Het Probleem van Pius MXC Hasseletus

Reads: 161  | Likes: 1  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Science Fiction  |  House: Booksie Classic

In een akelige toekomst...

Het Probleem van Pius MXC Hasseletus

door Bruno Roggen

 

Er was niets aan te doen. Dus ging Pius MXC Hasseletus maar op de grond zitten in de hem toegewezen woonruimte.

Normaal moest hij dat niet, maar deze keer had hij geen keuze.

Niet langer geleden dan gisteren had hij een mooie olfactische zetel om in te zitten. Een beter zitmeubel kon Pius zich niet wensen. Niet alleen wasemde de zetel overheerlijke geuren uit, hij was ook malleabel en paste zich perfect aan aan de ergonomische vereisten van Pius zijn lichaam.

Pius MXC Hasseletus was nog altijd woest dat ze zijn zetel waren komen halen. Diefstal was dat, vond hij. Hoewel, “diefstal”, dat was een verouderd begrip uit de vorige eeuw. Alles was nu in die mate geregeld voor alle Hasseleti dat iets stelen helemaal niet meer nodig was, en dodelijk. Wie dat toch riskeerde ging onverbiddelijk het Balneum Acidum in. Zijn of haar vloeibare resten werden daarna niet bewaard, maar in de nacht uitgegoten op de Ager Ossium, het vroegere knekelveld op wat vroeger het Oud Kerkhof heette, een verwaarloosde begraafplaats gelegen aan Via Borealis, de vroegere Kempische Steenweg ten noorden van het stadscentrum.

Het was gebeurd toen Pius naar huis rolde op het perpetuum mobile trottoir. Twee mannen kwamen buiten uit de Xystus Coeruleus waar hij woonde. Zij droegen zijn favoriete zetel naar een wachtende waterstof aangedreven gesturum vrachtwagen.

Pius snelde naar de twee mannen toe.

Waarmee bent u bezig?” vroeg hij.

Zij bleven kalm. De donkergekleurde van de twee greep uit voorzorg Pius vast bij de arm voor het geval hij agressief zou worden. De andere was blijkbaar zijn superieur die de leiding had over de inbeslagname.

Wij zijn gestuurd door de Ordinatio,” zei die man zeer beleefd. “Van het agentschap hebben wij een rapport gekregen dat u deze week niet betaald heeft voor de subscriptio aangaande uw zetel. Wij hebben pas een paar uur geleden de titulus gekregen om uw zetel te komen ophalen.”

Dat kan toch niet waar zijn!” protesteerde Pius MXC Hasseletus. “Ik betaal elke week stipt op tijd. Het gebeurt automatisch langs de Sedes Postis bank om. Hier, kijk maar, het is duidelijk te zien in mijn fabrica.”

Pius Hasseletus toonde de mannen de minicomputer die hij dag en nacht bij zich droeg, want dat was iedereen verplicht sinds Culus Coronatus aan de macht was, en de Securitas Hasseleta precies wilde weten waar iedereen was op elk moment van de dag en de nacht.

Pius deed zijn rekening bij Sedes Postis open en toonde die aan de twee mannen die met zijn zetel op weg waren naar de vrachtwagen.

Hier. Kijk maar,” zei Pius terwijl hij hun het schermpje toonde. “Controleer het zelf maar.”

Commilito, kijk zelf eens: daar staat duidelijk dat u deze week geen enkele betaling hebt gedaan!”

Wat?” Pius keek naar het schermpje. De man van de Ordinatio had gelijk. Op het scherm was er in rode letters een lange lijst “INSOLUTI - ONBETAALD” waarschuwingen te zien.

Ik begrijp het niet,” zei Pius MXC Hasseletus, een beetje wanhopig. “Er moet een of ander probleem zijn. Wellicht is het een misverstand.”

Wel, commilito, dat gaat boven ons niveau op de betaalschaal en onze bevoegdheid. U zal contact moeten opnemen met het Officium Executivum van de Ordinatio.”

Goed, maar wat gebeurt er ondertussen met mijn zetel en mijn andere spullen?”

Ik vermoed dat wij u heel binnenkort gaan terugzien, commilito.” antwoordde de transporteur. Meer commentaar gaf hij niet. De twee mannen laadden de zetel in de vrachtwagen, en die reed geruisloos weg.

Oh nee, het kan toch niet waar zijn!” zei Pius bij zichzelf als hij op de heliumblaas stapte die hem naar de verdieping bracht waarop zijn cubiculum gelegen was.

Toen hij daar was keek Pius MXC Hasseletus om zich heen. Getallen raasden door zijn hoofd, sommen stapelden er zich in op. Er was de subscriptio voor het polymeer tapijt, voor de zelfverdonkerende overgordijnen, voor de straaloven, de koelers, de tactiele en spraakbediende televisie, de schoonmaakrobot, tot die van het bed toe... Als Pius geen manier kon vinden om de subscriptio van al die dingen te betalen zou de vrachtwagen onvermijdelijk terugkomen om alles op te halen.

Hij drukte op de AUXILIUM knop van zijn apparaat. Ook dat was niet eens zijn eigendom, maar ook gehuurd van de Ordinatio, zoals alle andere dingen.

Hallo? Hier de Auxilium lijn van de Ordinatio. Waarmee kan ik u van dienst zijn, commilito?”

Er is iets mis. De betalingen voor mijn subscriptio komen niet door.”

Voor één enkele subscriptio?”

Nee, voor allemaal.”

Commilito, dat is vervelend. Dan zit u met een serieus probleem.”

Wat ben ik nu verondersteld te doen?”

Een ogenblik. Ik ga uw rekening raadplegen.”

Pius zat daar met het apparaat terwijl stoere militaire marsmuziek erin werd afgespeeld.

"Bent u er nog, commilito?"

"Ja, ik ben hier."

"Ik heb goed nieuws."

"Wat is het?"

Het lijkt erop dat er een vergissing is gebeurd. Uw commodum is geblokkeerd wegens gebrek aan geld, maar het was een administratieve fout. Ik heb de blokkade opgeheven."

"Dank u, commilito."

"Graag gedaan. Het zou binnen drie tot vijf werkdagen moeten zijn verwerkt. Dan kan u weer over uw commodum beschikken, en de nodige betalingen doen aan de Ordinatio."

"Wat zegt u? Ik heb niet zo lang tijd. Mijn spullen worden me nu al afgenomen en weggehaald. Tegen die tijd is alles weg."

"Dat is toch niet echt een probleem, commilito. Dan kan u weer andere dingen huren bij de Ordinatio, en het zullen er weer allemaal nieuwe zijn."

"Dat is het dan? Drie tot vijf dagen lang moet ik dan maar bang afwachten?"

"Ja, dat is zo, en daar kan ik ook niets aan veranderen. Als u dat wil kan ik u wel ter compensatie een code geven voor 15 procent korting op uw volgende vijf subscriptio’s."

"Is dat echt alles?"

"Ik ben bang van wel. Wou u nog iets anders vragen, commilito?"

"Nee"

"Goed dan. Nog even iets anders dat ik bijna vergeten was. Ga alsjeblieft nergens heen. Uw subscriptio voor buitenshuis bewegen zit ook in uw pakket. U kunt pas terug naar buiten als uw commodum is vrijgegeven."

"Ik heb dus ook een subscriptio om naar buiten te gaan?"

"Ja, het is een van de vele die automatisch van uw commodum worden afgeschreven."

"Goed, dan blijf ik hier maar binnen in mijn cubiculum in de Xystus Coeruleus."

"Geweldig, doe dat, commilito. Nog een aangename dag verder."

Dat zal het waarschijnlijk niet worden…” zei Pius MXC Hasseletus bij zichzelf. Dus ging hij maar op de grond zitten waar ooit zijn olfactische zetel had gestaan. Lang bleef hij niet zitten, daarvoor was hij door de hele poespas te zenuwachtig geworden.

Uiteindelijk stond hij op en liep naar de keuken. Hij probeerde een glas water te pakken, maar er kwam niets uit de kraan. “Oh ja, de subscriptio voor het water!” dacht hij.

Het werd later erger toen het donker werd en hij probeerde het licht aan te doen. "Het is toch niet waar!" riep hij terwijl de kamer donker bleef. Om het nog erger te maken liep zijn bedabonnement midden in de nacht af. Hij werd wakker gemaakt door de twee mannen die hij al eerder had gezien voordat ze hem van zijn matras gooiden en die meenamen.

Hij sliep dus maar verder op de tafel in de keuken, maar toen hij in de morgen wakker werd lag hij op de grond. Die nacht waren ze ook de keukentafel en nog andere dingen komen weghalen.

Pius MXC zat daar maar naar de fabrica te staren in de hoop dat alle rode INSOLUTI - ONBETAALD vinkjes zouden verdwijnen.

 

Op de tweede dag zat hij op de vloer van een totaal lege kamer. Er was niets meer te halen. Toch werd het erger toen de twee mannen weer kwamen opdagen.

 

"Wat komt u hier nog doen, commilitones?” vroeg Pius. "Ik heb niets meer."

 

"Het zuurstofabonnement."

 

"Oh, dat kunt u toch niet ernstig menen?"

 

"Ben bang van wel."

 

Pius MXC Hasseletus draaide zich om om de deur uit te rennen, maar de donkere man had hem al vast in een ijzeren greep. Ze pasten een plooibaar doorzichtig polymeer masker over zijn hoofd en draaiden aan een knop aan de zijkant om Pius van de buitenlucht af te sluiten. Hij viel op de grond en greep en klauwde om zich heen. Wanhopig zoog hij naar lucht, maar er kwam niets. Al snel begon zijn gezicht rood en dan blauw te worden. Net voordat het hem zwart voor ogen werd zag Pius MXC Hasseletus zijn apparaat op de grond liggen. Hij verloor het bewustzijn en verdween onmiddellijk uit de computers van de Status Civilis Hasseletus toen het piepte en toen alle kleine tabbladen overschakelden naar SOLUTI - BETAALD.

Maar voor Pius MXC Hasseletus kwam die bevrijdende boodschap te laat. Zijn ogen braken onder het masker, die konden niets meer zien...

 

© Bruno Roggen, Anhée, 2021


Submitted: May 20, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Science Fiction Short Stories

Other Content by impetus

Short Story / Fantasy

Short Story / Romance

Short Story / Romance