Vernederd

Reads: 77  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

En vrouw valt voor een man, maar hij behandelt haar slecht...

Vernederd


 

Verwittiging:

 

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.


 

Haar moeder had Therese Verroken nog uitdrukkelijk verwittigd:

Blijf weg van Rogerke! Die kerel is absoluut niet te vertrouwen! Hij is al eens getrouwd geweest, met een vrouw van Kozen die nu een boetiek heeft in Sint-Truiden. Als je me niet gelooft, ga dan maar eens met die vrouw praten. Die zal zijn boekje dan wel eens opendoen! En sinds hij die vrouw aan de deur heeft gezet papt hij aan met iedere vrouw die “ja” tegen hem zegt… Dat hij zich niet inhoudt met die sukkels, en meer doet dan hun handje vasthouden, dat kan je toch wel denken… Meer hoef je toch niet te weten! Laat hem schieten, of je gaat recht in je ongeluk lopen.”

En ook haar jongere zus Laurette had haar zeg in de kwestie:

Maar Therese toch! Iedereen weet toch dat Rogerke niet deugt! Hij valt niet te vertrouwen. Hoeveel mensen heeft hij al niet bedrogen en opgelicht, vooral naïeve vrouwen die hij stroop aan de mond smeert? Trap toch niet in die val! Laat hem vallen! En zoek je iemand die het serieus met je meent. Er zijn mannen genoeg die je voor het leven willen…”

Maar ze hadden allemaal goed zeggen… Therese was voor Rogerke gevallen. Hij was zeker niet perfect, maar hij had iets wat Therese aantrok als een kaarsvlam de motten. Rogerke was anders dan de andere mannen die haar het hof hadden gemaakt. Hij zag er maar belabberd uit met vaak bloeddoorlopen ogen, en onverzorgd, ongewassen, ongeschoren, met kleren die hij al een maand aan één stuk droeg en die bijgevolg onfris roken… Maar hij had een bepaald charisma, en hij was een echte macho. Hoe dan ook, Therese Verroken had niet aan zijn soort wilde charme kunnen weerstaan...

En zeker, Rogerke was geen voorbeeld! Hij had ergens in Brussel voor fotograaf gestudeerd, maar dat diploma had hij nooit behaald. In Brussel hadden slechte kameraden hem leren drugs gebruiken, en ook zich poepeloere zat drinken…

Na drie jaar wallebakken in Brussel was Rogerke zonder diploma terug naar Kortenbos afgezakt. Dank zij zijn ouders had hij daar een bedrijfje opgezet met legkippen. Die eieren bezorgden hem een goed inkomen in het legseizoen. Zelf deed Rogerke weinig in de kippenstallen. De hennen legden de eieren, en elke morgen, middag en avond was er een slecht betaalde Sikh die de kippen voerde, de eieren raapte en op de trieerband legde. Die man maakte de stallen schoon en verwijderde dan het kippenmest dat Rogerke vervolgens verkocht aan een Nederlands bedrijf dat er meststof van maakte.

In de periode dat de hennen veel minder legden vond Rogerke wel altijd een middel om aan geld te geraken. Dat had hij nodig, want iets opzij leggen, dat was niet zijn gewoonte. Hij dronk nog altijd veel, en van de drugs bleef hij ook niet af. Bovendien had hij dure hobby’s: hij had een Benelli Sei motorfiets, en zijn auto was een BMW M5...

Uiteindelijk drong het tot Therese Verroken door dat zij zich nooit met Rogerke had mogen inlaten. Uit zichzelf was zij niet tot dat besef gekomen. Dat was gebeurd door wat Rogerke haar had aangedaan.

Rogerke van de Kortenbos was een van die mannen die niets goeds voor Therese hadden betekend, behalve haar alles leren wat er mis was met mannen en wat zij eigenlijk niet wilde in iemand als partner. Rogerke was verslaafd aan joints, een gevaarlijk man, iemand die ongelooflijke risico’s nam, zowel als hij met zijn Benelli of zijn BMW naar Hasselt of Sint-Truiden reed, als wanneer hij weer aan geld moest zien te raken. Dan werd hij een regelrechte crimineel, een bedrieger en een afzetter.

In zijn op-en-af relatie met Therese Verroken was hij ook de persoon die anale seks voor altijd voor haar verpestte. Na hem weigerde ze die seksuele praktijk aan al de mannen die ze achteraf leerde kennen, zo traumatisch had ze de sodomie met Rogerke ervaren.

Maar de ultieme vernedering, het laatste onsmakelijke dat Rogerke haar had aangedaan gebeurde in een zomernacht. Rogerke belde Therese en eiste dat zij naar hem toe zou komen. Wel mocht dat niet onmiddellijk. Hij deed haar naar Kortenbos komen op een goddeloos uur van de nacht, net voor het krieken van de dag.

Aan de telefoon kon Therese horen dat hij dronken was en zij zich aan een en ander kon verwachten in Kortenbos. Maar omdat ze zo weg was van Rogerke kon dat haar niet schelen, want behalve dat mislukte anale avontuur was hij voor de rest een kampioen in bed.

Toen Therese in Kortenbos aankwam was zijn huis op slot, maar zij wist dat hij een sleutel liggen had onder een stuk blauwe steen achter het huis, aan de kippenstallen. Die ging Therese halen en ze liet zichzelf binnen. Ze ging de trap op en probeerde in zijn slaapkamer binnen te raken, maar zijn slaapkamerdeur was op slot. Die kamer, waar hij zijn drugs, zijn flessen Jägermeister en zijn geld bewaarde, was altijd op slot...

Dus maakte Therese het zichzelf zo comfortabel mogelijk op de canapé in de woonkamer die om de een of andere reden was uitgevouwen. Er lag een laken overheen, alsof Rogerke iemand verwachtte om te blijven logeren. Om de tijd te verdrijven zette Therese de televisie aan. Veel raars was er op dit uur in de vroege morgen niet te zien, wel een hoop onderbrekingen met reclame. Dat werd op TV van langsom erger...

Therese wachtte. En wachtte. En wachtte. Eindelijk verscheen Rogerke aan zijn huis, viel twee keer dronken op de grond en strompelde door de deur naar binnen. Therese deed niet eens de moeite om te vragen hoe hij daar in die staat was gekomen. Zij wilde niet weten wat het antwoord was. Waarschijnlijk was het niet dat hij op zijn motorfiets had gereden, want dan zou hij waarschijnlijk niet meer leven. Ze dacht eerder dat hij al waggelend, strompelend, struikelend en vallend van het café Egmont aan de Basiliek te voet naar huis was gekomen.

Hé schatje,” zei Rogerke, en hij strompelde naar haar toe. “Je bent toch gekomen.”

Therese ging rechtop zitten op de canapé. Rogerke duwde haar totdat zij terug op haar rug lag en ging naast haar liggen. Ze staarden elkaar gewoon aan in de flikkerende blauwe gloed van het televisielicht totdat ze elkaar begonnen aan te raken en te kussen.

Bij kussen bleef het niet. Ze trokken hun kleren uit. Achteraf herinnerde Therese zich dat het eind augustus was. Het liep naar het einde van de zomer. Zo vroeg in de morgen was het al broeiend warm. Rogerke lag daar gewoon op apegapen. Na vijf minuten bewoog hij toch en deed Therese bovenop hem komen liggen. Daar had Therese niet echt iets op tegen, hoewel zij geïrriteerd was omdat Rogerke zo stomdronken was. Al sinds het begin van haar relatie met hem was zij gewoon dat zij in bed al het werk deed. Vaak vleide Rogerke haar dan en maakte haar overdreven complimenten. Hij zei dat ze zo mooi was, de meest sexy vrouw die hij kende, en dat hij uitgehongerd was naar haar… Dat deed Therese smelten en zij vind het fijn om bovenop hem te zitten.

Maar niet alleen met Rogerke was dat zo. Achteraf, als zij andere mannen leerde kennen, hield zij ervan als die jongens daar gewoon helemaal stil lagen en haar al het bewegen lieten doen als ze de liefde bedreven...

Maar nu, in deze vroege augustusmorgen, leek Rogerke er niet van te genieten. Terwijl zij op hem reed, harder en sneller, en probeerde hem doen klaar te komen, zag Therese hoe zijn gezicht verdraaide in wat leek op woede. Hij legde zijn handen op haar heupen en duwde haar naar de muur terwijl hij rechtop ging zitten.

"Ga van mij af!" zei hij met een dubbele tong.

Hij duwde Therese van zich weg en stond onzeker op van de canapé. Zij keek geschokt toe terwijl hij in de zakken van zijn kleren die over de vloer verspreid lagen rommelde tot hij zijn sleutels vond. Hij verdween uit de woonkamer, sukkelde de trap op en liep naar zijn slaapkamer. De slaapkamerdeur deed hij achter zich op slot.

Hij liet Therese naakt achter op de canapé. Zij voelde zich verschrikkelijk door de manier waarop hij haar vernederd had, en vroeg zich af wat er net was gebeurd, waarom, en waaraan ze dat had verdiend. Zij zat daar een tijdje te geschokt om zelfs maar te bewegen.

Zij wou uitleg gaan vragen aan Rogerke. Ze ging naar boven, maar hij had zijn slaapkamerdeur achter zich gesloten. Zij klopte, maar er kwam geen reactie. Therese bleef daar staan op de overloop, en binnen enkele minuten hoorde zij Rogerke hard snurken. Zij vocht tegen de tranen, kleedde zich beneden terug aan en ging maar weer op de canapé zitten wachten. Na een half uur besefte ze dat wachten totaal geen zin had. Rogerke moest zijn roes uitslapen, en dat zou nog wel enkele uren duren, misschien zelfs tot de middag…

Therese voelde zich rot, zo slecht als ze zich nog nooit in haar leven had gevoeld. Zij sloop de warme nacht in, liep onder straatlantaarns naar haar auto, stapte in en reed naar huis. Pas toen zij onder haar eigen dekens in haar eigen kamer lag, stond ze zichzelf eindelijk toe om te huilen, omdat zij wist dat ze daarna nooit of nooit meer bij Rogerke zou zijn.

Drie dagen later werd de nagel nog dieper in haar emotionele doodskist geslagen: zij kreeg een brief van Rogerke. Op een slordig vodje papier legde hij uit dat hij stilaan van haar was beginnen walgen. Zij verzorgde zich niet meer zoals het hoorde, beweerde hij, ze had een walgelijke lichaamsgeur gekregen, en ze was te vet geworden…

Nog nooit in haar leven had Therese zich zo afgewezen gevoeld, zo verschrikkelijk vernederd en het ergste was dat zij nu wist waarom. Wat Rogerke beweerde was gewoon niet waar, behalve dat zij op enkele maanden tijd wel vier kilo was aangekomen. Zij wist gewoon dat zij op dat moment, met die persoon, niet gewenst was. Hij had met woede en walging op zijn gezicht naar haar gekeken, en op het ogenblik dat ze hun intiemste moment beleefden haar brutaal weggestoten…

Uiteindelijk hoorde ze van haar zus Laurette wat de ware reden was waarom Rogerke haar niet meer wou: achter Therese haar rug had hij aangepapt met de dochter van een welstellende industrieel uit Rummen die een tamelijk belangrijk metaalverwerkend bedrijf had, een mooie vrouw, ook niet echt mager, maar wel acht jaar jonger dan Therese...

Rogerke was nu voor Therese afgeschreven. Hij behoorde voorgoed tot haar amoureuze verleden. Het trieste was dat zij na die enorme vernedering niet meer verwachtte dat mannen haar echt nog zouden willen of respecteren als vrouw. Zij weigerde meer dan een half jaar lang nog afspraakjes met wie dan ook te maken. Na dat half jaar stelde ze zich tevreden met af en toe contact met (ironisch genoeg) een man die Romain heette. Romain was lief voor haar, hij respecteerde haar als vrouw, maar zij miste bij hem de ruwe charme die ze bij Rogerke gekend had. Romain voelde dat aan, en hij haakte af na een tijdje.

Dan bleef Therese weer lange tijd zonder vriend. Kandidaten waren er genoeg, zowel voor vlugge seks als voor een langdurige relatie, maar Therese kon het echt niet meer opbrengen. Zij was vastbesloten om iets van deze vernederende ervaring met Rogerke te leren. Zij wist ook gewoon niet hoe lang het zou duren om eroverheen te komen.

Ongeveer zeven jaar nadat Rogerke haar zo erg vernederd had kreeg Therese een telefoontje van haar zus Laurette.

Rogerke is dood,” zei Laurette. “Hij is verongelukt op de weg van Kortenbos naar Wijer met zijn motorfiets. Het is al bijna een jaar geleden gebeurd, maar ik heb het nu pas vernomen.”

Laurette vertelde Therese genoeg zodat zij in de archieven van Het Belang van Limburg die op microfilm stonden zijn overlijdensbericht en nieuws over zijn tragische dood kon opzoeken. Zo ontdekte Therese dat Rogerke begraven was op de begraafplaats van Schurhoven in Sint-Truiden. Daar hadden zijn ouders voor gezorgd.

Op een middag toen zij bij een notaris op de Houtmarkt in Sint-Truiden moest zijn besloot Therese eerst naar die begraafplaats te rijden en het graf van Rogerke te zoeken. Hij was in oktober verongelukt, en hoewel het nu alweer september was toen zij daarheen ging vond Therese zijn graf bezaaid met bloemen, en zelfs teddyberen en foto's in plastic kaften…

Rogerke had misschien veel vreselijke dingen gedaan in zijn leven, maar delen van hem waren toch positief, en hij was duidelijk geliefd door velen….

Therese huilde een beetje. Zij ging op zijn grafsteen zitten en maakte een praatje met hem.

Eigenlijk, Rogerke,” fluisterde ze door haar tranen heen, “Eigenlijk vat ik het niet meer persoonlijk op. Ik weet nu wat er door je hoofd ging op het moment dat je me afwees, maar ik denk niet meer dat het ooit iets met mij als persoon te maken heeft gehad. Ik weet dat ik liefde waard ben, ik weet dat ik meer respect waard ben dan je me ooit hebt gegeven, en ik dank je dat je me hebt geholpen dat te beseffen. Ik vergeef je, Rogerke. Rust in vrede.”

© Bruno Roggen, Anhée, 2021

 

 

 

 


Submitted: May 20, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Romance Short Stories

Other Content by impetus

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance