De Twijfelaar

Reads: 53  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Onzekerheid, twijfel, het kan iemand zijn leven verpesten...

De Twijfelaar

 

door Bruno Roggen

 

 

Verwittiging:

 

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.

 

Echt zeker van zichzelf was Kris nooit geweest. Ook als hij een beslissing nam vroeg hij zich altijd af of dat wel de juiste was. Vaak kwam hij er dan ook op terug. Soms was dat wel een goed idee, maar meestal toch niet. Het gebeurde dat Kris dan door van gedacht te veranderen van de regen in de drop kwam. Zijn moeder was ook zo. Als ze ‘s morgens moest beslissen wat ze ‘s middags aan haar man en kinderen ging voorzetten koos ze voor een bepaald gerecht. Maar in de loop van de voormiddag veranderde ze dan nog van gedacht, vaak meer dan één keer. Het gevolg was dat er bijna geen enkele middag op tijd eten op tafel kwam.

De vader van Kris had aan die besluiteloosheid een grondige hekel. Als hij eens een besluit genomen had hield hij zich daaraan. Hij was een eenvoudige man, recht door zee. Hij was opgegroeid op een boerderij waar hij hard had moeten werken in zijn jeugd en er geen plaats was voor wisjewasjes en besluiteloosheid. Hij benoemde de houding van twijfel en onbeslistheid die zijn vrouw en Kris aannamen met een beeld: “in en uit zoals een hennenkont”.

Vandaag was het weer zo ver voor Kris. Dit keer ging het niet over een bagatel. De twijfel die bij hem toesloeg had met zijn verdere leven te maken. De foute beslissing zou dat leven wel eens drastisch kunnen veranderen.

De dag leende er zich wel tot twijfel en sombere gedachten. Tegen de tijd dat hij zich gewassen, zijn baard getrimd en zijn wangen geschoren had, schone kleren had aangetrokken en klaar was om het huis uit te gaan was het zachte geraas van de regen uitgegroeid tot een onophoudelijke stortbui. Was het een slecht voorteken, die woeste stortregen die op het dak trommelde en kletterde tegen de ruiten?

Kris liep naar het raam en keek naar buiten. Het pleintje waar het altijd erg druk was lag nu verlaten bij. De jonge bomen bogen en slingerden in de snelle wind. Kleine plassen vormden zich buiten voor de ingang van de enkele winkels die aan de overkant van het plein lagen. Rond de bomen leken Kris de waterplassen dieper.

“Ze zal het niet redden bij dit weer,” mompelde hij. “Ze heeft een grondige hekel aan regen en wind. Ze is als de dood dat haar mooi gecoiffeerd haar in de war zou raken, en haar make up uitlopen…”

Hij keerde terug naar zijn slaapkamer, deed de kleerkast open en begon zich terug uit te kleden. Het had geen zin dat hij zijn dure nieuwe pak van Armani zou laten naar de vaantjes helpen door de regen.

Het was toen Kris zijn overhemd losknoopte en toevallig zijn spiegelbeeld in de spiegel van de kleerkast zag dat hij het opmerkte: er lag een zwakke glans in mijn ogen, met een blik vol twijfel. Ook een lichte kromming van zijn lippen en een verwarde uitdrukking op zijn gezicht maakten het voor hem duidelijk. Hij stond voor een beslissing die hij liever niet nam. En eigenlijk was hij blij dat het zo hard regende. Even stond hij stil, al verstijfd. Zijn vingers draalden bij de vierde knoop van zijn overhemd omdat die niet onmiddellijk uit het knoopsgaatje wou.  Zijn ogen bekeken zijn spiegelbeeld met nieuwsgierigheid, maar ook met een blik van zelfmedelijden. Het leek wel wat op wat een wetenschapper in het laboratorium moet zien bij een proefdier als het iets laat zien waar hij altijd onbewust aan had gedacht, maar toch tot op dat moment niet had ontdekt.

Als Kris buiten was geweest met zijn familie of vrienden, of zelfs met Thea, dan had hij deze gedachte misschien meteen in de kiem gesmoord. Ofwel zou hij ze genegeerd hebben als een willekeurige mijmering. In elk geval zou hij hebben voorkomen dat ze een concrete vorm aannam in zijn geest.

Maar wat kon hij nu doen, hier in zijn slaapkamer voor de spiegel, terwijl hij zichzelf daar besluiteloos zag staan, halfnaakt?

De twijfel… Zou hij? Of zou hij niet? Hij kon voor zichzelf niet ontkennen dat hij het niet echt wist. Hij keek weer in de spiegel. Op zijn gezicht lag het bewijs af te lezen van zijn plots besef: hij was blij was dat hij het meisje met wie hij ging trouwen niet zou ontmoeten op die regendag.

Kris bleef daar een tijdje staan, voor zijn kleerkast, niet echt verbaasd dat hij Thea niet wou zien, of misschien toch wel wou zien, maar niet die dag…

Toen ging zijn telefoon. Die lag op zijn nachtkastje. Kris hoorde hem wel, maar hij maakte geen aanstalten om hem op te nemen. Het muziekje van James Last kwam zeemzoet op hem af. Het haalde Kris uit de trance-achtige toestand die leek op die van een man die plotseling wakker werd uit een diepe slaap. Terwijl de telefoon op de achtergrond bleef bellen haastte hij door de rest van de overhemdknopen, deed het hemd uit en hing dat op een kapstok in de kleerkast. De eerste spijkerbroek en T-shirt die hij op het rek in het oog kreeg haalde hij tevoorschijn.

Tegen de tijd dat Kris zich had omgekleed en naar beneden wou gaan was het orkest van James Last op zijn telefoon gestopt met spelen. Toch keek hij na wie er hem gebeld had, hoewel hij bijna zeker wist wie dat geweest was. Er was een sms van Thea. Kris zijn verloofde had hem een bericht gestuurd dat hem opluchtte:

“Het regent, liefste. Zo te zien kunnen we elkaar vandaag niet ontmoeten.”

Dat tekstberichtje had ze geschreven, gevolgd door een droevige smiley.

“Zal ik haar bellen om met haar te praten?” dacht Kris, terwijl hij in de woonkamer in een zetel ging zitten met uitzicht op de openstaande dubbele deur van de veranda. De regen was ondertussen alleen maar erger geworden, met een gierende wind die de regen in gordijnen naar beneden dreef.

Thea bellen? Wat zou hij eigenlijk tegen haar moeten zeggen? Een waarschuwende stem weergalmde in zijn hoofd. Hoe zou hij over dit onderwerp moeten beginnen met alles om hem heen? De voorbereidingen voor het huwelijk die bij hem thuis in volle gang waren, de telefoontjes van vrienden en familie om de toekomstige bruidegom te feliciteren?

Wat zou hij zeggen tegen zijn moeder die, winkel in, winkel uit, door de stad rende, die de perfecte jurk voor haar zocht voor de heuglijke dag waar ze al zolang heeft naar uitgekeken? En dan, al het huisraad dat zij voor haar aanstaande schoondochter al gekocht had, het huis versierd, de uitnodigingen die zij had uitgestuurd?

“En het maakt je moeder blij en gelukkig! Zij droomt al van haar toekomstige kleinkinderen.” Er fluisterde iets in Kris zijn hoofd dat hem ongemakkelijk deed voelen.

“Maar zij moet wel niet trouwen met haar,” zei hij hardop. “Ik denk dat ik er nog niet klaar voor ben.” De luide toon waarop hij dat had gezegd verraste zelfs hemzelf.

Op dat moment besloot hij dat hij met Thea en zijn moeder over hun huwelijk zou praten en het zou afzeggen. Maar was het net alsof ongekende krachten tegen zijn besluit protesteerden. De verandadeur naar buiten was niet goed dicht getrokken, of ze stond op een kier. Met een klap sloeg ze open en een straal regenwater gutste naar binnen. De gierende wind was plots hard te horen in de stilte van de woonkamer.

Kris schrok. Wat dit een teken dat hij weer het verkeerde besluit had genomen? Misschien, maar dit keer twijfelde hij niet. Hij rende de veranda in en duwde de buitendeur dicht. Het binnendringen van de regen hield daarmee op, net zoals het scherpe gieren van de wind.  

Kris voelde de stilte weer om zich heen kruipen. Op de een of andere manier gaf het hem een goed gevoel om het geluid van de wind buiten te kunnen houden, samen met de rest van de buitenwereld....

Net was hij terug gaan zitten of zijn telefoon liet een enkele pieptoon horen. Hij deed de telefoon open. Het was een bericht van zijn moeder. Ze had wat foto's gestuurd. De eerste was die van een gouden armband die ze de dag daarvoor bij een juwelier had gepast. Of ze hem zou kopen was nog maar zeer de vraag. Waarschijnlijk veranderde ze nog wel enkele keren van gedachte eer ze werkelijk een armband kocht, of misschien werden het in de plaats wel gouden oorbellen met diamantjes in, of een dure broche… Een van de foto's toonde Thea en haar die samen in een ijssalon zaten en vrolijk naar de camera lachten.

Die foto’s had Kris beter niet gekregen. Hij voelde de kronkelende knoop in zijn buik, dezelfde kronkelende knoop die hij altijd had gevoeld als hij twijfelde, van gedachte veranderde en niet wist of hij de juiste beslissing had genomen. Hetzelfde gevoel had hij meer dan eens gehad als hij had geprobeerd iets tegen mijn moeder te vertellen, of het nu maar om een weekenduitstap ging met zijn vrienden of een boek dat hij wou kopen. Of als hij haar zei dat hij van idee veranderd was. Hij had besloten dat hij kunst wou studeren in plaats van techniek. Altijd kwam zijn moeder tegen hem in. Zij wou hem de ene keer in een bepaalde richting duwen, maar de dag erna weer in een andere.

Kris besefte goed dat ditzelfde gevoel van ‘het niet zeker weten’, van altijd twijfelen ook gegroeid was in hem. Nu hij vooraan in de dertig was  wist hij wat het deed. Het maakte zijn leven alles behalve gemakkelijk. Die eeuwige twijfel verstikte ook de weerstand die hij een tijdje geleden voor zowel zijn moeder als voor Thea had gevoeld. Eerst wou hij ze allebei bellen om onverbloemd te zeggen hoe bij hem de vork aan de steel zat in verband met zijn geplande huwelijk. Die drang waardoor hij  op het punt stond te bellen verdween dan weer. De twijfel overmande Kris. Hij meende dat het wellicht beter was dat hij de twee vrouwen in de ogen keek en ze confronteerde met het nieuwe besluit dat hij genomen had.

Maar dan kreeg hij weer een ander idee: iets zei hem dat het misschien beter was om zijn hoofd in te trekken en af te wachten wat er zou volgen. Wat er eerder was besloten was van geen tel. Maar wel besefte Kris dat hij elke nieuwe impuls om iets te ondernemen moest onderdrukken. Ook wist hij zeker dat hij zich door niemand iets zou laten opdringen zonder het zelf te willen.

Hij stond op uit de zetel in de woonkamer en ging terug naar boven, naar zijn eigen domein. Hij sloot de deur achter zich, en draaide de sleutel twee keer om in het slot. Terwijl hij in zijn eenzame kamer stond en voelde hoe dat knoestige gevoel van weerstand in hem groeide, wist hij dat hij niemand zou bellen. Hij nam zijn telefoon, zette die op vliegtuigmodus en stopte hem in de kleerkast in de plastic bak onder zijn ondergoed. In zijn nachtkastje zat er een kartonnen doos met courante geneesmiddelen zoals Dafalgan, Strepsils, Trilafon en nog een aantal andere. Hij nam er een pilletje Xanax uit en dronk een slok van de fles Bru die hij altijd langs zijn bed had staan.

Daarna kleedde Kris zich uit en ging terug zijn bed in. Tenminste voor enkele uren zou de twijfel hem niet meer kunnen overmannen.

 

© Bruno Roggen, Anhée, 2021

 


Submitted: May 18, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Romance Short Stories

Other Content by impetus

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance