Zaligmakend Zuivel

Reads: 65  | Likes: 2  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Een nieuwe onderneming zoekt iemand om aan hun verkopers peptalks te geven...

Zaligmakend Zuivel

 

Verwittiging:

 

Dit is een erotisch verhaal, bedoeld voor rijpere lezers.

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.

Net voordat het betaald verlof in de tweede week van juli ging begonnen kreeg diaken Gerrit Duyckaerts in zijn Sint-Rochusparochie een telefoontje van het bisdom. Vanessa Froimont, de verantwoordelijke voor Parochiewerking en Diaconaat was aan de telefoon.

Diaken Gerrit, er is op het bisdom een interessant voorstel toegekomen,” zei Vanessa die een boontje had voor de sexy diaken. “Ik heb onmiddellijk aan jou gedacht. Jij zou de geknipte man zijn voor Zaligmakend Zuivel. Ze zoeken iemand met redenaarstalent, overtuigingskracht en als het kan, een zeker charisma. Jouw sermoenen in de Sint-Rochusparochie hebben duidelijk aangetoond dat je die kwaliteiten hebt. Als je preekt hangen je parochianen aan je lippen, vooral de vrouwen, dat weten ze hier allemaal op het bisdom, zelfs onze Monseigneur de Bisschop. Dus, Gerrit, moest het je interesseren… Als je die uitdaging aanneemt zal je dat financieel geen windeieren leggen. De precieze voorwaarden ken ik niet, maar die kan je onderhandelen met Nick Poesmans. Dat is de verkoopdirecteur van Zaligmakend Zuivel. Hier heb je alvast het nummer van dat bedrijf. Denk er eens over na, en zie maar of je het aanbod aanneemt.”

Lang nadenken moest diaken Gerrit Duyckaerts niet. Financieel zat hij meer dan eens in nauwe schoentjes. Hij dronk nogal veel pinten Cristal Alken en Jupiler, maar dat kwam omdat hij in zijn parochie erg veel sociale verplichtingen had en bij veel parochiale verenigingen betrokken was. Dat was niet zijn enige dure uitgavenpost: in het dameskoor van Sint-Rochus had hij een aantal prachtige liefjes. Om die gesust en ter wille te houden moest hij ze ook regelmatig een cadeautje of een lekker etentje offreren.

Hij belde naar het nummer dat Vanessa Froimont hem gegeven had. Nick Poesmans zelf was onbereikbaar. Die was in Dendermonde een en ander regelen dat er voor Zaligmakend Zuivel scheef was gelopen. Wel kreeg hij van de dame die aan de telefoon kwam een kristalheldere uitleg over wat Zaligmakend Zuivel eigenlijk was.

ZZ, afgekort, was een tamelijk jonge onderneming, opgericht met de financiële inbreng van enkele Vlaamse bisdommen, maar niet allemaal. Limburg en Antwerpen deden voorlopig niet mee. De bedoeling was tweeledig: vooreerst de christelijke consument aan te zetten om zuivelproducten te kopen in de korte keten, van plaatselijke katholieke producenten. Tweedens, door boter, room, kaas en andere zuivelproducten te kopen van deze voortbrengers zich enger verbonden te voelen met de christelijke gemeenschap. Dat zou zeker de geloofspraktijk en het kerkbezoek bevorderen. Voorlopig konden er nog geen aflaten worden verdiend door producten van Zaligmakend Zuivel te kopen en te consumeren, maar aan het Vaticaan was de lobbying daarvoor al hard bezig.

