Man in Brand

Reads: 142  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Een jaarlijkse reünie van drie broers ter herdenking van een tragische gebeurtenis...

Man in Brand

 

 

Verwittiging:

 

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.

 

De drie gebroers Bijnens zaten zoals elk jaar samen aan de chalet op de Teut in Zonhoven die hun grootvader ooit zelf had gebouwd. Ook de rechthoekige vijver had die man helemaal zelf met de hand uitgegraven, nu bijna een eeuw geleden.

 

Het was voor François, Raymond en Theo Bijnens bijna zoiets als een heilige plicht op precies op die dag samen te komen, de verjaardag van het overlijden van hun vader. Nochtans woonden ze nu relatief ver van elkaar weg, François in Dendermonde, en de jongste van de drie, Theo, zelfs in Wallonië, in Malonne bij Namen. Alleen de middelste broer, Raymond, was in Limburg gebleven. In Zonhoven was hij niet blijven wonen omdat hij aan die gemeente geen goede herinneringen had overgehouden. Maar dat zei Raymond tegen niemand. Aan iedereen vertelde hij dat hij in Hasselt in de Casterwijk een huis had gekocht omwille van zijn werk op wat toen de bank van de Société Générale op de Havermarkt was.

 

Zoals toen ze kinderen waren zaten de gebroers bij een kampvuur. Ook dat aansteken zo gauw het duisterde was een jaarlijks weerkerend ritueel.

Het vuur knetterde en de nacht was donker. Ze zaten diep in het bos op de Teut en namen deel aan hun jaarlijkse reünie die ze nu al twintig jaar organiseerden. Elk jaar was dat altijd op dezelfde plek. Ze vertrokken alledrie terug naar de familiechalet die alleen echt werd gebruikt voor deze ene dag en de traditionele herdenking.

Het was de dag dat hun vader was gestorven, of in ieder geval de man die voor hun vader was doorgegaan. Dit keer viel de verjaardag van zijn overlijden toevallig op een zaterdag. Dat kwam voor François en Theo beter uit dan andere jaren, omdat ze gemakkelijker naar Zonhoven waren kunnen komen. Voor Raymond maakte dat geen verschil.

Ze kwamen over het algemeen allemaal rond dezelfde tijd bij de chalet aan. Het was iets waar ze een beetje naar uitkeken. Omdat ze geen van drieën nog in dezelfde provincie woonden, begon de relatieve drukte van hun leven in de weg te zitten. Alle drie hadden ze studerende kinderen, de meesten in het hoger onderwijs, die veel aandacht vergden. Theo had bovendien een mislukt huwelijk achter de rug met een vrouw die afkomstig was uit Herk-de-Stad en die hem om de haverklap bedrogen had. Nu stak hij veel tijd in het zoeken naar een nieuwe betrouwbare partner.

Behalve af en toe tijdens vakanties was dit de enige keer elk jaar dat ze elkaar alledrie zagen. Het was de enige keer dat ze als broers weer bij elkaar waren. Geen kinderen. Geen echtgenoten. Dat waren de regels. En elk jaar, tenzij het pijpenstelen regende, zouden ze buiten een groot vuur maken, wat worstjes en ander vlees roosteren, niet al te veel, en bij het kampvuur onder de sterren zitten als de hemel tenminste niet betrokken was.

Niemand had ooit de ironie benoemd. De hele avond en de halve nacht brachten ze bij een brandend vuur door, ondanks het feit dat hun vader omgekomen was in een huisbrand op de Halveweg in Zonhoven toen ze nog kinderen waren.

Dit jaar was echter een beetje anders. Hun moeder was in februari ook overleden na een zware griepaanval. Nu waren ze in feite alle drie wezen en veranderde hun traditie in het rouwen om hun beide ouders. Het was beslist een andere ervaring.

Gewoonlijk bezochten ze met hun drieën hun moeder samen op bepaalde ogenblikken in het jaar. Dat gebeurde altijd bij Pasen, Moederdag, O.L.V. Hemelvaart, Kerstmis, en als de gelegenheid zich bood ook nog wel op andere momenten in het jaar. Er zouden dan tranen vloeien, herinneringen werden opgehaald, en dan zou ze hun voor de zoveelste keer vertellen over de dingen die ze als kinderen deden. Haar in de brand omgekomen man kwam nooit ter sprake.

 

Raymond en Theo waren te jong om zich hun vader echt te herinneren en de verhalen van hun moeder waren alles wat ze nog hadden. Raymond en Theo waren vaak samen. Tussen hun twee was er nog geen twee jaar verschil, maar achttien maanden. Hun broer François ging altijd alleen zijn weg. Hij was tien jaar ouder dan Raymond, dus bijna twaalf jaar ouder dan Theo.

Nu was de tijd van de eenzaat François al lang voorbij. In tegenstelling tot vroeger voelden Raymond en Theo zich niet meer uit zijn wereld buitengesloten. Deze speciale dag elk jaar op de Teut was hun tijd samen.

 

Het vuur knetterde en spuwde vonken door het dennenhars dat in de houtblokken zat. Raymond ging met de oude gammele kruiwagen die nog van hun grootvader was geweest meer hout halen achter de chalet. De oude houtstapel die daar al jaren en jaren lag, en die ook voor een deel door de grootvader was aangelegd, zowel als door hun vader, werd eindelijk lager. Een van de enige herinneringen van Raymond aan zijn vader was dat die een spar omhakte en de stam in bruikbare blokken splitste. Ze zouden die houtblokken de hele zomer kunnen gebruiken om te barbecueën aan de vijver.

Maar hun vader stierf die lente en ze gingen niet meer naar de chalet. Het duurde jaren eer ze terugkwamen naar de Teut, en dan nog maakten ze maar één nacht per jaar gebruik van de chalet. De helft van het hout dat er opgestapeld lag was in de loop van de tijd zo verrot dat het zou verbrokkelen als ze het probeerden te hanteren.

 

Terwijl Raymond weg was om meer hout te halen begon Theo te praten. Hij was altijd de spraakzaamste van hun drie.

 

"Ik kan niet geloven dat ons moeder weg is." zei hij.

 

"Ik weet het, Theo," zei François. "Raar, maar ik stond op het punt om naar haar toe te rijden om haar te bezoeken voordat ik hier aankwam, toen ik me herinnerde dat ze er niet meer was."

 

"Ik weet. Geloof me of niet, ik probeer haar nog steeds af en toe te bellen. Het was voor ze stierf in februari voor mij een soort automatisme geworden.”

 

"Het is een beetje triest. Ze had net ontdekt hoe ze ook een GSM kon gebruiken."

 

Theo lachte: “Dat is waar. Ze was vreselijk met technologie.”

 

Herinner je je die dag nog ooit?" vroeg Theo plots aan François.

 

"Wel, een beetje… Nauwelijks."

 

"Ik weet het. Ik was een kind. Jij was al een oudere tiener, bijna achttien, is het niet? Voor mij was het maar een waas. Weet je wat raar is? Ik kan me niet eens herinneren dat ik in huis was. Ik herinner me dat ik buiten wakker werd."

 

Theo wilde nog iets zeggen, maar toen kwam Raymond terug en stopte hij. Hij voelde opnieuw hoe François hem uitsloot, zoals die dat vroeger ook gedaan had. Zijn oudste broer praatte er niet graag over. Theo dacht dat François in de loop van al die jaren er nooit tien woorden over had gezegd. Hij besloot toch te proberen hem aan het praten te krijgen. Hij was altijd al nieuwsgierig geweest. Maar eerst sprak hij Raymond aan:

 

"Raymond," begon hij, “Ik zou je iets willen vragen.”

 

Raymond keek zijn jongste broer aan:

 

"Ja? Wat dan?”

 

"Weet je wat ik niet snap?"

 

"Wat?"

 

"Hoe komt het dat we de ons brand niet meer herinneren? Ik kan me zelfs de rook of zoiets niet herinneren. Hoe hebben we daar doorheen kunnen slapen?"

 

Hun oudste broer François zei eerst niets. Theo stond op het punt om het op te geven toen François plots zei:

 

"Je was toen niet in het huis. En Raymond ook niet."

 

Theo stond op het punt om meer uitleg te vragen toen het eindelijk tot hem doordrong. Al die samenkomsten op de verjaardag van de dood van hun vader werden eindelijk logisch.

 

"Wij waren niet in huis omdat jij het vuur op de Halveweg hebt aangestoken, of niet?"

 

"Ja."

 

"Waarom heb je dat in vredesnaam gedaan?" vroeg Raymond.

 

Papa sloeg mama. Ik kreeg ook elke dag slaag. Jullie waren nog zo klein, maar hij begon jullie ook te slaan. Op een avond was hij stomdronken. Ik nam jullie allebei eerst mee naar buiten en deed jullie achteraan in de tuin achter het tuinhok gaan zitten. Toen ging ik naar binnen in het huis met een bidon benzine voor de grasmaaier, goot die uit in de gang en stak het huis in brand."

 

"Ik snap het nog steeds niet. Waarom deed je toch zo iets?"

 

Ik heb geprobeerd om jullie en mama te beschermen. Meer dan een keer heb ik mensen in onze familie en buren aangesproken om hulp te krijgen. Ik was ook nog maar een jongen. Niemand geloofde me. Dus kon ik het niet laten gebeuren."

 

"En mama heeft het al die tijd geweten?"

 

Het duurde lang eer François antwoordde:

 

Het was haar idee.” zei hij ten slotte.

 

© Bruno Roggen, Anhée, 2021

 


Submitted: May 20, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Romance Short Stories

Other Content by impetus

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance