Helse Betrekking

Reads: 80  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Fantasy  |  House: Booksie Classic

Een dienster verliest haar betrekking in een pub met standing. Ze moet op zoek naar een andere baan...

Helse Betrekking

 

door Bruno Roggen

 

In de Ierse pub “Tipperary” op de Vennestraat in Winterslag stond de patron Hein Bijnens woedend tegenover zijn dienster Lili Gabriëls.

Wat heb jij tegen die klant gezegd?” vroeg hij.

Dat ze mijn ….. kon kussen en haar fooi in haar ….. steken.” zei Lili vrank.

Ben jij nog wel goed wijs?” vroeg Bijnens. “Zoiets onbeschoft zeggen tegen een klant! Die ben ik voorgoed kwijt. En dat is niet de eerste keer dat je zwaar over de schreef gaat. Het is genoeg geweest. Pak je spullen maar en vertrek onmiddellijk. Hier in mijn zaak met standing is er geen plaats voor iemand zonder de minste opvoeding!”

Die gebrekkige opvoeding die ze van haar ouders in de Congo op de Genkersteenweg had gekregen, dat was maar gedeeltelijk waar. Dat Lili soms opvloog tegen een moeilijke klant had meer met haar karakter te maken. Ze had een erg kort lontje en liet niet met zich sollen. Maar al te vaak draaide het erop uit dat ze nooit erg lang in dezelfde zaak als dienster kon werken…

Maar nu stond ze daar maar weer mooi, zonder werk en met maar erg weinig geld op haar rekening bij de KBC. Dus moest ze dringend op zoek naar een nieuwe baan. Die zou ze wel vinden, maar de eerste dag op een nieuwe werkplaats in een café of restaurant was altijd heel stresserend voor haar. Ze kreeg daar zelfs een soort huiduitslag van, maar dat bleef niet duren.

Dus ging Lily Gabriëls maar weer op zoek. De betrekking in de “Tipperary” had ze gevonden op het prikbord van de Wara in de Stalenstraat in Waterschei. Ze had geluk. Er hing op dat prikbord een keurig met de hand geschreven aankondiging die er ernstig uitzag. Het papier was een beetje gelig, het leek wel op perkament, en de tekst stond erop geschreven in bloedrode letters.

Maar die werkaanbieding was echt geheimzinnig, vond Lili:

Assistente gezocht. Lange werkuren. Veeleisende baas. Financiële vergoeding zal het waard zijn. Email bael@inferno.be”

Geheimzinnig was het wel, maar zolang als het niet iets tegen de wet was kon dat Lili niet schelen. Veel langer dralen om iets anders te zoeken kon ze niet. Er lagen rekeningen te wachten die betaald dienden te worden, en er was ook nog de huur van haar appartementje op Kolderbos...

Zij aarzelde niet. Terwijl ze in de cafetaria van Wara een koffie dronk met een Berlijnse bol erbij stuurde ze een mailtje. Lange uren, die had ze nog geklopt. Veeleisende bazen? Lili had er nooit andere gekend… Maar “Financiële vergoeding zal het waard zijn”, dat intrigeerde haar. In de Wara begon ze te fantaseren en ze dacht aan een verloning van drieduizend euro per maand. Op de meeste plaatsen waar ze had gewerkt had ze vaak nauwelijks de helft verdiend...

Lili Gabriëls kreeg veel sneller antwoord dan zij had gedacht. Ervaringen uit het verleden hadden haar wel geleerd dat dat een slechte zaak was. Meestal betekende het een van twee dingen. Het was ofwel oplichterij of de andere persoon was wanhopig omdat hij geen personeel kon houden...

Lili herlas het bericht dat ze teruggekregen had nog twee keer. Het onthulde nog steeds niet veel:

Betrekking snel in te vullen. Bereid zijn te verhuizen. Indien echt geïnteresseerd, kom voor een interview vandaag 21 u. Plaats: oude mijnsite Zwartberg.”

Zwartberg? Dat was voor Lily niet zo ver weg en ze had nu toch niets anders meer te doen. Maar die oude mijnsite? Die was nu toch volledig ontoegankelijk voor het publiek? En dan nog zo laat? Ondanks dat er een waarschuwingslichtje knipperde in haar hoofd ging Lili toch naar Zwartberg, tegen haar beter oordeel in.

Het was donker toen ze daar op het vroegere mijnterrein aankwam, en griezelig. Eerst dacht ze weer dat ze door iemand voor het lapje was gehouden, want het was er aardedonker en er viel geen levende ziel te bespeuren. Maar plots gingen in wat vroeger kantoren waren voor de mijnadministratie een licht aan. Zij liep naar het kantoorgebouw. Kloppen of bellen moest ze niet. De deur zwaaide vanzelf geluidloos voor haar open.

Lily ging naar binnen. Het kantoor was groot, mooi en hypermodern ingericht. Wel vond ze de kleuren nogal schreeuwerig: solfergeel, vlammend rood en gitzwart waren er gecombineerd. Een totaal ander kader was het dan Lili ooit had gekend in een café of restaurant. Nochtans dacht ze “Als ik hier zou werken, zou ik eraan kunnen wennen.” Wel moest ze toegeven dat het “666-Inferno” adres dat in grote letters op de muren in reliëf stond een beetje zenuwslopend was.

Al snel kwam er plots een man uit het niets te voorschijn, en hij deed Lili schrikken. Hij lachte, stelde haar gerust en vertelde haar dat zijn naam Bael was. Hij was groot, met een beetje kromme rug, een lange grijze sik en een hoornen bril op zijn erg brede neus met uitzonderlijk grote neusgaten. Hij liep rond in het kantoor alsof hij de eigenaar was.

Lili Gabriëls ging ervan uit dat dit de persoon was van wie zij eventueel de assistente zou worden. Toen zij het hem vroeg, lachte de man en plooide bijna dubbel.

"Oh nee, helemaal niet, je toekomstige baas is veel hoger dan ik," zei hij. “Erg veel hoger.”

"Wie ben jij dan?" vroeg Lili.

Hij zweeg even en zei toen: “Laten we het maar Directeur Lopende Operaties noemen.”

En mijn baas staat daarboven?”

Jouw baas staat boven iedereen. Of toch, bijna iedereen."

"Werkelijk?" vroeg Lily.

Maar de Directeur Lopende Operaties luisterde al niet meer naar haar. Hij bracht haar naar een lift die ze eerst niet eens had opgemerkt. Het was vreemd. Ook al was het gebouw van de vroegere kolenmijn van Zwartberg groot, met verscheidene verdiepingen, de lift ging alleen maar naar beneden.

"Waarom kunnen we niet naar boven?" vroeg Lili.

"Je zult het wel zien." zei de man met de brede neus en de geitenbokkensik.

De liftrit duurde eeuwig. Tenslotte kwamen ze aan. Ze stapten uit de lift en kwamen in een witte, modern ogende lobby die erg leek op die van een sjiek hotel. Lily dacht dat die niet zou misstaan in een of ander duur hotel aan de Belgische kust of in het centrum van Brussel. Terwijl de Directeur Lopende Operaties en Lili Gabriëls daar liepen, draaiden mensen zich om en staarden haar na.

"Waarom blijft iedereen zo naar me kijken?" vroeg Lili.

"Ze zijn niet gewend om stervelingen te zien." zei de D.L.O., en dat was blijkbaar gemeend, want dit keer kon er geen lachje vanaf.

"Stervelingen?" Toen begon de logica van de hele situatie voor Lili Gabriëls duidelijk te worden. Hoe de Directeur Lopende Operaties er uitzag... Het geheim... Dat, en terwijl ze liepen, de gigantische letters die al kronkelen op de muur “HEL” spelden.

"Wacht, zijn we in...?" vroeg Lily aan de DLO.

"De Hel? De Onderwereld? Gehenna? Of hoe je het ook noemen wil… Ja."

"En toen je zei dat mijn baas boven iedereen stond?"

Ik bedoelde dat je voor de Koning van de Hel zou werken.'

"Huh..." meer wist Lili niet te zeggen.

Zij werd door de DLO van de Hel op het einde van de lounge in een kamer naar binnen geloodst. Daar waren de muren met vlammend rode glanzende zijde gecapitonneerd. Was het toeval of niet? De grote man van de Hel kwam van achter de zijde zelf de kamer binnen. Hij zag er niet uit als de duivel, maar door de manier waarop de Directeur Lopende Operaties voor hem boog zoals en knipmes leek hij... koninklijk? Hij had kortgeknipt zwart haar en een sjiek grijs kostuum van Giorgio Armani. Hij leek meer op de directeur van een aandelenhandel of op een duur betaalde zielenknijper dan op de duivel, maar dat zou misschien niet verwonderlijk moeten zijn.

"Is dit mijn volgende afspraak?" vroeg hij aan de DLO.

"Ja meneer."

"Kom met mij mee." zei hij kortaf tegen Lili Gabriëls. Hij nam haar mee naar een vergaderruimte. Daar gebaarde hij dat zij moest gaan zitten en leunde tegen de muur. Lili was erg onder de indruk van de magnetische uitstraling van haar toekomstige baas en deed wat haar werd gezegd.

"Dus je weet waar je bent?"vroeg hij.

"Ja."

"En weet je wie ik ben?" vroeg hij.

"Ja. Dat denk ik toch… Lucifer?"

"Juist. De meeste mensen reageren meer dan jij als ze dat beseffen. Sommigen doen in hun broek van de schrik." zei de Hellebaas verwonderd.

"Ik ben een serveerster. Ik heb veel gezien en meegemaakt.” antwoordde Lili.

Lucifer lachte:"Begrijpelijk."

"Dus je hebt een assistente nodig?"

"Ja."

"Hoe komt dat?" vroeg Lili. “Er moeten hier toch genoeg aantrekkelijke en intelligente duivelinnen te vinden zijn."

Tja, dat zijn duivelinnen… Omdat iedereen hier een duivel of een demon is of een ziel die veroordeeld is tot de hel... Niet direct de meest betrouwbare werknemers.”

"Klinkt logisch." gaf Lili toe.

"Dus ik heb iemand nodig die ik kan vertrouwen om in principe alle dingen te doen die ik niet wil doen."

Wat houdt dat in?” wou Lili weten.

Meestal mijn schema bijhouden. Me bellen als dat nodig is. En af en toe een paar martelingen."

"Wat zegt u daar? Ik zou mensen moeten martelen? Dat kan u toch niet menen!"

Ik hou ervan om de handen uit de mouwen te steken, maar soms is het me teveel, en dan begint het me te vervelen. Dus als ik het niet wil doen, dan kom jij in beeld.”

"Ik denk niet dat ik iemand zou kunnen martelen."

"Oh nee? Heb ik je beginsalaris al genoemd?" Hij knipte met zijn vingers en een stuk papier met een getal erop viel plots uit het niets op de vergadertafel.

Maar heel even wierp Lili Gabriëls een blik op het papier en vroeg toen: "Wanneer kan ik beginnen?"

Nog even, Lili. Voor de standing van de Hel als eerbiedwaardige en eeuwenoude instelling zal je wel een uniform moeten dragen. Je krijgt er twee gratis, en elk half jaar wordt dat vervangen. Op je hoofd moet je een kapje dragen met namaak hoorns, alsof je een echte duivelin bent. En jammer genoeg zal je je naam in “Lilith” moeten veranderen. Dat klinkt veel helser, geef dat toe. Als je prestaties meevallen is er als bonus de eeuwige jeugd.”

Dat kapje, dat is geen enkel probleem. Als dienster heb ik zoiets in meer dan de helft van mijn betrekkingen moeten dragen. Lilith… Als dat echt moet, waarom niet? Nog eens, mijnheer Lucifer, wanneer mag ik beginnen als uw assistente?”

Als je akkoord bent met de jobomschrijving, onmiddellijk. Vanavond nog krijg je die 25.000 euro voor je eerste maand. Cash in het handje, niks papieren, niks formaliteiten.”

Zes maanden later opende Lilith Gabriëls de deur van een van de martelkamers. Zij tikte haar baas op de schouder: "Meneer, uw afspraak van 4 uur is hier."

Goed, dank je. Naar deze kerel kijk ik met plezier uit. Hij heeft, samen met nog een vrouw, zijn zakken volgestopt met geld op de kap van de allerarmste sukkelaars van zijn stad… Die graaier gaat niet weten wat hem overkomt eens ik hem onder handen neem. Ga jij nu maar naar martelkamer 12. Daar ben ik begonnen er eentje te martelen, maar ik kwam niet klaar met haar. Wil jij het voor mij afmaken?”

Lilith ging naar de aangeduide martelkamer. Zij keek er zonder het minste medelijden naar een vrouw die gedoemd was om de eeuwigheid door te brengen met speciale plakband op haar mond. Het werd haar voor immer en altijd onmogelijk gemaakt om nog kwaadsprekerij en laster te spuien, een aardse bezigheid van haar waardoor ze een hoop mensen ongelukkig had gemaakt en zelfs een paar zelfmoorden op haar geweten had. Niet voor niets dat zij in de Hel beland was! Maar niet alleen dat: de plakband werd speciaal in de Hel vervaardigd door een vroegere chemicus van 3M. De tape gaf ongeveer zes uur lang een constant gevoel alsof je je lippen en je tong verbrand had aan gloeiend hete kippensoep...

Lilith trok de oude plakband af om er nieuwe over de vrouw haar lippen aan te brengen. Die profiteerde van de gelegenheid om snel aan Lilith te vragen: "Hoe kun je toch wel voor hem werken, zo een smeerlap die in God noch gebod gelooft?"

"Tja, de voordelen zijn om voor te sterven," zei Lilith met een glimlach. “Hou uw hoofd nu maar even stil, dan kan ik doen waarvoor ik betaald word.”

© Bruno Roggen, Anhée, 2021


 


Submitted: May 31, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Fantasy Short Stories

Other Content by impetus

Short Story / Fantasy

Short Story / Romance

Short Story / Romance