Zaligmakend Zuivel was ondertussen stilaan zelfbedruipend, en zelfs rendabel. Natuurlijk, het kon altijd beter. En daar kwam Gerrit Duyckaerts in beeld: hij zou tijdens vooraf af te spreken dagen vertegenwoordigers die de producten van Zaligmakend Zuivel aan de man moesten brengen peptalks geven. Voor die opdracht moest hij wel de baan op. Er werden vormingsconferenties georganiseerd voor de verkopers. Die vonden plaats in de drie belangrijkste Vlaamse steden, Brugge, Gent en Antwerpen. Na de initiële motivatieconferenties zou er daarna ongeveer één keer per twee maanden een nawerking nodig zijn. Dan zou Gerrit Duyckaerts elke locatie een paar dagen achter elkaar opnieuw moeten aandoen. Daardoor zou hij veel tijd alleen doorbrengen in hotelkamers. Daar stond wel tegenover dat voor elke gehele of gedeeltelijke dag dat hij ter beschikking stond van Zaligmakend Zuivel er een honorarium van vijfhonderd euro voor zijn diensten was voorzien.

Wat hij te horen kreeg van de secretaresse van Zaligmakend Zuivel stond diaken Gerrit geweldig aan. Vijfhonderd euro, zelfs voor een gedeeltelijke dag! Dat probleem van eenzaamheid op een hotelkamer, dat loste hij wel op...

Dus toen diaken Gerrit Duyckaerts op een dag naar Gent moest regelde de administratie van Zaligmakend Zuivel dat hij kon logeren in Hotel NH Gent Belfort aan de Hoogpoort. Daar zou hij de volgende ochtend worden gecontacteerd door de nieuwe verkoopdirecteur van Zaligmakend Zuivel. Dat zou gebeuren in het restaurant van het hotel. Poesmans zou dan Duyckaerts meenemen naar de kantoren van Zaligmakend Zuivel in Gent en de diaken daar voorstellen aan een aantal vertegenwoordigers van de firma. De bedoeling was dat Gerrit Duyckaerts dan die mensen gedurende ongeveer een uur een peptalk zou geven om ze te motiveren. Dan zou de verkoopdirecteur hem terugbrengen naar het hotel en ze zouden daar samen lunchen.

Dat is tenminste wat de e-mail zei waarin diaken Duyckaerts de opdracht kreeg om naar Gent te komen. Die had hij eigenlijk maar oppervlakkig gelezen, en er misschien te weinig aandacht aan besteed.

In het hotel werd Gerrit Duyckaerts 's ochtends wakker door een sms van een onbekend telefoonnummer met de vraag "Hoe laat wil u afspreken?"

Die Poesmans was een vroege vogel, vond Gerrit. Hij stuurde een bericht terug met de mededeling dat hij ongeveer een half uur à drie kwartier nodig had om zijn ochtendgebeden te zeggen en zich klaar te maken. Nadat hij een tiental minuten op zijn blote knieën voor het bed had gebeden douchte de diaken, schoor zich, kleedde zich aan en vroeg zich toen af: “Hoe kan ik weten wie Nick Poesmans is? Ik heb de man nog nooit gezien.”

Hij stuurde hem een sms en vroeg ronduit: "Hoe ga ik weten wie u bent?"

Ik ben het meisje met het gele truitje,” kreeg hij als antwoord. “En met donker lang haar met losse krullen erin. Je kan me niet missen."

Diaken Gerrit was plots de kluts kwijt. Hij wist niet goed wat hij moest antwoorden. Daarom ging hij maar naar beneden, naar het restaurant. Hij liep naar binnen en helemaal tegen de achterwand zat er een beeldschone vrouw van ongeveer dezelfde leeftijd als hijzelf met een gele trui en donker lang haar, helemaal alleen. Terwijl hij naar haar keek glimlachte ze en begon te zwaaien. Hij zwaaide terug en liep naar haar toe.

"Zo leuk je te ontmoeten," zei ze. "Ik dacht dat je een stuk ouder zou zijn."

Wel, ik dacht dat jij ook ouder zou zijn. En een man. Die naam “Nick” heeft me om de tuin geleid." zei Gerrit.

"Ik heet Nicky,” lachte ze. “De mail spelde mijn naam verkeerd en vergat de ‘y’ op het einde.''

Mensen lief, ze was zo schattig, Nicky! En sexy ook nog, met goed gevulde borsten en mooie vrouwelijke rondingen op de juiste plaatsen. Gerrit zou haar met kussen overstelpt hebben had hij dat gedurfd...

Ze had volle lippen met felrode lippenstift en ze bleef maar glimlachen. Haar lange haar was van wat hij zich ervan voorstelde, heerlijk ruikend met veerkrachtige luie donkere krullen. Haar gele trui paste strak om haar perfect gevormde lichaam dat eruit zag alsof ze het van een fotomodel had gestolen.

Diaken Duyckaerts gedroeg zich met Nicky Poesmans op zijn beste. Ze ontbeten, praatten wat over zijn opdracht en gingen dan naar de vestiging van Zaligmakend Zuivel op de Kouter.

Daar gaf diaken Duyckaerts zijn stimulerende voordracht aan een dertigtal vertegenwoordigers. Toen die afgelopen was verontschuldigde Nicky Poesmans zich: zij kon niet met Duyckaerts naar zijn hotel om te lunchen. Er was een organisatorisch probleem opgedoken in de provincie, namelijk in Dendermonde. Dat moest zij met een aantal medewerkers dringend gaan oplossen. Dus ging Nicky haar gang en Gerrit ging de zijne. Ze spraken wel af dat ze elkaar rond 18 uur die avond zouden ontmoeten en dat ze dan samen zouden gaan eten.

Toen Gerrit Duyckaerts om iets na zessen die avond Nicky Poesmans trof in de hotelbar beslisten ze dat ze naar het restaurant zouden gaan voor het diner om 19.00 uur. Nadat Nicky twee Cuba Libres had gedronken als aperitief was ze een beetje tipsy. Ze maakte grapjes, maar charmant was ze voor honderd. Telkens als ze naar Gerrit keek kreeg hij vlinders in zijn buik. Het klikte duidelijk beter met Nicky dan hij had gedacht. Ze zat zo vol energie, en ze was zo ongelooflijk sexy...

Niet alleen dat. Gerrit had, dank zij zijn dameskoor in Sint-Rochus, toch wel wat ervaring met vrouwen. Nicky wist dat ze flirterig was, wel met stijl, op haar gemak, niet opdringerig. Gerrit besefte plots dat hij haar tepels kon zien afgetekend staan in haar truitje. Haar beha had ze uitgetrokken. Was dat opzettelijk? Hield ze ervan om hem te provoceren? Dat was niet echt duidelijk. Maar hoe dan ook, deze vrouw wist hoe ze een godvruchtige diaken gek moest maken, dat was zeker.

Ze genoten van een lekker diner, ze lachten veel, flirtten nog meer en gingen op weg naar de hotelbar voor nog wat drankjes. Nu dronk Nicky Poesmans geen Cuba Libre meer. Ze hield erg van haar voorkeurs rode wijn, een Château Saint Bruno van de Premières Côtes de Blaye uit de de regio Bordeaux. Ze bleef de diaken aanmoedigen om die ook te proberen. Dat deed hij dan ook, hoewel hij echt niet tegen wijn kon. Bier, dat was zijn drank. Van wijn werd hij snel dronken. Ondertussen keek Nicky hem met heel suggestieve ogen aan en haar hele gezichtsuitdrukking wees erop dat ze hem wou verleiden, iets wat helemaal niet nodig was.

Haar hand belandde op zijn schoot toen ze dichter naar hem toe kwam in het hoekje van de bar waar ze zaten. Ze leunde nog dichter naar voren, genoeg, want de diaken was niet alleen bedwelmd door de alcohol, maar ook door haar geur. Ze keek hem vol lust recht in zijn ogen en hij voelde haar adem op zijn wang.

"Mag ik je een vraag stellen en jij antwoordt mij eerlijk?" vroeg zij.

Goed. Laat maar komen." zei Gerrit.

Ze keek hem recht in de ogen aan, bijna door hem heen, leunde naar voren, zette haar lippen even op de zijne en vroeg zonder enige gêne:

"Willen we naar je kamer boven gaan en doen wat we allebei wel graag zouden willen?"

"Goed idee." zei Gerrit zonder aarzelen.

Het was niet mooi dat hij dat dacht, maar toch was hij er nu zeker van dat deze vrouw zijn jongste verovering was, wel niet in jaren. Gerrit Duyckaerts wist dat hij een knappe man was, maar hij was het altijd die het initiatief nam om te flirten als het ging om interactie tussen hem en een mooie vrouw, meestal eentje uit zijn dameskoor in Sint-Rochus. Hij was nog nooit zo volkomen kwetsbaar geweest en letterlijk verleid door iemand, laat staan door een verkoopdirecteur van de katholieke onderneming Zaligmakend Zuivel!

Ze gingen naar boven en eenmaal in zijn kamer duwde Nicky hem tegen de muur. Ze kusten en ze streelden elkaar en raakten elkaar overal aan. Dan trok Nicky haar gele truitje over haar hoofd en kwamen haar prachtige volle borsten te voorschijn. Gerrit was een beetje verbaasd dat ze, in vergelijking met de grootte van haar borsten, toch wel erg kleine tepels had. Maar mooi waren haar tieten wel, niet zo groot als die van Titiane Seinette, de nieuwe dirigente van het dameskoor van Sint-Rochus, maar dat speelde op dat moment geen enkele rol.

Diaken Duyckaerts liet zich niet pramen. Hij speelde met Nicky’s tieten, kuste haar kleine tepels en zoog erop totdat die omhoog kropen uit hun tepelveldjes en keihard werden. Nicky kreunde van genot. Ze kon er niet genoeg van krijgen en duwde zijn hoofd maar steeds opnieuw naar haar tepeltjes toe.

Door zijn passie en de ongebruikelijke hoeveelheid wijn van Saint Bruno die Gerrit naar binnen had wist hij achteraf niet eens meer dat hij zijn kleren uit had gedaan. Evenin herinnerde hij zich of hij Nicky uitgekleed had ofwel of zij dat zelf had gedaan… Voordat hij het wist lag hij op zijn rug in het hotelbed en zat Nicky met haar hoofd tussen zijn benen.

Oh mijn god, je hebt een geweldige lul,” zuchtte ze. “Hij ziet eruit als die van een pornoster.”

Hoor eens, Nicky, bedankt,” zei Gerrit, “maar je moet niet overdrijven om mij een plezier te doen.”

Maar jawel,” verzekerde zij hem. “Je hebt echt een grote, niet erg dik, maar toch langer dan normaal. Ik hou er verdomme van. Zoveel beter dan die van mijn echtgenoten."

Echtgenoten?”

Ja, ik ben twee keer getrouwd. Mijn ex is een van de oprichters van Zaligmakend Zuivel. Veel te katholiek! Die heb ik de laan uitgestuurd omdat hij maar twee keer per maand zijn echtelijke plicht met me deed. De andere, die ik nu heb, die doet het één of twee keer per week, maar… Enfin, je hebt het ook al gehoord, denk ik: “size matters”, grootte is belangrijk, voor mij toch.”

Nicky had geen enkel scrupule, niet het minste schaamtevoel. Zij gedroeg zich als een pornoster op Gerrit zijn piemel en hij voelde zich harder dan ooit tevoren. Ze gebruikte haar tong perfect en ging op en neer langs zijn schacht tot op zijn ballen voordat ze die een voor een in haar mond nam. Ze verbrak nauwelijks oogcontact en haalde alleen haar mond van de diaken af om tussendoor iets te zeggen in de aard van: "Oh, je smaakt goed”, "Ik hou van je piemel" “Je ballen zitten goed vol, die moet ik absoluut eens grondig leeg maken.”

Het kostte Gerrit echt moeite om niet te snel klaar te komen. Hij moest Nicky bijna van zich af duwen, anders was ze hem blijven pijpen. Hij legde haar op haar rug en voelde met zijn hand tussen haar benen. Ze was erg nat en ze kreunde op het moment dat hij haar tamelijk grote liefdesspleet aanraakte. Die was in verhouding met haar lichaam, net als haar borsten, groot en helemaal niet discreet.

