Dwaas Verliefd

Reads: 61  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Dwaze illusies van een te jong meisje...

Dwaas Verliefd

door Bruno Roggen

 

 

Verwittiging:

 

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.

 

 

De jeugd van heden!”

Wel, met alle respect voor een andere mening, ik denk dat de jeugd van heden niet beter of niet slechter is dan die van vroeger. Ze is wel anders. Ook ik erger er me soms aan dat ik tieners zie die overal vastgeklonken zitten aan hun smartphones. Zij blijken geen enkele belangstelling te hebben voor een echte hobby, een zinvolle vrijetijdsbesteding, een leerrijke buitenschoolse activiteit…

 

Voor Anneke Wijnants waren de tijden anders, nu ongeveer dertig jaar geleden. Toen zij dertien was, bereikte zij net de tienerstatus. Zij bevond zich nog volop in de ontwikkelingsfase van het "lelijke eendje", maar werd toen toch al geplaagd door bepaalde gevoelens die haar ongemakkelijk deden voelen en onmogelijk te vervullen verlangens.

Roddels op de school van de Zusters Kindsheid Jesu prikkelden haar verbeelding. Voor wiskunde hadden ze een onaantrekkelijke leraar: oud, klein, vet en brutaal. Toch ging er op school een verhaal rond dat die man, jaren geleden, verliefd was geworden op een 17-jarige leerlinge aan wie hij lesgaf. Het gevoel was wederzijds geweest. Het meisje had haar leraar wiskunde in haar hart gesloten. Met de zegen van haar ouders waren ze getrouwd. In de tijd dat Anneke daar bij de nonnen naar school ging, stond de leraar erom bekend gelukkig getrouwd te zijn en zo maar eventjes tien kinderen te hebben.

Anneke was van nature uit een wildzang die graag met de jongens ravotte. Rond die tijd kon zij niet anders dan opmerken dat sommige van haar leeftijdsgenoten begonnen te veranderen. Een van haar medeklasgenoten, Veroniek Ilsen, wou altijd opvallen, op wat voor manier dan ook. Zij versloeg de andere meisjes van hun klas allemaal in de competitie van het opgroeien. Op een dag zagen ze hoe prachtig het haar van Veroniek wel was, en hoe elegant het gekapt was. Kort daarna droeg ze als eerste van de klas... een beha! In het begin hadden de andere meisjes haar belachelijk gemaakt. Kinderen kunnen gemeen zijn, en het lijkt wel of meisjes daar nog erger in zijn dan jongens. In het geval van Veroniek Ilsen zat het velen van de andere meisjes dwars dat ze op een vrouw begon te lijken, terwijl de rest nog steeds op kinderen leek.

De beha van Veroniek zorgde voor een ander probleem. De meisjes smeekten allemaal hun ouders om beha's te krijgen. Jammer, maar de meesten vingen bot. Hun smeekbeden werden niet alleen afgewezen, maar ook genadeloos uitgelachen, vooral door hun moeders.

Blijkbaar kunnen gevoelens voorafgaan aan fysieke ontwikkeling, omdat door de gedaanteverandering die Veroniek onderging de anderen niet alleen plotseling interesse in mode kregen. Ze verzorgden hun haar beter, en begonnen te experimenteren met make-up. In hun wereld van schooluniformen verplicht door de Blauw Nonnen, witte chemisier en grijze rok, begonnen ze stiekem hun rokjes hoger op te trekken om meer “been” te laten zien. Sommigen die wat konden naaien maakten ze zelfs een aantal centimeters korter...

Eigenlijk waren ze op die leeftijd nog steeds kinderen, maar ze begonnen aandacht te schenken aan de jongens. Omdat Anneke voor de meeste van hen een speelmaatje was, zag zij de jongens meer als broers dan als het andere geslacht. De acteurs op de grote schermen in de Cameo en de Plaza, dat waren mannen, maar haar maatjes? Snotjongens waren dat!

