Anita's speciale verjaardag

Reads: 103  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Anita Thonissen wordt veertig. Met haar man Frans Pietersen is niet alles koek en ei. Hij verdenkt haar van ontrouw. Toch wil hij een feestje voor Anita geven op de dag van haar 40e verjaardag...

Anita’s speciale verjaardag.

door Bruno Roggen


 

Verwittiging:

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.


 

Echt zenuwachtig was Frans Pietersen niet, maar toch… Er kwam een speciale verjaardag aan voor zijn vrouw Anita Thonissen. Eind juni zou ze voor de eerste keer een ‘4’ voor haar leeftijd krijgen. Veertig… Niet meer piepjong, wat ouder en rijper, maar nog altijd bloedmooi, een vrouw in de pracht en de kracht van haar jaren...

In de Standaard Boekhandel in de Sint-Jan Berchmansstraat in Diest probeerde Frans Pietersen zijn tijd te nemen bij het zoeken naar een kaart voor Anita. Het moest iets liefs zijn, maar ook grappig… Hij moest voorzichtig zijn. Frans kon het niet helpen, maar zijn speciale situatie met Anita zat hem een beetje dwars. Wat hij na zestien jaar huwelijk aan haar had wist hij niet zeker. Meer en meer bekropen hem twijfels. Daardoor verpestte vaak hij een aantal potentiële tedere momenten door een kritische opmerking of door een grap te maken.

Zestien jaar getrouwd, twee dochters en zestien verjaardagen samen… Op deze dag moest hij alle twijfels en muizenissen uit zijn hoofd zetten. Anita werd veertig en hij wilde het een speciaal moment voor haar maken. Hij legde de kaart die hij in zijn handen had terug in het rek. De volgende die hij pakte had letters bedekt met gouden glitter en op de omslag stond in reliëf geschreven: "Leeftijd is maar een getal...". Frans grijnsde toen hij de kaart opendeed en de binnentekst las: "En in jouw geval is dat getal vrij groot!"

De kaart paste in een citroengele envelop en kostte nog net geen vijf euro. Citroengeel… Het deed hem denken aan de topkwaliteit limoncello die Anita wist te maken zoals niemand anders…

Samen met de kaart had hij in de koffer van zijn zilverkleurige Escort een viertal taarten, zes paarse rozen, Anita’s favoriete bloemen, drie bakken Duvel, en natuurlijk een verrassingscadeau dat hij speciaal voor die dag had uitgekozen.

Voor Anita’s 40e verjaardag was er een feestje gepland. Frans vertrouwde er een beetje op dat de plooien die er in hun huwelijk waren ontstaan op die manier toch enigszins zouden gladgestreken worden. Voor één keer zou Anita zelf niet moeten koken. Iedere genodigde bracht een gerecht mee. De week ervoor had Frans zelf al gezorgd voor chips, nacho’s, nootjes en een aantal sausjes en dips.

De dag van het feest voelde Frans zich een beetje nerveus. De borrelnootjes en de kleine snacks waren op, de Duvel ook bijna. Er stond nog een kom nacho’s met kaassmaak uit de Aldi praktisch onaangeroerd op de tafel in de achtertuin. Blijkbaar lustte niemand die. Frans was nerveus, niet alleen omdat hij dacht dat hij beter nacho’s met paprikasmaak had gekocht, maar ook omdat hij de capriolen van Anita de laatste tijd zat leek te worden. Nadat ze de avond voor haar verjaardag thuiskwam van haar school, het Instituut van de Hemelse Voorzichtigheid in Diesberg, gaf ze een zure commentaar als reactie op de frangipane cake die hij mee naar huis had gebracht. Ze noemde die een ‘uitsnede uit het schild van een schildpad’, veel te hard en te droog...

Ook op de dag van het feest had ze geen goed woord over voor de taarten, speciaal voor de kersentaart. Ze vond die dan weer te week en te mals. Die taart was beter voor een peuter of iemand die net met pensioen was en geen eigen tanden meer had om te kauwen, beweerde Anita.

De eersten die arriveerden voor Anita’s verjaardagsfeest waren hun oude vrienden Jo en Veerle. Jo was een handelaar in tweedehands auto’s en Veerle een collega van Anita bij de Hemelse Voorzichtigheid, en ook haar beste vriendin. Beiden waren mensen die hun wereld kenden, beheerst en met klasse. Zij lachten alleen als het gepast was, en waren matig in hun drankgebruik. Ook zij hadden twee kinderen die thuis opgepast werden door een babysitter en ze hadden tot negen uur die avond om een beetje los te komen en zich wat te laten gaan. Duvel dronken ze wel niet. Dat had Frans niet voorzien, maar Anita wel. Zij had twaalf blikken van het nieuwe bier ‘Pure Blonde’ van Jupiler ingeslagen, een nieuwe verfrissende Belgische pils, met 50% minder calorieën.

De volgenden die arriveerden waren Anita’s zus Victorine en haar man Dieter. Frans had die twee uitgenodigd, hoewel het tussen Anita en Victorine niet echt goed boterde. Er heerste een zekere jaloezie tussen de twee zussen. Anita was mooier dan Victorine, maar die had wel grotere en rondere borsten. Victorine en haar man Dieter stonden er financieel bovendien veel beter voor dan Frans en Anita…

Daarna kwamen geleidelijk aan de andere genodigden binnengesijpeld. Voor Frans was de belangrijkste daarvan Gert, een boezemvriend uit zijn jeugd. Gert of 'Duche' zoals hij graag werd genoemd, was de algemeen directeur van een katholiek relatiebureau annex huwelijksagentschap met grote standing. Hij had elke week een driedaags weekend. Daar zorgde hij wel voor door oordeelkundig een aantal van zijn taken te delegeren. Duche was een mooie man, goedlachs en welbespraakt. Hij trok vrouwen aan zoals een pot honing vliegen en wespen. Misschien iets overdreven, maar door zijn sex appeal en het daaraan gekoppeld succes veranderde Gert praktisch van vrouw zoals van ondergoed...

Frans vroeg zich af of Gert de enige zou zijn die zijn kaart zou waarderen, en het verrassingscadeau dat hij voor Anita had gekocht. Terwijl de tuin stilaan volliep deed Frans moeite om het publiek met hilarische grappen te entertainen. Anita's ouders waren er ook, allebei met pensioen, beiden met een berustend gezicht, net alsof ze zich tussen die jongere mensen niet echt op hun plaats voelden. Als er geen soap op TV was overdag, of een show waar de kandidaten iets konden winnen ‘s avonds toonden ze meestal niet veel interesse.

Frans schudde de hand van Anita’s vader. Joris, of meneer Thonissen, zoals Frans hem graag noemde, was het grootste deel van zijn carrière bediende geweest in de provinciale administratie. Hij leek het vervelend te vinden dat hij zijn chalet aan zijn visvijver in Spalbeek moest verlaten om een feestje in de tuin van zijn dochter bij te wonen.

Na het eten, toen bijna iedereen een volle buik en een zoemend hoofd had, was het tijd voor cadeautjes. Anita had iedereen van tevoren verteld dat ze voor haar veertigste verjaardag alleen kaarten wilde, maar er stonden nog een paar ingepakte dozen naast de rieten mand waarin alle kaarten waren verzameld. Ze begon met een geschenk van Jo en Veerle. Op de kaart stond "Happy Birthday" aan de buitenkant en "Proficiat, en veel liefs van Veerle en Jo" op de blanco binnenkant. Anita rolde met haar ogen en opende hun cadeau met een glimlach op haar gezicht. Er kwam een elegante kurkentrekker op batterijen te voorschijn. Frans zei niets. Hij wist dat Anita de kurkentrekker niet zou terugbrengen naar Blokker, ook al hadden ze er al twee dezelfde ongebruikt in een keukenla liggen.

Van haar zus Victorine en haar schoonbroer Dieter kreeg Anita een jaarabonnement op het dure tijdschrift “Love Happens”. Een beetje boosaardigheid zat daar wel achter vanwege Victorine. Immers, zij had in het verleden een aantal erg dure magazines aan Anita uitgeleend, en die nooit teruggekregen...

Het ene geschenk volgde het andere. Terwijl de cadeaus en de wenskaarten opraakten, leek het alsof Frans de citroengele envelop voor het laatst bewaarde, en ook zijn verrassingscadeau. Het beste voor het laatst? Frans wist het niet zeker. Hij hoopte het verjaardagsfeestje voor zijn vrouw met een hoogtepunt af te sluiten, maar hij voelde zich onzeker, en wat misselijk, of misschien was dat de schuld van de dipsausjes en de Duvel…

Frans keek naar haar ouders. Joris had zijn ogen dicht en leek te slapen alsof hij na een slopende dag vissen nog het gras rondom zijn vijver had gemaaid... Zijn vrouw had ook alle belangstelling voor het vieren van haar dochter verloren. Om de haverklap keek ze op haar horloge. In geen geval wou ze “1 jaar gratis” op TV missen.

Anita deed de envelop van Frans open. "Leeftijd is maar een getal", zei ze. Ze trok een wenkbrauw op en keek naar Frans. Hij slikte. Ze legde de citroengele envelop op tafel voordat ze de kaart haar volle aandacht gaf. Ze deed die open en een grijns krulde langs de zijkanten van haar gezicht. Zij las de tekst "En in jouw geval is dat getal vrij groot." luidop voor. Bijna alle aanwezigen in de tuin barstten in lachen uit. Joris, die blijkbaar wakker was geworden door het gelach keek wezenloos rond. Dan kwam Frans op de proppen met zijn verrassingsgeschenk. Anita was benieuwd wat dat zou worden terwijl ze de elegante verpakking ervan verwijderde. Haar mond viel open: Frans had haar een doorschijnende beha gekocht, eentje met D-cups, terwijl zij met B meer dan voldoende had… Niemand lachte, en Anita zeer zeker niet. Zij voelde zich publiek vernederd en belachelijk gemaakt door haar man. Voor de mooie ronde tieten van de ‘rondborstige’ zoals Anita haar zus Victorine noemde was die bustehouder misschien passend, maar voor haar… Frans stond met grote ogen naar iedereen te kijken. Hij had het echt gedaan voor de grap, en hij begreep echt niet dat niemand ermee kon lachen, zelfs Gert niet.

Dank je, lieverd,” zei Anita en liet de te grote beha gewoon op de grond vallen. "Je weet me altijd aan het lachen te maken. Dat zal ik zeker goedmaken, wees daar maar zeker van."

De stemming was bedorven na de grap die Frans Pietersen had willen uithalen met die veel te grote beha die hij als verrassingsgeschenk aan Anita cadeau deed. Bijna iedereen vond die geste smakeloos en totaal misplaatst. Snel verlieten de laatste gasten Anita’s speciale verjaardagsfeest en gingen naar huis.

En het goedmaken voor zichzelf, dat deed Anita Thonissen. Haar man Frans had met recht en reden aan haar getwijfeld. Huwelijkstrouw? Dat was een woord dat niet in haar vocabulaire stond. Al van toen ze twaalf jaar getrouwd was had ze op tijd en stond minnaars genomen… Met de laatste in de rij, Rogier Bruggen, had ze het twee jaar uitgehouden. Nochtans kwam ze bij die man lichamelijk veel te kort. Hij was oud, niet meer potent genoeg, en hij kon gemakkelijk haar vader wel zijn.

Op de avond van haar veertigste verjaardag om tien uur gaf ze die oude kerel zonder boe of ba de bons. Maar al sinds ongeveer drie maanden was Anita aan het flirten met Jacot Patrijns, een collega van op haar school. In die paar maanden sliep ze met drie mannen tegelijk, Frans Pietersen inbegrepen. Dat kon niet blijven duren, dat besefte Anita wel degelijk. Met Jacot Patrijns was ze ondertussen drie keer naar bed geweest in het motel Zwarte Ring in Meldert. Hij had haar doen gillen van genot, want hoewel hij negen jaar ouder was dan zij, negenenveertig, was hij door de natuur begunstigd wat betreft zijn voortplantingsorgaan, en ook enorm potent, vindingrijk en onvermoeibaar in bed.

Het was ongeveer half elf op de avond van haar verjaardag voordat Anita Thonissen in een chat over Gmail kort en goed afscheid nam van Rogier Bruggen. Onmiddellijk daarna nam ze via het Internet contact op met Jacot Patrijns. Ze praatten lief met elkaar, en ze besloten de dag erna, op de eerste dag van de zomer, een kamer te nemen in de Rubensexclusief in Schaffen en daar hun nieuwe relatie lichamelijk uit te leven.

Dat was het speciale cadeau dat Anita Thonissen zichzelf gaf op haar veertigste verjaardag, en ze vond dat ze daar het volste recht toe had.

© Bruno Roggen, Anhée, 2021


 


Submitted: June 20, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

Other Content by impetus

Short Story / Fantasy

Short Story / Romance

Short Story / Romance