Versieren in de Tiendschuur

Reads: 104  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Op een woensdagavond tijdens een After Work Party probeert een man een vrouw te versieren in de Tiendschuur van de Abdij van Herkenrode...

Versieren in de Tiendschuur

 

door Bruno Roggen

 

Verwittiging:

 

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.

 

Het was al het twaalfde seizoen van NICE. Dat was al sinds enkele jaren uitgegroeid tot de grootste After Work Party van België. Voornamelijk mensen die op kantoren werkten in Hasselt kwamen er op af als motten op een brandende kaars. Elke tweede woensdag van de maand stond de Tiendschuur van de Abdij van Herkenrode op z’n kop!

Eigenlijk was iedereen er welkom. Samen met collega’s en vrienden kon je eerst genieten van uitgebreide en gratis street- en junkfood buffetten. Nadien weerklonk er in de Tiendschuur loeiharde “party music” gebracht door drie dj's. Wie wilde kon op die muziek dansen en eens ferm uit de bol gaan. Niet iedereen hotste in het rond op de dansvloer. Een aantal mensen wilden gewoon gezellig samen zijn, en wat praten en lachen. Daarvoor moesten ze hun hoofden wel erg dicht bij elkaar steken, want door het grote aantal decibels in de Tiendschuur viel er anders geen woord van mekaar te verstaan.

 

Voor Clara Ongenae was het de allereerste keer dat ze naar zo een Afterwork Party ging. Ze wou eens poolshoogte nemen hoe het bij zo een gelegenheid allemaal liep. Echt meedoen wou ze niet. Daarvoor was ze iets te oud op 38, en ook, het lag niet echt in haar aard om met verhitte lijven om zich heen rond te hossen.

 

Lang stond ze nog niet met een Cola Zero aan een tafeltje of ze kreeg al gezelschap. Een man van haar leeftijd in een sjiek kostuum van een of andere Italiaanse couturier kwam langs haar staan met een mojito in zijn hand.

 

Stoor ik je niet als ik hier langs je sta?” vroeg hij. “Ik ben Dirk.”

 

Nee, helemaal niet,” antwoordde Clara. “De Tiendschuur is vanavond van en voor iedereen.”

"Ik ben dus Dirk, Dirk Vanschoonbeek. Ik werk bij het reclamebureau Explosion op de Koningin Astridlaan in Hasselt," zei hij. “Hoe heet jij? Mag ik dat weten?”

Natuurlijk, ik ben Clara Ongenae,” antwoordde ze. "Ik ben gewoon bediende in de boekhouding op het Scheep, je weet wel, het nieuwe stadhuis in Hasselt.”

Is het de eerste keer dat je naar de Tiendschuur komt?” wou Vanschoonbeek weten.

Ja, de eerste keer,” antwoordde Clara. “Ik ben niet zo voor deze bijeenkomsten na het werk, maar af en toe heb ik gewoon de behoefte om eens uit de sleur van elke dag te raken."

Dirk Vanschoonbeek wees naar een gedeelte van de Tiendschuur waar tafeltjes en stoelen stonden.

Clara, vind je het goed als we daar gaan zitten?"

Nee, helemaal niet. Mijn benen doen nu al een beetje pijn van het rechtstaan."

Ze gingen aan een tafeltje zitten en Dirk zwaaide naar een ober.

"Het spijt me, ik heb je naam niet verstaan met die harde muziek hier, Vanschoor of zo?” vroeg Clara. “En wat je eigenlijk doet heb ik ook niet meegekregen.”

Dirk Vanschoonbeek… Op het reclamebureau Explosion beantwoord ik telefoons van klanten en schrijf publiciteitscontracten. Dat is overdag, voor mijn werk, om mijn brood te verdienen. 's Nachts staar ik in de duisternis in de veronderstelling dat ik daardoor iets anders zal zien dan wat er echt te zien is. Ik zou moeten slapen, maar ik staar met wijdopen ogen in de duisternis. Ik hoor mijn ademhaling en het zwakke bonzen van mijn kloppend hart. Ik probeer de lakens niet te doen ritselen als ik hun gewicht op mijn huid merk en dan, hoe hard ik ook mijn best doe om mezelf af te koelen, voel ik een lichte transpiratie beginnen. Ik blijf zo uren achtereen ademloos liggen, soms tot de duisternis verandert in het grijsblauwe licht van de vroege ochtend. En dan sta ik op.”

"Oh, je verwoordt dat echt poëtisch,” zei Clara bewonderend. "Dus, als ik je goed begrepen heb, je mediteert?"

Ze haalde haar woorden elegant tevoorschijn en de binnenranden van haar lippen glinsterden terwijl ze sprak.

"Nee, Clara. Ik wou dat ik je kon vertellen dat het meditatie was, een onderdeel van een gedisciplineerd en ordelijk leven. Het is een keuze die ik maak, doelbewust op zoek naar een hoger bewustzijnsniveau dat betekenis aan mijn leven zal geven. Maar nee, het is geen meditatie.”

"Ben je depressief misschien?" vroeg Clara voorzichtig. En terwijl ze het vroeg inhaleerde Dirk Vanschoonbeek alsof hij haar wilde inademen. Zijn ogen sloten zich traag, misschien even uit schaamte. Hij wierp een blik op het tafeltje alsof hij Clara niet durfde aankijken na zijn persoonlijke ontboezeming. Zijn blik viel dan weer op haar lippen.

Bedankt voor het vragen, maar nee. Ik vroeg me zelf ook een tijdje af of er geestelijk met mij iets aan de hand was, maar dan realiseerde ik me dat ik me verbonden voel met het leven en vreugde zie in de meeste momenten waarop ik wakker ben... Ik ben niet echt gewoon om erover te praten."

Clara keek hem in de ogen alsof ze zijn gedachten er doorheen kan trekken. Ze toverde een lichte glimlach op haar lippen.

Dus je bent geen prater,” zei ze terwijl ze haar hoofd liet zakken, maar haar bruine ogen waren nog steeds op hem gericht. “Nochtans vind ik je wel erg rad van tong, ik zou zelfs zeggen welsprekend.”

Dirk slikte per ongeluk en liet zijn hoofd op hetzelfde niveau zakken. "Ik ben nu aan het praten, nietwaar?" fluisterde hij. “Misschien vertel ik je wel te veel, misschien verveel ik je…”

Volgens mij niet,” zei Clara. “Ik vind het wel interessant, en ik kan erg goed naar iemand luisteren.”

Ze ging rechtop in haar stoel zitten. Nu keek Vanschoonbeek naar haar op. Haar lach was zacht, als rimpelingen op een vijver waarover een zwoel windje waait. Hij nipte aan het ijswater dat de garçon hem had gebracht. Net zoals Clara ging hij rechtop in zijn stoel zitten, maar hij keek haar niet aan. Hij streek met zijn tong even over zijn lippen. Dan keek hij met een afwezige blik naar mensen in de Tiendschuur. Die leek vol met alleen maar jonge mannen en vrouwen. Sommige waren koppels, sommige waren groepen van hetzelfde werkmilieu die de zaal aftastten op zoek naar anderen, naar mensen van wie ze de aandacht konden trekken. Het zien en het gezien willen worden.

Clara keek naar Dirk terwijl ze haar Cola vasthield, er een slokje van nam en volop naar hem glimlachte.

Oké, nu spot je een beetje met me,” zei hij. “Ik voel me een beetje goedkoop en schuldig zonder enige rationele reden die ik kan bedenken. . .”

Omdat ik op je lach? Echt? Zijn dat je gevoelens? Waarom kies je precies dat negatieve uit alle gevoelens die je kunt hebben?" vroeg zij.

Och, vergeet het maar! Ik heb het gezegd, maar ik weet niet waarom ik het zei. Ik was gewoon nieuwsgierig, weet je, en uit op liefde. Dat klinkt stom, mijn woorden doen mijn gedachten echt geen recht. Ik wil liefde begrijpen en ervaren buiten lust en verlangen. Misschien ben ik op zoek naar medelijden? Ik weet echt niet waarom ik dat zei. Ik voel me een ezel nu ik het gezegd heb. Ik heb gewoon geen zin om te liegen of om iets te verzinnen. Ik weet zeker dat ik je verveel en van mezelf een vreemde, bijna griezelige tafelgenoot heb gemaakt. Voor een deel is het zo moeilijk omdat ik worstel met de drang om je te kussen en je mooie lichaam te aaien. Ik durf je niet kussen, maar het voelt bijna alsof ik niet zou moeten proberen om me te beheersen, en daarom voel ik me schuldig. . .”

De ober zette opnieuw een mojito op tafel en Dirk zoog aan het roze rietje dat uit het drankje naar omhoog stak.

"Wat is er mis met een beetje lust en verlangen?" vroeg Clara. “Dat zijn toch ook menselijke gevoelens.”

Ze zette haar drankje neer op het tafeltje en keek Dirk nu recht aan. Hij schudde zijn hoofd en ze merkte het, zachtjes lachend, lichtjes, als verre klokkenspel van een beiaard ver weg op de wind. Hij wendde zijn ogen van haar af, wierp weer een blik op het tafeltje, met een lichte blos op zijn wangen, en hij slaakte een zucht die leek op een snelle uitademing. Clara dacht dat het een beschaamde lach was. Ze beet op haar onderlip en kantelde haar hoofd opzij.

"Ik denk ook niet dat er iets mis is met een beetje lust en verlangen," gaf Vanschoonbeek haar gelijk. "In feite denk ik dat ze een erg belangrijk zijn en rijkdom en diepte kunnen toevoegen aan een relatie die anders misschien een beetje leeg zou zijn.”

"Wat betekent dat?" vroeg Clara. Ze keek nu weg en zag hoe een oudere man aan de volgende tafel een vinger op de lippen van een erg jonge vrouw tegenover hem drukte, en tegen haar sprak op gedempte toon. Het meisje zou goed zijn dochter kunnen zijn… Clara trok een afkeurend gezicht.

"Verbinding," zei Dirk. “Innige verbinding.”

"Verbinding?” wierp Clara op. “Maar dat is het niet! Het is de behoefte aan verbinding. Iets met een ondertoon van lust, egoïstisch verlangen, zonder rekening te houden met de integriteit van de andere.”

Clara slikte en kwam op adem nadat ze haar mening tamelijk scherp had gezegd. Dirk zoog weer aan zijn roze rietje om de brok in zijn keel weg te werken.

"Is het wederzijds 'willen' niet van belang, Dirk?"

Clara keek niet weg terwijl ze praatte. Dirk wriemelde wat in zijn stoel alsof die niet meer zo comfortabel was als een moment daarvoor.

"Ja. Willen, wederzijds willen.... Zover had ik er niet over nagedacht, maar dat is nauwkeuriger... slimme dame ben je wel, Clara."

En Clara lachte, een beetje om Dirk, maar ook een beetje met hem mee.

"Dus ik denk dat ik verbinding wil," zei Vanschoonbeek. “Nog vanavond.”

"Je lijkt me een slimme man, maar geen goed luisterende man." weerde Clara zijn versierpoging af. Weer keek ze weg naar het flirtende stel aan het andere tafeltje. Ze hielden hun handen onder de tafel terwijl ze aan het praten waren. Wat ze bezig waren wist Clara niet zeker, maar ze had wel een vermoeden.

Het is het willen, niet de verbinding. Sommige mensen willen gewoon. Alles in onze cultuur vertelt ons dat we moeten willen. Je wilt graag, maar heb je het dan wel? Hebben is. . .” filosofeerde Dirk.

"Hebben? Je bedoelt krijgen wat je graag wil? Dat kussen en dat aaien, dat bedoel je zeker?" vroeg Clara.

Het hebben schept leegte. Als je het eenmaal hebt, kun je het niet meer willen." legde Vanschoonbeek uit.

Clara keek naar hem op: “Is dat het gezegde van een Don Juan dat de jacht spannender is dan het binnenhalen van een prooi?"

Dirk keek naar het licht dat de kroonluchters in de Tiendschuur op Clara’s gouden huid legde en merkte dan dat de ober naast hem stond.

"Een whisky, een Dimple, on the rocks deze keer." zei Dirk zonder van Clara weg te kijken.

 

"Voor mij maar een Spa Reine alsjeblieft," zei ze, terwijl ze de ober recht aankeek. “Zonder ijsblokjes.”

 

De ober bleef iets langer staan terwijl ze naar hem glimlachte. Hij lijkt een extra veerkracht aan zij stap toe te voegen toen hij wegliep.

 

"Waarom drink je nooit iets met alcohol?" vroeg Dirk.

 

"Ik heb het altijd een beetje moeilijk om mezelf in toom te houden als ik alcohol drink,” zei Clara. "Het bevredigt bepaalde verlangens niet, maar die komen dan wel bij me op.”

 

Ik heb de neiging om te veel te drinken op zo een avond, dat geef ik toe… Wil je eens met me dansen?”

 

Ik vind dansen fijn, maar nu gaat dat echt niet. Ik heb geen tijd,” zei Clara. “Je bent nog niet klaar met me te versieren, maar jammer genoeg moet ik naar huis, naar mijn man en de kinderen. Dank je, Dirk! Al bij al was voor mij een fijne avond."

 

© Bruno Roggen, Anhée, 2021


 


Submitted: June 02, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

Other Content by impetus

Short Story / Fantasy

Short Story / Romance

Short Story / Romance