud uit, dat is alles.” zei hij, druipend van zijn overdreven charme.

"Wel, mijn hoofd is het koudst," zei Katrien terwijl ze zijn Ierse herderspet van zijn hoofd nam. “Dank je.”

"Helaba, meisje, je kunt de pet van een man niet aanraken., laat staan ze hem afpakken!"

"Te laat." zei Katrien, maar op hetzelfde ogenblik had ze spijt van wat ze gedaan had. Er kwam weer een van die verschrikkelijke hoestbuien op bij Benny. Hij plooide bijna dubbel, zoveel inspanning kostte hem het hoesten. Maar het bleef weer niet duren. Maar even hadden ze op het pad stilgestaan, toen konden ze weer verder, op weg naar het Koet;

Benny kuste Katrien op haar voorhoofd en ze liepen door. Eindelijk bereikten ze hun bestemming. Het pad liep naar het Koet, maar op Benny’s aanwijzingen lieten ze het links liggen en klommen een heuveltje op. Daar konden ze gaan zitten en het door de mensen illegaal geïmproviseerde strand van het Koet zien.

Benny legde een deken neer in het spichtgras.

"Ik kan niet geloven dat je dit nog nooit eerder hebt gedaan,” zei hij. “Je gaat zien, het is uniek, en vlak bij de deur. Je hoeft er niet voor naar het buitenland.”

"Opstaan ??voor zonsopgang is niet iets waar ik graag een gewoonte van maak." lachte Katrien. “Grommelt jouw maag ook? De mijne anders wel.”

Op de deken spreidden ze het eten uit en de thermos met koffie die ze in een rugzakje hadden meegebracht. Het smaakte, ondanks de ochtendkilte. Maar toen begon de zon op te komen. En er waren geen woorden om de pracht van de zon te beschrijven toen die boven het water van het Koet opkwam. Ze zaten daar gewoon te genieten van het sublieme schouwspel dat hun geboden werd, in stilte.

Het was een van die speciale momenten in het leven. Ze komen niet vaak voor, maar als ze dat doen, moeten ze gekoesterd worden. Je zou het leven van iemand tot een handvol van die onbeschrijflijk mooie momenten kunnen herleiden en dit was er een.

"Dat, dat was iets… zo mooi." zuchtte Katrien. “Ik heb er geen woorden voor."

Ik zei het je toch."

"Dit was perfect."

"Dus ik hoef niet naar Netflix te kijken?"

"Nee, dat moet je niet.” antwoordde Katrien.” “Misschien kijk ik ook nooit meer TV. Dit is alles wat ik nog wil zien."

"Goed, maar je zult moeten beginnen met eerder opstaan."

"Dat is het misschien waard. Nee, niet “misschien”. Dat is het zeker waard."

Benny keek naar het water van het Koet dat schitterde in de morgenzon.

"Wil je gaan zwemmen, Katrien?" vroeg hij.

"Ja, dat zou ik wel willen, maar ik heb geen badpak bij."

Zwem toch in je blootje. Dat doen er hier meer mensen. En zo vroeg is er niemand om naar je prachtige lijf te kijken.

Ze stonden op en liepen samen naar het water. Het strandje was leeg. Alleen lag er wat afval dat onnadenkende bezoekers hadden achtergelaten. Katrien keek eens voorzichtig om zich heen en trok haar kleren en haar laarzen uit.

"Kom je mee?" vroeg ze aan Benny, terwijl hij in het zand zat.

"Ga je gang maar, Katrien. Ik ga vandaag liever niet zwemmen."

"Zoals jij wil."

Katrien hurkte voor Benny neer. Ze nam zijn hoofd in haar handen en kuste hem innig. Dan liep ze het water van het Koet in. Het was koud, kouder dan ze had gedacht. Ze gilde bijna. Ze draaide zich om en wou tegen Benny zeggen dat ze er niet lang in zou blijven.

Maar Benny keek niet naar haar. Hij lag bewusteloos in het zand met zijn hoofd naar opzij en zijn ogen wijd opengesperd.... Toen veranderde de droom in een nachtmerrie. De dagen in het vakantieverblijf waren voorbij. Ze moesten terug naar de stad. Hun leven werd doktersafspraak na doktersafspraak en ziekenhuisbezoek na ziekenhuisbezoek...

Totdat de bezoeken niet meer nodig waren. Benny ging dood, heel stilletjes, vroeg in de morgen, toen de zon opkwam, terwijl Katrien in het Salvator Ziekenhuis aan zijn bed zat.

Katrien huilde zoals ze nog nooit had gehuild. Ze huilde op de begrafenis. Dagen en weken merkte ze dat ze huilde alsof verdriet een steeds terugkerende hoge golf was en zij alleen was in een wankel scheepje op zee.

Het was zo, en niet anders. Benny was er niet meer. Katrien had er een hekel aan om alleen wakker te worden. Ze vond het vreselijk dat er geen koffie meer op het nachtkastje stond. En vaak speelde zich voor haar hetzelfde scenario af: ineens werd ze wakker. Het was dezelfde droom die ze elke nacht had. Hun laatste dag samen. Elke keer dat ze wakker werd, deed ze de deur van de slaapkamer open en rook ze de koffie, maar het huis was leeg.

En de kus. Hun laatste kus… Ze kon die elke nacht in haar dromen voelen. Behalve deze keer was het een ietsje anders. Ze legde haar hand op haar wang en die voelde plots erg warm aan, alsof een geest haar op haar wang had gekust.

En Katrien glimlachte. Ze wist dat Benny er op de een of andere manier nog was.


 

© Bruno Roggen, Anhée, 2021

 


Submitted: May 14, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

Other Content by impetus

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance