Diaken Duyckaerts en zijn koordirigente

Reads: 93  | Likes: 3  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Veranderingen in de Sint-Rochus parochie van diaken Gerrit Duyckaerts...

Diaken Duyckaerts en zijn koordirigente

 

 

Verwittiging:

 

Dit is een erotisch verhaal, bedoeld voor rijpere lezers.

 

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.

 

 

U heeft misschien, als u tot het bisdom Limburg behoort, al ooit eens gehoord van diaken Gerrit Duyckaerts. Hij is een man van standing, een toegewijd diaken van het bisdom Limburg, uiterst actief in zijn parochie Sint-Rochus. Daar woont hij en verzorgt er kerkelijke diensten, maar dat niet alleen: hij is er ook een soort geestelijk “manusje-van-alles” die zich in en buiten de parochiekerk op een ongelooflijke manier inzet.

 

Nu, de boog kan niet altijd gespannen blijven. Diaken Gerrit weet zich wel te ontspannen op een hem eigen manier. Daarvoor staan er, als het ware, niet alleen in zijn parochie maar zelfs tamelijk ver daarbuiten meisjes en vrouwen in de rij. Die hebben er niets op tegen om héél erg lief voor de diaken te zijn. Zelf is hij wel getrouwd, maar toch ontloopt hij die willige vrouwen niet, integendeel. Het zinnelijk genot dat Gerrit zichzelf en de voor hem openbloeiende vrouwen op die manier verschaft is goed voor lichaam en geest, bij allebei, dat beweert de diaken althans, en het is totaal geen hinderpaal om later in de Hemel te komen..

 

Tot dan toe was voor Gerrit Duyckaerts alles tamelijk goed verlopen, buiten zijn chronisch geldgebrek, ook zijn buitenechtelijke slippertjes. Het bisdom kende ondertussen zijn reputatie en hield hem toch nogal scherp in het oog. Omdat Duyckaerts bij de geestelijkheid wat seksuele activiteit aangaat geen uitzondering is wordt er van hem veel door de vingers gezien. Daar was de diaken zich wel degelijk van bewust, en hij liep de kantjes af. Hij was niettemin op zijn hoede en probeerde zijn avontuurtjes met allerlei lieven zoveel mogelijk met de “mantel der liefde” te bedekken en ze voor zijn vrouw en de buitenwereld verborgen te houden. Altijd lukte hem dat niet. Daarvoor was hij op seksueel vlak een tikkeltje té actief. Dat kon ook bijna niet anders…

Voor een stuk was dat zijn schuld niet. Gerrit Duyckaerts was een erg mooie man van achteraan in de veertig groot, slank, met doordringende ogen en een macho stoppelbaardje zoals dat van Paul Magnette. Bovendien leek hij nogal wat op een jongere uitvoering van Richard Gere, en hij kan het met zijn zalvende stem enorm goed uitleggen. Zijn wekelijkse preken sloegen in als een bom, en bovendien wist Duyckaerts ze op een erg gevoelige manier te brengen. Geen wonder dat hij veel bewonderaarsters had, en dat vrouwen van alle leeftijden voor hem vielen als vliegen.

 

Een aanzienlijk deel van de vrouwelijke fans van diaken Duyckaerts behoorden tot het kerkkoor van Sint-Rochus. Dat is een zuiver vrouwenkoor. Sinds hij in Sint-Rochus door Monseigneur de Bisschop als diaken was aangesteld had Gerrit uit dat zangkoor de mannen systematisch geweerd. Zijn drastisch ingrijpen had de kwaliteit van het kerkkoor gevoelig verhoogd. Daartoe had hij de amechtige koordirigent bijna onmiddellijk de bons gegeven. Die brave man ging stilaan naar de tachtig en had niet meer de “drive” om van het koor iets degelijk te maken.

Dat veranderde binnen het jaar nadat Duyckaerts zelf de leiding van het dameskoor op zich nam. Als dirigent en liefhebber van de vrouwen van zijn koor was hem niets teveel om het niveau van de zangprestaties op te krikken, zowel in als buiten de parochiekerk van Sint-Rochus. Als men er tegenwoordig met de ogen dicht naar het dameskoor luistert zou men wel zeggen dat het de Engelen uit de Hemel zelf zijn die men hoort zingen. Die verdienste komt niet alleen aan diaken Duyckaerts toe. Dat heeft ook te maken met de nieuwe dirigente.

 

Het is evident dat de hoogstaande prestaties die de meisjes en vrouwen in de kerk voor het voetlicht brengen veel te maken had met de lichamelijke band die zij met Duyckaerts hadden. Daardoor ontstond er toch een probleem in verband met dat kerkkoor.

Diaken Duyckaerts kreeg weer hommeles met het bisdom. Hij werd op het Vrijwilligersplein ontboden op het bureau van Vanessa Froimont, de verantwoordelijke voor Parochiewerking en Diaconaat. Alhoewel ook juffrouw Froimont een boontje had voor de knappe diaken van Sint-Rochus maakte ze dit keer van haar hart een steen. Ze dreigde ermee om de diaken drie maanden, of zelfs een half jaar, op non-actief stellen. Dat kan Gerrit Duyckaerts zich gewoon niet permitteren. Door zijn vele uitgaven had hij dat inkomen nodig om fatsoenlijk rond te kunnen komen. Hoe hij ook fleemde met Vanessa Froimont, hoe hij ook probeerde de hele zaak te vergoelijken, het hielp allemaal niet. De verantwoordelijke voor Parochiewerking en Diaconaat hield voet bij stuk, hoewel ze verging van de lust om diaken Duyckaerts in haar armen te nemen, op haar rug op haar bureau te gaan liggen, hem over zich heen te trekken en hartstochtelijk met hem de liefde te bedrijven...

Wat was er dan aan de hand dat het bisdom zich zo scherp opstelde tegenover een van de populairste kerkbedienaars van het hele bisdom Limburg? Ingewikkeld was het zeker. Het begon allemaal met een woedende parochiane van Sint-Rochus. Zij had een oogje op de diaken, maar hij keurde haar geen blik waardig. Met die jaloerse vrouw had Gerrit echt last gekregen. Zij was hem beginnen stalken en strooide in de parochie roddels over hem rond. Zo had zij onder andere aan wie het horen wilde verteld dat geen enkel lid van het kerkkoor daarin opgenomen werd voordat ze van tevoor minstens drie keer toegelaten had dat diaken Gerrit over haar heen ging.

Daarna was er in de parochie een “goedmenende” vrouw geweest die de echtgenote van Gerrit op de hoogte gebracht had van de geruchtenmolen omtrent haar man en de leden van het vrouwenkoor.

 

Het was de diaken zijn beste dag niet toen hij die avond thuiskwam. Zijn vrouw was uitzinnig en verweet hem zijn ontrouw in alle toonaarden. Ze stond klaar om haar man met de koekenpan op zijn hoofd te timmeren. Gerrit probeerde nog te doen alsof van die aantijgingen helemaal niets aan was, maar daarmee gooide hij alleen maar olie op het vuur. Daarom zweeg hij na een tijdje maar wijselijk, maar daarmee keerde de vrede niet terug onder het echtelijk dak. Zijn vrouw kalmeerde alleen maar toen hij voor haar op zijn knieën lag en haar gezworen had dat hij het dameskoor van Sint-Rochus niet meer zou dirigeren…

 

Onder die eed kon Gerrit Duyckaerts niet meer uitgeraken, de eerste tijd tenminste niet. Daarom diende hij dringend een vervanger te vinden voor de leiding van het koor. Zoals al vaker gebeurd was zat het Duyckaerts ook dit keer weer mee. Hij vertelde zijn wedervaren aan een kennis, Kwintijn Franskens, de gewezen Profeet van de Alverberg.

