De Broodfee

Reads: 98  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Fantasy  |  House: Booksie Classic

Nu, erg lang geleden, was er eens een fee die anders was dan de anderen...

De Broodfee

 

door Bruno Roggen

 

Er was eens…

 

Een fee die werd buitengezet uit het feeënrijk. Zij heette Antho, naar de Griekse naam voor “bloem”. Haar taak was eigenlijk om met haar toverstaf overal prachtige bloemen te doen ontluiken, ze te doen groeien en de heerlijkste geuren te doen verspreiden…

 

Maar Antho hield zich niet aan haar opdracht. Op een dag ontdekte ze een plant die geen bloem was, maar die aren had vol met graankorrels. Zij haalde een aantal korrels uit de aren, stak ze in haar mond en begon er op te kauwen. Heerlijk smaakte dat, en Antho had nog nooit iets lekkerders geproefd.

 

Vol enthousiasme verzamelde ze zoveel graankorrels als ze kon en vloog daarmee terug naar het rijk der feeën. Achter de rug van Veroduja, de opperfee, begon ze met die graankorrels te experimenteren. Al snel ontdekte Antho dat je ze best tot een fijn poeder vermaalde, er met water of melk een deeg van maakte en dat bakte totdat je een brood had. Daar kon je dan lekkere boterhammen van snijden en die met boter of bijenhoning besmeren, maar dat hoefde zelfs niet. Zelf vond Antho dat brood zonder enig beleg of smeersel een smaak had die je met niets kon verbeteren...

 

Antho vond dus dat je eigenlijk niets lekkerders kon eten dan gewoon maar brood. Jammer genoeg waren de meeste andere feeën daar niet mee akkoord. Zij vonden de vondst van Antho maar niks. Hun dieet bestond voornamelijk uit pollen en bloemennectar, naar het voorbeeld van bijen en vlinders. Brood eten, dat maakte ze veel te zwaar om nog elegant rond te vliegen. “De Broodfee”, zo begonnen ze Antho te noemen. Dat bedoelden ze niet als compliment, maar eerder als een spotnaam. Antho vatte dat helemaal anders op. “Broodfee”, dat was voor haar geen scheldwoord, maar eerder een eretitel waar zij fier op was.

 

En het werd maar steeds erger met de Broodfee. Dag in, dag uit bleef ze in het feeënrijk maar brood bakken, van alle mogelijke granen. Haar collega’s feeën moesten hoesten, sommigen zelfs braken, zo storend en walgelijk vonden ze de geuren van de broden die aan het bakken waren. Antho zelf niet, die vond dat er nergens in het universum een heerlijker en meer bedwelmende geur bestond. Zij was echt geobsedeerd geraakt door brood en het bakken ervan. En natuurlijk at ze niets anders meer, en dat was na een tijdje goed aan haar lijn te zien. Zwaardere borsten, dikkere billen, een bollere buik… Stilaan had Antho het moeilijker en moeilijker om van de grond te komen als ze haar aanloop nam om in de lucht op te stijgen en te vliegen. Eens ze in de lucht hing ging het wel, maar wel kon ze de vliegsnelheid van voor haar broodmaaltijden niet meer ontwikkelen...

 

Het kon niet blijven duren. De andere feeën troepten samen en vormden blok tegen de gezette Broodfee. Na een stormachtige protestvergadering waarop Antho niet eens mocht aanwezig zijn viel er een beslissing: opperfee Veroduja, onder druk van de andere feeën, besliste Antho uit het feeënrijk te verbannen. Zij moest van dan af op aarde het bestaan delen van de andere stervelingen. Wel had opperfee Veroduja medelijden met haar vroegere bloemenfee: zij koos voor Antho een mooie plaats uit voor haar verbanning. Godenweide heette die. Dat was een idyllisch oord in een groen en waterrijk landschap, een goed bewaard deel van Hazeloord, een stad die nu door het blind winstbejag van haar bestuurders sterk in verval was. Wel eiste Veroduja dat Antho in Godenweide onder een aardse naam zou leven. Daar had Antho niets op tegen. Ze mocht zelf kiezen. Ze koos voor Laura, omdat ze ooit gehoord had dat een beroemde Italiaanse dichter onzinnig veel gehouden had van een vrouw met die welluidende naam.

 

Het hoeft geen betoog dat fee Antho, nu Laura, verblindend mooi was, ondanks haar overgewicht. Haar wat dikkere borsten en billen verhoogden zelfs voor veel mannen haar aantrekkelijkheid. Door haar buitenaardse schoonheid viel zij op in Godenweide. Het duurde dan ook niet lang voordat zij een geliefde vond, en met hem trouwde. En, zoals dat de normale gang van zaken is, niet lang daarna kreeg het paar twee kinderen kort na elkaar, twee dochtertjes…

 

De vroeger spottenderwijze “Broodfee” genoemde schoonheid, nu Laura, zette in Godenweide gewoon verder waarmee zij in het feeënrijk begonnen was: lekker brood bakken, haar blijvende obsessie. Nog steeds vond ze niets lekkerder dan boterhammen van zelfgebakken brood. Zij noemde die “broodboterhammen”, en er kwam geen gram boter bij te pas.

U vraagt zich waarschijnlijk af waarom het een “broodboterham” werd genoemd? Zijn niet alle boterhammen van brood? Jazeker, maar deze boterham was anders. Misschien even duidelijk uitleggen: er zat wel brood in, maar het was een boterham met brood erin. Een belegde boterham dus. Wel geen met hesp, filet américain of kipfilet, geen kaas, geen sla, geen augurken, mayonaise of ketchup. Zelfs geen honing, choco of confituur. Gewoon brood. Het was brood tussen brood. Het was het broodste brood dat je je maar kan indenken. Het was gewoon de broodboterham.

Hoe maakte Laura deze speciale broodbereiding? Het recept is doodgemakkelijk. De Broodfee pakte drie sneetjes brood en stapelde ze op elkaar. Dat is het, dat is alles. U kan dat speciale gerecht ook zelf in een handomdraai klaarmaken. Niemand hoeft daarvoor een Broodfee te zijn, zoals Laura. Als je echt creatief wil worden bij de bereiding kun je broodkruimels en croutons (wel zonder look!) in het midden strooien zodat je een mengsel hebt van zacht brood aan de buitenkant en knapperig brood binnenin. Brood op brood. De broodboterham. Daaraan heb je een bijzonder lekkere hap. Het is de broodgastronomie op haar best.

Laura was niet de enige die van broodboterhammen hield. Haar dochters waren ook ook dol op boterhammen met brood, haar man wat minder. Hij lustte ze wel, maar zijn moeder had hem verslaafd gemaakt aan boterhammen met charcuterie zoals gebakken rosbief, pepersausies, ovengebakken paté, en ook Hollandse kaas, het liefst half belegen Gouda.

Samen met haar dochters maakt Laura ook andere broodmaaltijden zoals de broodhond. De broodhond heeft wat weg van een hotdog, maar in plaats van een worst, rolden zij een snee dun brood op en legden die tussen het hotdogbroodje. En als ze pizza wilden eten, aten ze alleen het deeg met gescheurde stukken brood als beleg. Als ze taart wilden bakken, bakten ze broodtaart, een taart met rauwe deegvulling. Kortom, elke bereiding had maar één ingrediënt, en dat was brood.

Maar jammer genoeg, het onvermijdelijke gebeurde! De obsessie van Laura met brood eiste zijn tol. Op een morgen toen de lijster zo mooi onder haar raam in Godenweide floot werd Laura wakker. Ze was helemaal bedekt met sneetjes brood die aan haar lichaam vastzaten. Haar lichaam bracht zoveel gist voort door het eten van brood dat er brood op haar lichaam begon te groeien. Ook al hield Laura erg veel van allerlei soorten brood, ze at liever geen brood dat uit haar eigen lichaam groeide. Dat brood zag er op het eerste gezicht wel niet slecht uit, maar het rook raar en had vreemde vormen, oor-en lippenvormig, zelfs kronkelig als ringslangen...

Laura dacht na, en ze vond een oplossing. Ze zou het brood van haar lichaam afscheren en naar de tortelduiven buiten gooien. Die duiven hielden van haar lichaamsbrood, en in geen tijd hadden die het opgegeten. Jammer genoeg, het leek wel of het wegscheren van het lichaamsbrood het nog sneller deed uitgroeien, net zoals wanneer vrouwen hun benen glad scheren hun haar daar steeds sneller terugkomt...

Eigenaardig was wel dat Laura de enige in haar gezin was die dit lichaamsbroodgroeiprobleem had. Haar man durfde haar in bed bijna niet meer aanraken, laat staan haar nog kussen of aaien. Hij raadde Laura aan naar een huidspecialist in Hazeloord te gaan. Die dokter had nog nooit zoiets vreemds gezien. Hij krabde eens in zijn haar en zei dat Laura in haar bed op het brood moest gaan liggen, beurtelings op haar buik en haar rug, en geregeld ook op haar zij. Misschien stopte dan het proces van het vormen van het brood.

Misschien... Laura deed nooit wat de dermatoloog haar aangeraden had. Ze at nog steeds haar boterhammen, haar broodtaarten en haar broodhotdogs. Maar dat kon ze niet blijven volhouden. Toen de broodgroei vermenigvuldigde tot het punt dat Laura zelf dreigde in een reusachtig brood te veranderen hield ze ermee op. Dat was beter voor haar uiterlijk, maar Laura begon te treuren en zat vaak te huilen bij de broodrooster of de oven waar ze brood in bakte.

Haar man en haar dochters hadden medelijden met haar. Sommige mensen in Godenweide echter helemaal niet. Vooral de inwijkelingen uit Hazeloord en nog verder uit de provincie Lijmbergen hadden geen enkel medelijden met haar. Zij waren vies van Laura. Anderen zagen haar als een potentiële bron van inkomsten en wilden haar in de oven gooien om er broodhonden van te maken.

Er dreigde dus groot gevaar voor de Broodfee! Om te voorkomen dat ze zichzelf kneedde en niet werd opgegeten door hongerige inwoners van Godenweide of Hazeloord stopten haar dochters haar in een mooie glazen broodbak. Ze zetten Laura tijdens hun maaltijden op een stoel aan de eettafel, zodat ze het gevoel had dat ze nog altijd deel uitmaakte van het gezin. Dat was in elk geval beter dan bij de broodrooster of de bakoven te zitten grienen.

Tot op de dag van vandaag is Laura, de Broodfee, nog steeds een brood. Af en toe rijst ze recht in haar glazen broodbak. Dan eet ze een klein stukje brood van zichzelf. Haar man vindt dat griezelig. Hij heeft een stomatoloog geraadpleegd en aan die het probleem uitgelegd. Die dokter zei dat Laura van het brood moest afblijven. Volgens hem zou ze terugkeren naar haar normale zelf als ze gewoon zou stoppen met het eten van brood.

De moraal van dit verhaal:

Eindig niet zoals Laura de Broodfee. Eet brood, maar op een verantwoorde manier. Helaas, nadat Laura opnieuw van haar eigen broodlichaam heeft gegeten door zelfs maar een klein sneetje brood met broodkruimels door te slikken, groeien er nu stukjes brood in allerlei grillige vormen uit haar lijf.

Niemand in Godenweide weet wat er van haar zou kunnen geworden. Arme Laura, beklagenswaardige Broodfee, ze kan het brood gewoon niet van zich afleggen.


 

© Bruno Roggen, Anhée, 2021


 


Submitted: May 18, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Fantasy Short Stories

Other Content by impetus

Short Story / Fantasy

Short Story / Romance

Short Story / Romance