Rond die tijd schreef Anneke’s moeder haar dochtertje in op de plaatselijke muziekschool. Een instrument bespelen was een traditie in de familie. Anneke’s moeder was een tamelijk verdienstelijke pianiste, en haar vader speelde trompet in de fanfare van zijn geboortedorp Beverst.

Anneke koos voor de klarinet. Haar leraar voor dat instrument was Mijnheer Schouterden. Hij was een aantrekkelijke "oudere man", groot, sterk, met brede schouders, zachtaardig, attent, bemoedigend... Een man was het, geen jongen. Hij leek wat op de acteur Clint Eastwood. Voor Anneke was het liefde op het eerste gezicht. Het was dwaas, maar ze werd halsoverkop verliefd. Na een tijdje kon zij het geheim niet meer voor zichzelf houden. En dus ging ze na de klarinetles niet onmiddellijk weg uit het leslokaal. Toen Mijnheer Schouterden haar vroeg waarom ze niet naar huis ging flapte zij het eruit op die zonnige woensdagmiddag: “Ik hou van jou!”, recht in zijn gezicht. Hij glimlachte. Het was de mooiste, mannelijkste glimlach die Anneke ooit had gezien. De klarinetleraar bekeek haar teder en zei zachtjes:

"Waarom praten we er niet over tijdens het avondeten?"

Anneke voelde zich enorm gelukkig, en ze stond te popelen:

"Wanneer?"

"Wat dacht je van volgende zondag, om zes uur?"

"Super! Waar zien we elkaar dan?"

"Kom maar langs bij mij thuis."

Hij was uit Genk gekomen, en nieuw in de stad. Haar goed uitleggen waar hij woonde kon hij niet. Daarom gaf hij Anneke zijn visitekaartje met zijn adres. Zij was in de zevende hemel! Haar wereld stond in brand! Zij was verliefd en hij hield ook van haar! Nu stond ze op het punt om een echte vrouw te worden!

De gedachten die zij had…. de haarstijlen en de make-uptrucs die zij onderzocht op de badkamer waarvan ze zorgvuldig de deur had gesloten…. Zij had zelfs twee beha’s van haar moeder gepast..

De eindeloze dagen die voorbij kropen voor die zondag! Achteraf vroeg Anneke zich nog geregeld af of niemand had gemerkt hoe zenuwachtig en hoe bezorgd zij was. Haar geheim heeft ze nooit gedeeld. Of haar dromen. Met niemand.

Die nacht van zaterdag op zondag heeft zij geen oog dichtgedaan. Op zondag telde zij elk uur en die uren gingen niet snel genoeg voorbij. Ze had ‘s zaterdags afspraken gemaakt met een vriendin, Tine. Die moest haar een 'alibi' bezorgen. De leugen dat zij aan Tine op zondagavond “l’accord du participe passé” moest gaan uitleggen kreeg zij aan haar moeder verkocht.

Eindelijk was het tijd om te vertrekken. Terwijl ze naar de oostkant van de stad fietste waar ze ook niet echt bekend was maakte Anneke van alles mentale aantekeningen. Het weer. Haar humeur. Het landschap. Elk huis dat zij passeerde. Twijfel kwam bij haar op. Haar hart begon te bonzen en spoorde haar aan om op de vlucht te gaan en de hele zaak te vergeten. Maar als zij had een besluit genomen door bij haar thuis te vertrekken. Nu al teruggaan, zou ze argwaan hebben gewekt. Dus zij beet op haar tanden en reed naar het adres dat op het visitekaartje stond. deed alsof de mijne maar een wandelingetje was.

Mijnheer Schouterden woonde in een groot huis op een tamelijk klein stuk grond. De korte oprit liep een beetje bergop. Anneke stopte om de imposante eiken voordeur te bewonderen. Zij wist dat ik een andere wereld binnen zou gaan als de deur achter haar dichtging. Haar hart ging hevig tekeer. Ze wachtte even en ademde een paar keer diep in. Dan voelde zij zich er klaar voor. Zij was klaar om lief te hebben in volle overgave. Klaar ook om bemind te worden. Klaar om haar eigen sprookje te beginnen. Klaar voor een nieuw hoofdstuk in haar jonge leven! Wie geeft er om school, een diploma of carrière als er echte liefde in het spel is? Anneke werd een volwassene, een begerenswaardige vrouw, een prinses, een echtgenote! Niemand zou haar moeten vertellen wat zij moest doen of hoe ze het moest doen.

Nog een laatste controle… Zat haar haar goed na haar fietstocht van een paar kilometer? En haar kleren, lagen die in de plooi? Ze had geen angst en was zeker van zichzelf. Zij was klaar voor iets heerlijks. Laat de liefde klinken en schallen! Met die gedachte belde zij aan en wachtte op de man die voor haar graag zou opendoen...

Anneke hoorde wat geluiden en geschuifel in de gang, en toen ging de deur open. En daar stond hij, de man van wie zij hield! Maar wat gebeurde er? Mijnheer Schouterden stond naast een vreemde vrouw en achter die twee zag Anneke een stel kinderen die de bezoekster nieuwsgierig aangaapten...

De klarinetleraar glimlachte. De vrouw naast hem zei:

"Kom binnen, Anneke, mijn man heeft me alles over je verteld!"

Oh mijn God, alles?” dacht Anneke terwijl ze haar gezicht rood voelde worden.

Gelukkig ging de vrouw verder:

Ik weet dat je een begaafde leerlinge bent, met erg veel gevoel voor muziek. We zijn zo blij je te ontmoeten en dat je bij ons komt eten!"

Anneke’s mond viel open. Haar rok werd meteen langer. Haar hart klopte zo hard dat zij bang was dat iedereen het zou horen. Daar, aan de voordeur van dat grote, statige huis stierven haar dromen in stilte. Nochtans bleef Anneke kalm. Zij liet geen traan en behield haar goede manieren...

Zij overleefde het avondeten bij de familie Schouterden en kwam vroeg naar huis, erg van slag. Haar hart was gebroken, haar trots onherstelbaar beschadigd. Onmiddellijk stopte zij met de muziekschool en zwoer de muziek af. Even dacht ze eraan naar het Albertkanaal te fietsen en haar klarinet erin te gooien, zo ver weg van de oever als ze ook maar kon. Dat deed ze toch maar niet. De klarinet ging het speciale koffertje in, en dat borg Anneke op in haar kleerkast, goed verstopt achter haar lange jassen. Toen ze dat deed kwam de gedachte bij haar op dat liefde en muziek in het leven niet alles was waar het om draaide, en zelfs dat die twee misschien niet eens samengingen.

Destijds, nu ongeveer dertig jaar geleden, beschouwde Anneke het als de ergste ervaring van haar leven. Nu is zij Ann. Tegenwoordig ziet zij het als een herinnering uit een andere wereld en een tijd waarin leraren nog pedagogen en echte voorbeelden waren. De tijd waarin onschuld nog werd gerespecteerd. Toen, ook zonder welke religie ook, morele grenzen kinderen veilig hielden.

Haar gekneusde ego? Dat heeft Ann achteraf goed gediend. Zij raakte verdiep in studie en boeken in het besef dat zij op allerlei gebied nog veel te leren had.

Nooit heeft zij na haar wedervaren met de leraar klarinet nog de eerste stap gezet. Daardoor bleef ze nog vele jaren maagd. Zij was bezig zichzelf te worden. Haar eigen persoon. Daar heeft Ann totaal geen spijt van.


 

© Bruno Roggen, Anhée, 2021


 


 


Submitted: May 18, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Romance Short Stories

Other Content by impetus

Short Story / Fantasy

Short Story / Romance

Short Story / Romance