Gerrit keek haar in de ogen en kuste haar opnieuw. Zij opende uitnodigend haar benen en hij kuste en likte de binnenkant van haar dijen van beneden naar boven, totdat zijn mond haar kut bereikte. Terwijl wreef hij met zijn handen op en neer langs de buitenkant van haar benen.

Zij hief haar kont van het bed op. Hij stopte zijn tong tussen haar schaamlippen en in haar kut en nam de tijd om haar eens goed te beffen. Daardoor wilde hij haar zijn 100% toewijding laten voelen, en hoe belangrijk hij haar vond als verkoopdirectrice van Zaligmakend Zuivel. Zijn bedoeling was haar tot een goed orgasme te brengen voordat hij haar zelfs maar begon te neuken.

Toen ze klaar kwam was dat zo mooi. Haar gekreun was op een rare manier melodieus. Het leek op intens geweeklaag, waard om het op band op te nemen en dat te laten horen, bijvoorbeeld tijdens de liturgie van de Goede Week. Diaken Duyckaerts vond het zo indringend dat hij er de hele nacht naar zou kunnen luisteren. Zo graag had hij Nicky in deze staat van extase gehouden totdat zij in de morgen terug naar de kantoren van Zaligmakend Zuivel op de Kouter moest...

Toen hij eindelijk zijn pik in haar poesje stopte, voelde hij haar kut pulseren. Gerrit neukte haar langzaam en diep zolang hij zijn orgasme kon tegenhouden. Tot zijn verwondering kwam zij nog twee keer snel achter elkaar klaar, maar net voor de derde keer kon Gerrit zichzelf niet meer inhouden. Hij kuste Nicky hartstochtelijk en spoot zijn geil in gulpen diep in haar gapende spleet totdat hij helemaal klaar was.

"Hey Nicky, ik ben blij dat we elkaar hebben ontmoet." zei Gerrit toen hij uitgeteld en bezweet langs haar lag. Ze lachte, en ze kuste hem vluchtig. Nog geen tien minuten later sliepen ze in, in elkaars armen...

De volgende ochtend reed Gerrit haar naar de kantoren van Zaligmakend Zuivel op de Kouter. Ze hebben elkaar tot afscheid gezoend. Dan pas, net voordat ze uit de auto stapte, vertelde ze ze Gerrit dat ze de volgende week ontslag nam bij Zaligmakend Zuivel. Het mooie christelijke initiatief was geen commercieel succes gebleken. Dat hadden de oprichters angstvallig voor de buitenwereld verborgen gehouden, en ook dat de drie geëngageerde bisdommen niet meer van plan waren om nog geld in een bodemloze put te storten…

Nicky had ondertussen in Antwerpen al een nieuwe baan gevonden bij een onderafdeling van Unilever in Oude God. Die verkocht wel geen echte zuivelproducten, maar hoofdzakelijk kunstboter en margarines, voornamelijk aan de grootdistributie. Die job was beter betaald, en Nicky's opdracht minder stresserend.

Achteraf heeft diaken Gerrit Duyckaerts de navorming van de verkopers van Zaligmakend Zuivel niet meer moeten verzorgen. Hoe katholiek ook het initiatief was, de Hemelse Krachten zijn niet tussen gekomen om het overeind te houden, en ZZ is in alle stilte bankroet gegaan...

Nicky Poesmans heeft diaken Duyckaerts nooit meer gezien. Voor Gerrit is zij altijd wel een mooie herinnering gebleven, maar echt nood aan haar had hij niet. Er waren opnieuw de heerlijke zangeresjes van het dameskoor van Sint-Rochus, zowel als hun rondborstige dirigente Titiane Seinette die zijn hele aandacht en zijn lichamelijke inzet opeisten…

© Bruno Roggen, Anhée, mei 2021


Submitted: May 24, 2021

© Copyright 2021 Robur. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

Other Content by Robur

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance