Het Kleedje

Reads: 161  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Naijver tussen twee zussen...

Het Kleedje

door Bruno Roggen


 

Verwittiging:

 

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.


 


 

Nu iets meer dan vijfentwintig jaar geleden….

Thea Annemans staat in het shoppingcenter in Wijnegem in een kledingwinkel voor dames. Wijnegem, voor wie er nooit is geweest, dat is een kunstmatig dorp, omgeven door hectares parkeerplaatsen en hier en daar wat boompjes die aan het verpieteren zijn...

Thea is een kleedje aan het passen dat ze heeft uitgekozen om te dragen op de bruiloft van haar iets oudere zus Victoire. Het is chiffon over een laag van doorschijnende handgeschilderde maagdenpalm en lavendelzijde met onderaan aan de achterkant een lichtblauwe doorschijnende sleep, wel niet erg lang. De mouwen zijn ongevoerd. Een brede sjerp bij de heupen draait in een rozet. De ronde hals komt laag, dichtbij de boezem. De achterkant is dicht te ritsen en aan de bovenkant te sluiten met twee parelmoeren knopen. De bovenkant van het kleedje valt in een lichtjes geplisseerde rok.

"Eens kijken," zegt Thea’s moeder Mina, terwijl ze haar dochter bij de arm om haar as doet draaien.

Haar vader Joris wil haar belonen omdat Thea naar de bruiloft van haar zus wil komen, want in het verleden lustten de twee zussen elkaar rauw. Hij heeft beloofd dat hij het kleedje zal betalen. Hij zegt dat hij het niet hoeft te weten of de bruid het goedkeurt, maar Thea’s moeder staat erop dat Victoire het moet gezien hebben en haar eigen goedkeuring geven. Wat Victoire zelf gekozen heeft om in te trouwen vindt Thea een toppunt van slechte smaak: een tweedelige rok-en-blouse-combinatie in een groen-en-roze streepmotief, met kanten tule en een strohoed met brede rand afgezet met vuurrode zijden rozen.

"Hoeveel is het?" vraagt Thea’s moeder.

De verkoopster draait het prijskaartje om. “12.995 frank, madame," zegt ze op een neutrale toon. “Aan dit kleed is veel werk geweest.”

"Dat is nogal veel, vind ik." zegt Thea’s moeder

"Hoeveel kostte het kleed van Victoire?" vraagt de vader.

"Het is de bruiloft van Victoire, Joris."

"Dat is niet wat ik vroeg, Mina."

"Ik weet het niet precies. Rond de twintigduizend, geloof ik.”

"Twintigduizend frank! Zoveel? Enfin, het doet er niet toe. Ik heb Thea beloofd dat ik haar een mooi kleed zou kopen voor de bruiloft van Victoire. Ik heb vijftienduizend frank in mijn portefeuille. Dat is genoeg."

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++  +++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Op de middelbare school in Herk-de-Stad deden Thea en haar vriendinnen alsof het ze niets kon schelen hoe ze eruitzagen. Als groep waren ze weerspannig op het gebied van kleding, goede manieren en uiterlijke verzorging in het algemeen. Het irriteerde de toenmalige schoolprefect Eric De Ceuninck, en ook zijn assistent, de surveillant en studiemeester Johan Gestels... Regelmatig grepen die twee in in om de meisjes te wijzen op de dresscode van hun college. Die jonge meiden lachten die opmerkingen weg. Ze hielden zichzelf natuurlijk voor de gek. Zonder dat te willen toegeven waren ze geobsedeerd door uiterlijk. Niet focussen op uiterlijk - of liever, focussen op het niet-focussen - was net zo'n obsessie als wanneer ze hun laatste zakgeld hadden besteed aan het kopen van schmink, make up, of dure, maar gewoon uitziende kledingstukken…

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++  +++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"Als je de bedragen bij elkaar optelt die we nooit meer hoeven uit te geven aan een feestkleed, of een afstudeerjurk, of wat dan ook, dan kan dit door de beugel. Anders dan komt het op veel meer uit," zegt Joris. "Als ze dit twee of drie keer draagt doen we een goede zaak".

"Ik vind toch dat ze deze ook moet passen."

Mina frommelt aan de matrozenjurk die in de winkel op een mahoniehouten kast ligt. Thea kijkt verveeld. Noch het kleed dat ze aan het passen is, noch dat matrozenkleed interesseren haar. Wel heeft ze haar oog laten vallen op een kleedje dat haar echt aanstaat. Het is van het merk Wendyhouse. Het is koningsblauw van kleur, nauwaansluitend, met een echt vrouwelijk model, een blote rug en nogal kort… Maar het prijskaartje is mild: het kleedje kost “maar” 7.995 frank. Thea haalt het uit het rek en toont het aan haar ouders. Haar vader kijkt onmiddellijk naar de prijs. Joris zegt niets, en hij lijkt tevreden. De winkeldochter is dat duidelijk minder, en Thea’s moeder ook niet. Mina heeft in haar hele leven nog nooit zoiets onthullends gedragen. Zij heeft altijd een voorkeur gehad voor broekpakken met daaronder lange kousen. De afgelopen jaren heeft ze in het openbaar een donkere bril en hoeden gedragen om haar gezicht te verdoezelen. Dat was ooit aantrekkelijk, net als dat van Thea, maar nu al jaren niet meer. Dat komt door haar ziekte: zij is onderhevig aan zware depressies die haar gezicht finaal hebben doen vertrekken tot een ongelijkmatige frons met bevende lippen.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++  +++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Thea heeft de afgelopen week bij haar ouders in Spalbeek doorgebracht om van de nood een deugd te maken en haar meest kritische en niet-vleiende gedachten omtrent de bruiloft van Victoire te verstikken. Zij wil zichzelf doof houden voor de hardnekkige thema's die haar ver weg hebben gedreven van haar familie en het emotioneel geweld van haar jeugd. Toen zij jong was aarzelde Thea tussen uitersten van zelfvernietigende rebellie en ultraconformiteit. Tijdens het grootste deel van haar tienerjaren resulteerde dat in jaloezie en ruzies met Victoire. Maar ook in verlammende migraine, en toen zij begin twintig was in promiscue seksueel gedrag. Nu is het Victoires huwelijk, en de hele week is Thea vastbesloten om de goede dochter van hun twee te zijn voor haar ouders.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++ +++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Maar vandaag kan Thea zichzelf niet beheersen. Zij wil niet braaf zijn. Dat kort blauw kleedje waaronder ze geen beha kan aandoen, dat wil ze hebben.

Probeer dit kleed eens,” zegt haar moeder, terwijl ze het breisel met de nautische kraag voor zich uit houdt. "Je weet pas echt of iets er goed uitziet als je het probeert."

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++ +++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Haar moeder hult zich in kleding om haar persoon te verhullen. Ooit was Mina vol leven en creativiteit. Toen Thea nog een kind was vertelde haar moeder haar ooit dat ze schrijfster wilde worden. Maar tussen de tijd dat ze jong was en een droom had en dit moment, meer dan twintig jaar later, trok haar moeder zich op aan de verlangens en ambities van haar man. Haar eigen dromen verwaterden en losten in het niets op. Telkens opnieuw paste ze zich aan... Thea’s moeder kleedt zichzelf zoals ze eruit ziet, zoals ze denkt dat het zou moeten, in overeenstemming met de rol die ze in het leven speelde, een rol die haar nooit gelukkig heeft gemaakt. Thea voelt zich slecht voor haar. Toch heeft de dochter nooit iets kunnen doen om het beter te maken. Steeds Mina’s aanvallen van depressie, dagen aan één stuk huilen, zich opsluiten op de badkamer...

Behalve een keer, tijdens haar tienerjaren, toen ze een tijd lang in Wellen woonden, heeft Thea nooit haar eigen moeder kunnen bemoederen.

Op een avond werd haar moeder ziek op een trouwfeest in feestzaal De Jachtbuit in Ulbeek. Ze moest overgeven en viel flauw in de inkomhal toen ze buiten een luchtje wou gaan scheppen om zich beter te voelen. Haar man bracht haar naar huis.

Ondanks Mina’s ziekte vertrok Joris de volgende dag voor een lang geplande reis naar de Noordkaap om er deel te nemen aan een trektocht georganiseerd door een reisagentschap dat toen gevestigd was in het klein Maastrichterstraatje in Hasselt. Ook was Joris er echt op uit om daar in het wild levende rendieren en het noorderlicht te zien.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++  +++++++++++++++++++++++++++++++++++++

In de schemering zat Thea aan de rand van haar moeders bed met een zaklamp. Het licht van de plafondlamp in de kamer deed pijn aan haar ogen. Dat had te maken met een depressie die er weer zat aan te komen, dacht Thea. Mina had de hele dag de draperies dicht laten trekken. Thea moest haar hardop voorlezen uit “Verpleegkundige Diagnostiek” van dr. Gordon.

Ik voel me zo ziek,” zuchtte Mina. “Ik voel me rotslecht. Ik denk echt dat ik hepatitis heb.”

"Mama, je moet je ogen opendoen," zei Thea. "Als je hepatitis hebt, zijn je oogbollen geel." Eindelijk opende Mina ze. Ze huiverde toen Thea het licht van de zaklamp op haar gezicht deed schijnen. Haar dochter gluurde in twee geelzuchtige bollen.

Later die avond stuurden Thea’s zussen en zijzelf een taxichauffeur naar het centrum van Alken. Hij moest er een echtpaar gaan zoeken dat ze kenden, een dokter van de mobiele spoeddienst en zijn vrouw, een verpleegster. Ze kwamen een paar uur later aan, zetten Mina prompt in hun auto en reden met haar onmiddellijk naar het Virga Jesseziekenhuis in Hasselt.

Het kostte de zussen wat moeite om hun vader te lokaliseren. Door een reeks van punt-tot-punt radiogesprekken in drie landen lukte het uiteindelijk een vrijwilliger van het Artsen zonder Grenzen die toch die kant op ging voor het probleem te interesseren. Die zei dat hij zou proberen hun vader Joris te vinden. Dat lukte uiteindelijk ook, en Joris kwam in allerijl terug naar België.

De dokter en zijn vrouw bleven de familie Annemans bijstaan totdat vader Joris terug thuiskwam. Ondertussen weigerde de dokter de dochters toe te staan om hun moeder in het ziekenhuis te bezoeken. Mina lag in het Virga Jesse een week in een hepatische coma. Carine, de vrouw van de dokter, vertelde later: "Ik dacht niet dat ze jullie zou herkennen." Een paar dagen later bekende ze ook dat ze dacht dat de moeder zou sterven.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++  +++++++++++++++++++++++++++++++++++++


 

Op de avond dat haar moeder in het ziekenhuis werd opgenomen, werd het Thea Annemans duidelijk dat haar vader niet voor Mina kon zorgen. Als echtgenote had hij een onvermoeibare, onbreekbare, uit de klei gestampte vrouw nodig, een soort sergeant, gekleed in kaki, om naast hem te galopperen op zijn avonturen. Maar aan dat ideaal van Joris kon Mina niet beantwoorden. Zij wilde dat iemand voor haar zorgde zonder dat ze erom hoefde te vragen. Geen van Thea’s ouders was in staat om de ander te geven wat ze allebei het meest nodig hadden.

Jaren later hadden Thea Annemans en haar zussen Victoire, Wanda en Christa keuzes die hun moeder eenvoudigweg niet ter beschikking stonden als ze een respectabele getrouwde vrouw met een man en kinderen wou zijn. De dochters konden een loopbaan kiezen waarvan het pad afweek van de conventies van Mina’s generatie. Vrouwen zoals Mina hadden, grosso modo, drie keuzes: onderwijzeres, verpleegster of fulltime huisvrouw.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++  +++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Sinds Thea op haar zeventiende beslist had haar eigen kledingkeuzes te bepalen kwam wat zij droeg grotendeels overeen met hoe zij zich voelde. In tijden dat zij zich slecht voelde droeg zij niets anders dan vormeloze stapels donker flanel, sweatshirts, lelijke vestjes, broeken twee maten groter dan ze echt had, waarvan de polder vaak tot tussen haar knieën hing. Zij droeg overmaatse spijkerbroeken om naar school te gaan en liet haar haar ongekapt tot een wirwar van losse krullen groeien. Niets paste haar echt; alles moest groot en gelaagd zijn, zodat zij zich erin kon verstoppen.

Victoire, die een ietsje ouder was dan zij, en haar zus Wanda, die drie jaar jonger was, waren niet geboeid door kleding. Dat maakte dat ze niet de subtiliteiten van bij elkaar passende kleuren en weefsels kenden om hun figuur en hun huidskleur het best tot hun recht te te laten komen. Thea wist dat haar kritiek op hun keuzes soms besmet was met de bijzondere vorm van wreedheid die een jaloerse zus aan de dag kan leggen. Aan de andere kant vonden Victoire en Wanda Thea’s eigen keuzes soms te slordig, en soms te gewaagd.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++ +++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Thea’s vader betaalt de korte rugloze jurk en vertrekt. Zij trekt haar spijkerbroek weer aan en geeft de jurk aan haar moeder om mee naar huis te nemen in de auto, want Thea wil van de gelegenheid profiteren om nog de stad Antwerpen in te trekken en daar op de Meir en de Keyserlei naar de sjieke winkels te gaan kijken…

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++ +++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Terug thuis bij haar ouders bepaalt Victoire de sfeer. Victoire houdt van het kleedje, vindt het heerlijk dat Thea op haar bruiloft zal zijn als zij die jurk draagt. Ze schijnt het te menen. Thea denkt dat het is omdat haar zuster krols is, helemaal verliefd op liefde. Iedereen schijnt blij. Jammer genoeg is niet iedereen blij, dat wil zeggen, behalve Christa, de jongste. Die mokt. Ze voelt zich achtergesteld omdat zij voor de bruiloft en het daarop volgende huwelijksfeest geen duur kleedje heeft gekregen.

Christa voelt zich misdeeld. Dat had ze al als kind van acht, en achteraf is het niet gebeterd. Het zorgde ervoor dat ze van een slank kind in een corpulente volwassene veranderde. Ze weigert haar vader te steunen, zoals Thea en Victoire dat wel doen, en weigert nu ook om met haar moeder nog te gaan winkelen.

Een paar dagen voor de bruiloft vraagt haar vader aan Thea of zij met Christa wil gaan winkelen en uitkijken om ook voor haar een mooi kleedje te kopen. De twee zussen gaan naar Hasselt. Bij Clerckx-Tournier op de Havermarkt in Hasselt gaan ze scharrelen in een rek met feestjurken. Er zijn maar een paar maten 48, en geen enkele past goed in Christa's ogen.

Een verkoopster komt behulpzaam naar ze toe, neemt een paar jurken van het rek, houdt ze omhoog… Christa bekijkt ze nog niet eens. Zij draait zich om en loopt weg, de winkel uit, terug de Havermarkt op.

Thea zegt tegen de winkeldochter: "Bedankt, we gaan nog eens verder kijken."

Ze proberen die avond, en ook nog de volgende dag, verschillende winkels. Ze gaan kijken bij De Klok en Haumont in de Nieuwstraat, in de Caprice, bij de Lutex in de Demerstraat, tot bij Odette in Sint-Lambrechts-Herk toe.

Christa vindt nergens haar gading. Het lijkt wel of ze niet echt geïnteresseerd is om een kleedje voor de bruiloft van Victoire te vinden. Terwijl ze op pad zijn vertelt Christa aan Thea over haar lief. Ze is over die kerel uit Sint-Joris Alken helemaal niet tevreden. Ze zegt zelfs dat die Geert een echte klootzak is. Als ze seks hebben denkt hij alleen maar aan zichzelf, en hun vrijen duurt dan ook nauwelijks langer dan enkele minuten… Thea wil haar zus niet aanmoedigen om dan die snelschieter de bons te geven. Dus pareert zij kalmweg Christa’s frustraties, ook al heeft zij zelf een grote hekel aan Geert Teniers. De eerste keer dat zij hem met Christa zag had zij die man onmiddellijk herkend als een alcoholist, of tenminste een zware gewoontedrinker. Op een familiefeestje waar zij toen samen waren in Sint-Truiden had Teniers wel twintig of dertig Cristals van Alken gedronken, en zelfs dan had hij niet dronken geleken, dus… Thea weet dat Geert Teniers haar jongere zus alleen maar problemen zal brengen, wat uiteindelijk ook blijkt uit haar verhaal over hoe hij in bed met haar te werk gaat.

Enfin, waar ze ook gaan kijken of snuffelen, Christa kan geen enkel kleed vinden dat volgens haar goed is.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++ +++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Op de dag van de bruiloft verschijnt Christa in een zwart kleed dat ze al heeft, iets met een Mao-kraag. Het staat haar, en in dat kleed ziet ze er slanker uit dan ze werkelijk is. Moeder Mina is gekleed in een magenta zijden jurk zonder kraag met een geplooid lijfje en een elastische taille, met een rok die glanst in het zonlicht. Ze draagt  haar hoed en zonnebril en ook een discreet parelsnoer. Thea complimenteert haar moeder, ook al staat de lichtblonde kleurspoeling die ze zelf over haar grijze haren heeft gezet haar echt niet. Het accentueert de vale tonen van haar huid.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++ +++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Nu is Thea Annemans achtenveertig, op weg naar vijftig. Zij is nog negen jaar jonger dan haar moeder Mina op de dag dat Victoire trouwde. Naast haar baan in het onderwijs heeft zij een onconventioneel pad in haar leven gekozen, een pad vol risico en onzekerheid, maar een pad waarvan zij voelde dat zij het moest volgen. Zij is een kleine onderneming gestart waar zij tijdens haar schoolvakanties mensen gegidste natuurwandelingen aanbiedt, voornamelijk in berglandschappen. Meestal gaat ze dan met een beperkte groep naar het Oostenrijkse Tirol, maar als er gegadigden genoeg zijn ook geregeld naar de Franse Alpen. In eigen lang gidst Thea in de Hoge Venen, en een tamelijk populaire trektocht is ook die van de Ninglinspo.

Thea’s kleren hebben sindsdien geen enkel rationeel plan gevolgd: wat ze draagt moet gemakkelijk zitten en bescherming bieden tegen weer en wind. Die outfits staan mijlenver af van het kleed waarin zij getrouwd is toen ze vierentwintig was: witte chiffon over charmeuse, bekroond door de handgemaakte Franse kanten sluier van haar schoonmoeder die die zelf droeg toen ze vijftig jaar eerder trouwde. Ook al gaat het sindsdien bergaf in haar huwelijk met Frits, en heeft Thea al meer dan één keer aan scheiden gedacht, is zij nog steeds blij dat zij het heeft gedragen.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++  +++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Soms vraagt Thea Annemans zich af hoe haar leven eruit zou hebben gezien als zij zichzelf had overtuigd om mantelpakjes en stilettohakken te dragen. Dan probeert zij zich ook voor te stellen wat voor soort kleren haar moeder in de loop der jaren zou hebben gedragen als ze niet haar hele leven had geprobeerd te voldoen aan de eisen van haar man en haar eigen starre opvattingen over wat het betekende om respectabel te lijken. Misschien een strakke legging met luipaardprint die haar sexy billen accentueert, en basketschoenen van Nike? Misschien doorschijnende, losse blouses zonder beha eronder, met elastische tailleband?

Wel beseft Thea dat het allemaal niet echt belangrijk is. Een leven vliegt voorbij, alles verdwijnt in het Grote Niets en wordt onverbiddelijk verleden tijd. Niemand is in staat om de vlucht van de tijd te stoppen, en zeker niet om de film terug te rollen...


 

© Bruno Roggen, Anhée, 2021


 


Submitted: May 18, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Romance Short Stories

Other Content by impetus

Short Story / Fantasy

Short Story / Romance

Short Story / Romance