Kwintijn Franskens kwam onmiddellijk aandragen met een oplossing. Op de Engelbamp in Sint-Truiden woonde er op een appartement boven het afkickcentrum “De Verslaafde Haaksters” een dame die dirigente was. Zij dirigeerde weliswaar de fanfare van de legerbasis van Saffraanberg in Brustem, maar volgens Franskens was zij enorm soepel in haar muzikale aanpak. Zij zou zeker voorlopig de diaken en de Sint-Rochusparochie uit de nood kunnen helpen. Op de vraag van Gerrit hoe die dame eigenlijk in Sint-Truiden en op de Engelbamp beland was gaf Franskens een plausibel antwoord: Titiane Seinette was eigenlijk van Brussel. Daar had haar man een erg drukke zaak voor stoffen en textiel. Zij was gediplomeerd van het muziekconservatorium en kwam in Brussel niet aan haar trekken met haar diploma. Daarom had ze gesolliciteerd voor de betrekking bij het leger op Saffraanberg. Al bij het eerste interview had Titiane zoveel indruk op de hogere officieren gemaakt dat zij onmiddellijk werd aangeworven. Zodoende was ze naar Limburg gekomen. In de week kon ze niet terug naar Brussel, en dat wou ze ook liever niet. Ook met haar man was het allemaal niet koek en ei. Dat ze haar intrek genomen had in het afkickcentrum voor verslaafde haaksters had ook met de muziek te maken. Titiane Seinette had een therapie uitgedokterd die door middel van zang en beweging de verdwaasde crocheteuses al tamelijk snel terug op het pad van de redelijkheid bracht. Natuurlijk kon zij dat niet alleen. De directrice van het centrum, Annie Brees, droeg daar ook haar belangrijk steentje toe bij door op de verslaafde haaksters op een niet-agressieve toon, maar toch wel met messcherpe sermoenen in te hakken.

 

Titiane Seinette was weliswaar atheïste, maar ze greep de kans om het vrouwenkoor van Sint-Rochus van diaken Duyckaerts over te nemen met beide handen aan. Muzikaal gezien was dat een voltreffer. De nieuwe dirigente zette zich tweehonderd procent in voor het Sint-Rochuskoor. In haar muzikale leiding was ze veel meedogenlozer voor de koorleden dan diaken Duyckaerts dat was geweest. Dat leidde tot geweldige resultaten. Immers, binnen de kortste keren behoorde het dameskoor van Sint-Rochus tot de elite van Limburg, zoniet van heel Vlaanderen. Van alle kanten kwamen er uitnodigingen voor concerten op verplaatsing, tot uit Nederland toe. De reputatie van de nieuwe dirigente en het Sint-Rochuskoor verspreidde zich als een strovuurtje in de wereld van de kerkkoren en tot ver daarbuiten.

 

Op de eerste zaterdag van de Advent was er in de parochiekerk van diaken Duyckaerts een avonddienst waarbij het dameskoor een bijzonder optreden met Kerstliederen zou verzorgen. Voordat de dienst begon verwelkomde diaken Duyckaerts in zijn goudkleurig kazuifel zijn parochianen aan de kerkdeur, maar eveneens mensen die van andere parochies waren toegestroomd. Een van die mensen was Lommeke Trekels uit Stevoort. Hij kende Gerrit Duyckaerts, want in zijn vroegste jeugd had die nog naast Trekels gewoond.

Het verwonderde de diaken Lommeke Trekels die zaterdagavond in de Sint-Rochuskerk te zien, ook al was het Advent. Voor zover Duyckaerts zich kon herinneren was Lommeke indertijd ook niet de allergelovigste katholiek geweest.

Wel, wel, Lom,” begroette Duyckaerts hem. “Lang geleden dat we elkaar nog gezien hebben. Woont gij nu hier in mijn parochie?”

Bijlange niet,” antwoordde Lommeke. “Ik woon nog altijd in Stevoort. Maar ik ben hier voor dezelfde reden als dat gij die vrouw uit Brussel aangenomen hebt.”

Diaken Duyckaerts was verwonderd:

Dezelfde reden als waarom ik haar aangenomen heb? En welke is dat dan wel…?”

