Brand in het Gesticht

Reads: 34  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Thrillers  |  House: Booksie Classic

Een vrouw lijdt aan een zware psychose. Daarvoor is ze al behandeld in verscheidene psychiatrische instellingen. Nu ontstaat er brand in het gesticht waar ze geïnterneerd is. In de gesloten afdeling heeft een patiënt zijn matras in brand gestoken. Die brand heeft voor iedereen ernstige gevolgen...

Brand in het Gesticht
 

door Bruno Roggen


Verwittiging:
Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.


Het psychiatrisch ziekenhuis van Zieleghem was oud en versleten. In de gemeente noemde iedereen het sinds mensenheugenis ‘het Gesticht’, sommigen zeiden zelfs ‘het Gekkengesticht’.Meer bewijs was er niet nodig om duidelijk te maken dat de instelling hopeloos uit de tijd en verouderd was…

Er bestonden wel plannen voor een grondige renovatie. Die lagen nu al meer dan twintig jaar stof te vergaren ergens op een rek van het Ministerie van Volksgezondheid in Brussel. De budgetten voor de verbouwingen raakten niet goedgekeurd. Telkens opnieuw volgde er politiek getouwtrek. Partijmandatarissen van elke strekking, of het nu links, centrum of rechts was, wilden hun graantje meepikken, enveloppes ‘met inhoud’ onder de tafel toegeschoven krijgen van architecten en aannemers. Het gehakketak over het budget voor de verbouwingen bleef maar duren. Er gebeurde uiteindelijk niets, terwijl het psychiatrisch instituut maar bleef vervallen, en zelfs verloederen…

Die morgen hing er in het gesticht in Zieleghem een onheimelijke sfeer. Dat was tenminste wat psychiatrisch patiënte Bella Gorissen vond. Vanaf het moment dat zij die ochtend haar ogen opendeed had zij een doordringende hoofdpijn en een gigantische, onverklaarbare angst die over haar heen hing. Zij had het gevoel dat zij de problemen van de hele wereld op haar schouders droeg... Als klap op de vuurpijl leken de saaie vuilgeel geschilderde muren, de schelle ziekenhuislichten en de kapotte jaloezieën van het raam bij haar bed haar te bespotten. In plaats van een warme, rustgevende en vrolijke sfeer te creëren merkte Bella Gorissen dat de zintuiglijke prikkels die het psychiatrisch ziekenhuis uitstraalde zo deprimerend waren dat zij zich rusteloos en overprikkeld voelde.

Het leek in Zieleghem totaal niet op de onlangs gerenoveerde psychiatrische afdeling in Petenisse waar zij ervoor was geweest. Die psychiatrische kliniek was ontworpen om op een moderne universiteitscampus te lijken. De patiënten woonden in huizen en appartementen met  helderblauwe en groen geschilderde kamers. In de omgeving waren bloemen aangeplant. De verblijven waren in Petenisse rustig, ongedwongen en uitnodigend, met veel natuurlijk licht. Er was geen schijn van een ijzig, institutioneel gevoel zoals in het psychiatrisch ziekenhuis in Zieleghem.

Maar in Petenisse had Bella Gorissen niet mogen blijven. Op een dag moest ze begeleid door een verpleger naar het kantoor van dokter Wiebers, de psychiater die haar behandelde. De verpleger had gevonden dat Bella niet snel genoeg door de gang liep. Hij had haar een slagje op haar kont gegeven om haar aan te manen vlugger te stappen. Dat volstond om Bella doen over te koken. Zij was in de gang blijven staan, was de verpleger aangevlogen en hem met haar knie een stoot in zijn kruis gegeven. Toen die man naar adem happend op de grond lag was zij boven op hem gaan zitten en had met haar nagels zijn gezicht opengekrabd en hem met haar elleboog drie voortanden uitgeslagen… Die uitval was haar in Petenisse niet in dank afgenomen. Zij werd als psychotisch en gevaarlijk geficheerd, en zo was ze in het gesticht van Zieleghem beland.

En dan was er plots paniek die avond in Zieleghem… Er ontstond brand in het gesticht. Toen die begon was Bella na het avondeten in haar kleurboek afbeeldingen van wilde dieren aan het kleuren in het dagverblijf van de afdeling bij de verpleegpost. De verpleegster die die avond de leiding had over de afdeling was een lange, gespierde Kempense vrouw die Alice heette. Er was een erg opgewonden, psychotische patiënt die de nacht daarvoor in de therapeutische stilteruimte (TSR) was geplaatst. Die afzonderingskamer had videocamera's zodat het verplegend personeel hem de klok rond kon in het oog houden om er zeker van te zijn dat hij zichzelf niet bezeerde.
Toen Alice aan de beurt was om naar het videoscherm te kijken, gebeurde er iets vreemds. Een angstige blik verscheen plots op het gezicht van de verpleegster en zij begon harder te gillen dan Bella haar ooit eerder had horen schreeuwen.

“Brand! Vuur in TSR! Vuur in TSR! Code rood! Geef me de brandblusser!!!”

Bella was op dat moment al twee volle maanden in het ziekenhuis en werd erg angstig. Dat mocht ze niet tonen. Haar hele lichaam jeukte immers om uit het gesticht ontslagen te worden. Misschien was er een kans… De spanning tussen haar medepatiënten en haarzelf was in de weken voorafgaand aan de brand toegenomen. Ze voelden zich allemaal rusteloos omdat ze opgesloten zaten en waren vatbaar voor plotselinge uitbarstingen van woede of tranen, of soms allebei. Zelfs zoiets minder belangrijk als lauwwarm of te weinig gekruid eten opgediend krijgen of gewekt worden door beroering op de afdeling kon iedereen doen opschrikken. Opschrikken, dat gebeurde Bella ook wel, maar vaak draaide het bij haar uit in blinde, oncontroleerbare woede… Dan was ze bekwaam om ongelukken te doen. Al meer dan eens had ze zich moeten inhouden om medepatiënte Geertrui niet aan te pakken, die met haar vuisten te bewerken en haar kreupel te schoppen. Geertrui had er een pervers genoegen in om Bella met haar scherpe tong het bloed van onder de nagels te halen door commentaar te geven op haar uiterlijk, haar een slons en een verlopen del te noemen...  

Voor Bella Gorissen waren de streng georganiseerde dagen veranderd in een warboel van losgekoppelde gebeurtenissen, en niets paste meer op een coherente, lineaire manier in elkaar. De reeks gebeurtenissen die volgden na de brand vervaagden voor haar in een waas…

Nadat verpleegster Alice op de videobeelden had gezien dat de patiënt in afzondering zijn matras in brand stak greep die de brandblusser en stormde bliksemsnel de gang door, met de bewakers van de isoleerafdeling in haar kielzog. De andere verpleegsters in de verpleegpost haalden hun hoofd op van hun draagbare telefoons. Ze begonnen de geïnterneerden zo snel als ze konden op te halen, terwijl ze probeerden kalm te blijven. De patiënten werden uit de afdeling geëvacueerd, langs het noodtrappenhuis naar beneden en de enorme turnzaal op het gelijkvloers in. Het hele tafereel was heel passend om zich in een psychiatrisch ziekenhuis af te spelen. Het was echt een gekkenhuis met enorm luidruchtige, hectische, verwarde activiteit. En ondertussen woedde de brand verder in de gesloten isoleerafdeling...

Wanneer eindelijk iedereen veilig naar de sportruimte was gebracht en de telling was gebeurd om zeker te zijn dat er geen enkele patiënt ontbrak moest de directie beslissen waar iedereen moest worden geplaatst. De isoleerafdeling zou enkele maanden buiten bedrijf zijn vanwege de uitgebreide reparaties die nodig waren na de brand, maar ook om de waterschade veroorzaakt door de sprinklers te herstellen. Gelukkig was dat sproeisysteem er, en had het naar behoren gewerkt voordat de brandweer de brand had kunnen blussen. De sprinklers hadden het vuur wel niet gedoofd, maar het toch vertraagd voordat het de kans kreeg om zich buiten de isoleerafdeling te verspreiden.

De patiënt die de brand had aangestoken had de aansteker naar verluidt meegesmokkeld naar de isolatiecel door hem in zijn rectum te steken. Er zou geen andere manier voor hem zijn geweest om hem in die cel naar binnen te krijgen, omdat hij eerder een volledige lichaamscontrole door de beveiliging had  hebben ondergaan voordat hij in afzondering werd opgesloten.

Terwijl de patiënten onder verdubbeld toezicht op luchtmatrassen in de sportzaal sliepen werd er door de directie van het gesticht, samen met een afvaardiging van de politie en de plaatselijke brandweercommandant nagedacht en gepalaverd over een oplossing. Na een lange nacht van plannen, wikken en wegen, werd besloten, op aanraden van de psychiaters, dat de zwaar gestoorde en potentieel gevaarlijke psychiatrische patiënten zouden worden overgebracht naar andere gesloten afdelingen in Dingeloord, Alienendal en Barzode. De  patiënten die niet onmiddellijk een risico vormden zouden worden ontslagen, afgezien van een paar uitzonderingen.  

Voor Bella Gorissen was het een dubbeltje op zijn kant. Blijkbaar waren in haar concreet geval de meningen van de psychiaters verdeeld. Sommigen vonden dat ook zij uit het gesticht kon ontslagen worden, maar dat was niet de mening van dokter Pieters. Die vond nog steeds dat Bella Gorissen opgenomen moest blijven.

Daardoor kreeg Bella een aantal opties: zij kon voortijdig worden overgeplaatst naar een intensief programma voor dagbehandeling als poliklinische patiënt, ofwel kon zij worden overgeplaatst naar de derde verdieping van het psychiatrisch instituut Nutin in Sinneveld. Wel zou ze daar ondergebracht worden in de geriatrische afdeling. Dokter Pieters was de mening toegedaan dat als zijn psychotische patiënte voor de geriatrische afdeling zou kiezen, zij overdag nog steeds haar psychiatrische verpleegkundigen om zich heen zou hebben om haar in de gaten houden. Alleen 's nachts zou  zij dan een geriatrische verpleegkundige op haar letten.

Het was niet ideaal, en zeker bizar voor Bella Gorissen om als 38-jarige om op een geriatrische afdeling te liggen, maar na een gesprek met psychiater Pieters was zij bereid om het te proberen en naar Sinnefeld overgeplaatst te worden. Hoewel de gedachte aan 'vrijheid' en ontslagen te worden uit het ziekenhuis erg verleidelijk was vond Bella het, net als dokter Pieters, toch nog meer aan te raden om naar een plek te gaan waar een verdere behandeling haar vrij kon maken van haar psychische aandoening. Zij wilde niet het risico lopen vroegtijdig te worden ontslagen en alle vooruitgang te verliezen die zij in de afgelopen maanden had geboekt met het herstel van haar mentale en fysieke gezondheid. Zij wist dat zij omwille van haar plots opstekende agressieve buien nog steeds acute psychiatrische bewaking nodig had. Er was vooruitgang,  maar die was nog niet constant, en zij moest zich nog steeds aanpassen aan nieuwe combinaties van medicijnen.

Daarom hakte Bella Gorissen de knoop door. Zij besloot de touwtjes in handen te geven van de beroepsmensen in de geestelijke gezondheidszorg die voor haar zorgden. Zij volgde hun advies op en werd overgeplaatst naar de geriatrische afdeling van psychiatrisch instituut Nutin in Sinneveld. Bella Gorissen realiseerde zich dat het soms meer effect heeft om de controle op te geven dan alleen maar door te worstelen. Maar dat kan een harde pil zijn om te slikken, vooral als je van nature uit gedijt op controle.

Bella Gorissen was blij om op een zondag haar valies te kunnen maken. Op maandagmorgen zou het busje van het gesticht haar naar Sinneveld brengen. Maar voordat het zover was moest ze nog een rekening vereffenen…

Die zondagnamiddag wachtte Bella Gorissen in het verwilderde park van het gesticht haar aartsvijandin Geertrui op. Met een zware steen die ze in het lange gras had opgeraapt sloeg ze Geertrui de schedel in.


© Bruno Roggen, Anhée, 2021


Submitted: June 22, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Thrillers Short Stories

Other Content by impetus

Short Story / Fantasy

Short Story / Romance

Short Story / Romance