Om die haar ijselijke tetten te zien als zij bezig is. Man, man, geef toe, ge weet niet wat ge ziet als die met haar armen aan het molenwieken is…”

Toen dienden ze allebei te zwijgen, en de diaken diende zijn plaats in te nemen achter het altaar. De Adventsdienst ging beginnen. Het dameskoor stelde zich op aan de rechterkant van het altaar. Er waren ongeveer vijfentwintig à dertig leden die zich “en profil” aan de aanwezige gelovigen presenteerden. Geen enkele van de meisjes en vrouwen was onaantrekkelijk te noemen. De meesten zagen er zelfs echt goed uit, al hadden sommigen wel wat overgewicht. Diaken Duyckaerts hanteerde bij de aanwerving van zijn koorzangeressen duidelijk een strenge selectieprocedure. Zeer zeker was die voor een groot stuk op uiterlijk en sexy uitstraling gebaseerd. Dat betekende geenszins dat de dames en meisjes van het Sint-Rochus zangkoor niet kunnen zingen, integendeel. Goede smaak had Gerrit wel. Ze mochten allemaal gezien zijn, die koorleden, van de eerste tot de laatste. In heel het land is er zeker geen enkel vrouwelijk kerkkoor waarin niet één lelijk eendje zit, zoals dat het geval was in het dameskoor van Sint-Rochus.

Als laatste kwam de nieuwe dirigente uit de sacristie. Eer Titiane Seinette haar plaats voor het koor innam op een klein podium keerde ze zich naar de kerkgangers toe en boog. De dames en meisjes van het koor van Joris waren zeker allemaal de moeite waard om naar te kijken, en voor meer waarschijnlijk ook nog. Titiane Seinette tartte echter elke concurrentie. Zij zag er geweldig uit op haar dirigentenpodium. Groot was Titiane, ongeveer 1m80, met stroblonde haren en een perfect regelmatig gezicht. Maar de meeste kerkgangers keken niet naar haar gezicht. Dat kwam voornamelijk door haar boezem. De dirigente had een mooie paarse blouse aan die haar schouders bloot liet, met een diepe décolleté. Het was begrijpelijk dat Lommeke Trekels gesproken had van “ijselijke tetten”. Titiane was een zeer aantrekkelijke grootborstige dirigente. Haar perfect ronde tieten waren zo volumineus dat ze stuiterden, schommelden en naar alle kanten zwaaiden en zwadderden terwijl zij het kerkkoor dirigeerde met wijdse armbewegingen. Haar borsten deinden gevaarlijk op en neer, en het gevaar bestond dat ze op elk ogenblik uit haar beha zouden floepen. Het viel op in de kerk van Sint-Rochus dat een aantal zeer correcte dames ontsteld leken en elkaar bekeken met veelbetekenende blikken waarin afkeer en misprijzen voor de nieuwe dirigente te lezen vielen.

Na het eerste zanggedeelte volgde er een pauze. Daarin richtte diaken Duyckaerts zich in zijn preek zich tot de aanwezigen. Mooi was wat hij zei, en zinvol om het komende Kerstgebeuren voor te bereiden. Het was een degelijk, stichtend sermoen, met zeer gevoelige accenten. Het thema “Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen” was indringend en zeer toepasselijk. Had de diaken het opzettelijk gekozen als een soort zelfverdediging? Mogelijk, maar het kon evengoed dat het in de jaarcyclus van de liturgie paste…

Bij het tweede zanggedeelte kregen de mannelijke kerkgangers het bijzonder moeilijk, en ze kregen het erg warm ook. Bij het dirigeren gooide Titiane Seinette alle remmen los. Haar borsten zwaaiden in het rond als nooit tevoren. Haar gedecolleteerd bovenstuk zonk geleidelijk aan lager en lager. Daaronder had ze een beha aan met halve cups. Het gevolg was dat bij het dirigeren van haar koor regelmatig het bovenste van haar roze tepelhoven te zien was, maar slechts één enkele keer haar linkertepel zelf. Die verdween door een gepaste schouderbeweging binnen de seconde terug in de laag uitgesneden beha.

Zelfs diaken Gerrit Duyckaerts duizelde bij het spektakel dat hij in zijn kerk van Sint-Rochus meemaakte. Het optreden van Titiane Seinette had bepaalde lichamelijke processen gestimuleerd bij hem. Gelukkig kon niemand dat zien door het kazuifel dat hij droeg.

Op het einde van het Kerstconcert stonden de mensen recht en het koor en de dirigente kregen een staande ovatie. Vooral de aanwezige mannen lieten zich horen, want ze applaudisseerden om ter luidst, ze floten en enkelen scandeerden “Titiane! Titiane! Titiane!”

Daarna liep de kerk van Sint-Rochus leeg. Aan de kerkdeur nam diaken Duyckaerts afscheid van de kerkgangers en wenste hun verder nog een goede avond. De zangeressen van zijn kerkkoor kregen allemaal een knuffel en een kus van hem terwijl hij ze bedankte.

Toen diaken Duyckaerts daarna in de sacristie zijn kazuifel uittrok en in zijn ondergoed stond kwam Titiane Seinette daar onverwacht naar binnen. Dat had de diaken niet verwacht. Tijd om snel zijn broek aan te trekken had hij niet. Titiane was blij met het succes dat zij en het koor hadden geoogst. Dat was duidelijk aan haar glunderend gezicht te zien. Spontaan kwam ze naar de diaken toe en om uitdrukking te geven aan haar geluk nam ze Duyckaerts in haar armen en kuste hem op zijn wang. Daarbij keek de diaken in haar décolleté, en dat had weer onmiddellijk zijn gevolgen: zijn mannelijkheid ging rechtop staan in zijn witte onderbroek, en drukte tegen de onderbuik van de dirigente. Die lachte, deed een stapje achteruit en zei:

Ohlala, er komt iets tot leven! Is dat mijn verdienste?”

Dat moet je niet vragen,” antwoordde Gerrit. “Je bent gewoon onweerstaanbaar!”

Vooral mijn tieten zijn onweerstaanbaar, vermoed ik. Of vergis ik me?”

Niet alleen je borsten, Titiane, maar toch voornamelijk, voor wat ik ervan gezien heb. Ze moeten verschrikkelijk mooi zijn.”

Je wil zeggen dat je ze graag eens helemaal had gezien?”

Daar antwoordde diaken Duyckaerts niet op, maar de hondsachtige smekende blik in zijn ogen sprak boekdelen. Titiane Seinette wist genoeg. Ze aarzelde niet en deed haar geweldige karnoeffels met één handbeweging uit haar corsage te voorschijn komen.

De ogen van Gerrit Duyckaerts vielen bijna uit zijn hoofd. Even had hij het moeilijk om op adem te komen. Dan zei hij:

Oh Titiane, wat zijn ze mooi! En zo erg groot! De Heer heeft je waarlijk gezegend!”

Hij kon niet uitgekeken raken. Kwijlen deed de diaken niet echt, maar het scheelde toch maar weinig. Een beetje aarzelend vroeg hij aan zijn koordirigente:

Mag ik ze eens aanraken, Titiane?”

Daarop kwam de dirigente dichterbij en stak haar indrukwekkende tieten naar voren.

Doe maar,” zei ze. “Je mag ze zelfs aaien en kussen als je dat wil, maar wees er niet te ruw mee. Ze zijn nogal gevoelig.”

Dat liet de diaken zich geen twee keer zeggen. Binnen de kortste keren aaide hij haar geweldige tieten, hij kuste ze, liet zijn tong er overheen glijden om ze te proeven en uiteindelijk zoog hij op haar mooie roze tepels. Na even groeiden die uit hun even mooi roze tepelvelden en werden bikkelhard. Titiane begon te zuchten en drukte haar onderbuik tegen Gerrit aan.

Hou nu niet op, Gerrit,” fluisterde ze. “Laat ons genieten van dit moment. Help me om mijn kleren uit te trekken en haak mijn soutien los op mijn rug.”

Dat was in een oogwenk gebeurd. Onder haar lange soiréerok had Titiane geen onderbroekje aan, tot verwondering van de diaken. Pas later zou hij aan de weet komen waarom dat zo was.

Ze vlijden zich zachtjes neer op de karpet in de sacristie. De dirigente hielp de diaken om zijn onderbroek over zijn enkels te trekken, en ze begonnen elkaar ongeremd te kussen, te aaien en te likken. Het moment kwam waarop diaken Duyckaerts dirigente Seinette wou bestijgen, maar zij hield hem tegen.

Gerrit, er zijn een paar dingen die je dient te weten,” zei ze. “Graag doe ik het met jou, maar ik ben snel uit de stemming als je me niet goed aanpakt. Verwacht nooit van me dat ik je geslacht in mijn mond zal nemen en je pijpen. Van mijn kont moet je met je pik ook wegblijven. Ik gruw van anaal. Je mag je zoveel als je wil met mijn borsten en mijn kut bezighouden, in alle mogelijke posities en standjes. Ik hou van afwisseling, daar niet van, maar geen lul in mijn anus, en zeker geen in mijn mond. Voor jou geldt ook dat ik niet wil dat je met je mond aan mijn kut komt. Ik wil niet dat je aan mijn clitoris likt of erop zuigt, en zeker niet dat je je tong probeert in mijn spleetje te wurmen. Met je vingers en je piemel doe je maar op.”

Geen enkel probleem,” zei Gerrit. “Daar kan ik volledig mee akkoord gaan.”

Hij dacht dat het daarbij ging blijven en weer besteeg hij Titiane en zocht de ingang van haar poesje met zijn gezwollen eikel. Maar wederom weerde ze hem af door haar hand tussen zijn gestrekte lat en haar schaamspleet te glijden.

Hoho, Gerrit,” zei ze. “Maar niet te snel. Ik heb je nog wat te zeggen.”

Wat dan wel?” vroeg de diaken die hitsig was en ongeduldig werd.

Als het tussen ons gebeurt, dan moet dat een zekere stijl hebben,” verwittigde Titiane hem. “Wat je moet doen en laten, dat weet je nu al. Maar er is meer: om mij in de juiste stemming te brengen en te houden moet je met me praten. Je moet lieve dingen tegen me zeggen, flatteuse dingen die klasse en stijl hebben. En bepaalde andere wil ik niet van je horen. Dan klap ik onmiddellijk dicht.”

Wat dan niet, bijvoorbeeld?” vroeg Gerrit.

Gebruik nooit de woorden “neuken” of “poepen”, die vind ik verschrikkelijk vulgair. “Vogelen” mag, want dat doet me denken aan heerlijk vogelgezang. Zeg ook “de liefde bedrijven”, “ten aanval gaan” “het struikgewas induiken”, enfin, gebruik suggestieve beelden.”

Gerrit had een inval:

Wat denk je van “het Hooglied der Liefde zingen”, Titiane?”

Dat had op de koordirigente een ongelooflijke invloed. Ze kreeg een opstoot van adrenaline en bepaalde andere hormonen.

Oh, Gerrit, hoe mooi zeg je dat toch!” zuchtte ze. “Wondermooi klinkt dat! En het past volledig in dit kader!”

Gerrit had Titiane onverwacht vertederd. Zij trok hem over zich heen en spreidde haar benen. De diaken zwolg in de weelderigheid van Titiane’s ongelooflijke borsten terwijl hij diep in het heet en doornat paradijs tussen haar benen heen en weer ging.

Het was helemaal niet nodig dat Gerrit zijn vingers gebruikte om Titiane’s liefdesknopje nog te prikkelen. Toen hij heel erg diep in haar stootte terwijl hij op haar rechtertepel zoog kwam hij schokkend in haar klaar. Tien seconden later was het de beurt van de dirigente. Het geluid dat ze bij haar orgasme maakte had inderdaad wat weg van een soort vogelgezang. Alleen, het leek niet op het lied van de nachtegaal, de zanglijster of zelfs maar de merel. Het deed Gerrit eerder denken aan de schelle roep van de Vlaamse gaai…

© Bruno Roggen, Anhée, 2021


Submitted: May 26, 2021

© Copyright 2021 Robur. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Romance Short Stories

Other Content by Robur

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance