De Aarde is Plat

Reads: 134  | Likes: 1  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Een vrouw, vooraan in de dertig, zou graag een vaste relatie vinden om verder door het leven te gaan. Ze doet een beroep op de diensten van een huwelijksagentschap met 'standing'. Gaat haar droom in vervulling gaan?

De Aarde is Plat

 

door Bruno Roggen

 

Verwittiging:

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.

Zo graag had Gilberte Castermans een man gehad om mee door het leven te gaan. Echt veeleisend was ze niet. Die hoefde niet eens met haar te trouwen, daar was ze op vierendertig al lang aan voorbij. Als hij haar maar graag zag, en haar respecteerde, dat was voor haar genoeg. En natuurlijk wou ze in geen geval dat die man zich ook nog met andere vrouwen bezighield. Zo van die avonturiers had ze er in de voorbije jaren al twee gehad. Die spraken wel veel van de liefde en ze waren er goed in om die te bedrijven, maar trouw waren die niet gebleken.

Door die slechte ervaringen was Gilberte uiterst voorzichtig geworden. Op Internet wou ze in geen geval nog iemand zoeken. Je wist immers nooit voordat het misschien te laat was welk vlees je daar in de kuip had. Vrouwen met een succesvolle carrière en een sterke persoonlijkheid, zoals Gilberte Castermans, hebben het vaak moeilijk om een partner voor het leven te vinden, en niet puur voor occasionele seks.

In haar zoektocht stootte Gilberte in Hasselt op een relatiebureau met de aantrekkelijke naam Exclusive Special Partners. Dat agentschap was gevestigd in een prestigieus penthouse op de Blauwe Boulevard. Volgens hun publicitaire prospectus bemiddelden ze contacten met hoog opgeleide heren, maar ook boden ze bemiddeling aan voor contact met ‘speciale’ types en met begoede mannen. Vrouwen van standing werden uitgenodigd om de hulp van Exclusive Special Partners te gebruiken voor het vinden van een degelijke man. Die dienstverlening was de eerste drie maanden gratis voor dames.

Gilberte voelde zich als redactrice bij het damesblad “Brei- en Naaigenot” wel degelijk een vrouw van standing. Lang aarzelen deed ze niet. Ze maakte gebruik van de gratis aanbieding voor contact van Exclusive Special Partners. Dat bureau bleek wel efficiënt: drie dagen later werd haar voorgesteld een man te ontmoeten die haar wellicht zou bevallen...

Nu zat Gilberte Castermans op het buitenterras van De Zwaan in Godsheide zenuwachtig te wachten op de eerste man met wie ze een afspraak had. Gespannen, zelfs een beetje angstig, tikte zij met haar vingers op de tafel voor haar. Waar was hij? Het was bijna een kwartier overtijd... Zou hij ook wel echt opdagen?

Gilberte concentreerde zich op de toegang tot het terras van De Zwaan en wachtte toch nog maar ongeduldig. Als hij in het volgende kwartier niet opdaagde hield ze de zaak voor bekeken en dan zou ze ook geen gebruik meer maken van de diensten van Exclusieve Special Partners…

Maar haar geduld werd beloond: de man met zijn bekende gezicht liep naar binnen. Hij leek helemaal op zijn foto die Gilberte op Tinder had gekregen. Er verscheen een grote, knappe man met een fris wit T-shirt van O’Neill met een mooi rond kraagje aan de hals. Zelfs van de andere kant van het terras kon Gilberte de glinsterende gloed van zijn kristalblauwe ogen zien. Haar mond viel open. Die man was de meest aantrekkelijke met wie ze ooit een afspraak had gemaakt. Hij was absoluut adembenemend.

Gilberte stak haar hand in de lucht en gebaarde schaapachtig dat hij naar haar toe moest komen. Zij voelde het bloed naar haar wangen stromen en hoe die subtiel rood kleurden van opwinding.

"Hallo, ik ben Jacob," zei de knappe man en gaf Gilberte een knuffel. "Het is leuk je in levenden lijve te ontmoeten."

Gilberte wou zeggen dat het genoegen helemaal aan haar kant lag, maar dat deed ze niet.

Gilberte, maar dat wist je al. Fijn je te ontmoeten, Jacob.”

Zij kon het niet helpen, maar ze staarde hem aan terwijl hij de kaart van De Zwaan bestudeerde. Zelfs met gefronste wenkbrauwen zag hij er prachtig uit. Als een model voor een of ander modehuis. Misschien was Jacob een van die kerels die Calvin Klein-ondergoed showden en op gigantische posters te zien waren op openbare plaatsen in alle belangrijke steden van de wereld? Nee, bij nader inzien leek hij meer op een jonge politicus, genre Connor Rousseau, maar zonder die zijn branie en zijn opzichtige sportschoenen. Die perfect gevormde kaak... Die onberispelijk witte tanden... Die dichte bos donkerbruin haar waar je de hele nacht met je vingers doorheen zou kunnen gaan... Bijna kwijlend stelde Gilberte zich voor hoe zijn lichaam eruit zag onder zijn T-shirt.

Dan werd haar nogal geile gedachtengang plots onderbroken. Hij tuurde naar haar over de kaart uit en vroeg:

Heb jij misschien al besloten wat je wilde drinken? Ik dacht erover om een fles Catena Alta Zapata te bestellen, als je die met mij wil delen? Het is een erg aromatische wijn uit het hart van de streek van Mendoza in Argentinië. Ben je ooit eerder in Argentinië geweest?”

Jezus Christus! Deze man was niet alleen heerlijk om van te watertanden, maar hij wist ook het een en ander over wijn. Een knappe man die wijn bestelt, dat was een uitgesproken zwakte van Gilberte Castermans! Terwijl ze van de wijn nipten kwam hun gesprek op gang. Jacob vertelde aan Gilberte dat hij opgegroeid was in de diamantbuurt in Antwerpen. Aan de Universiteit Antwerpen had hij bedrijfskunde gestudeerd en de eerste jaren na zijn studie als financieel adviseur bij een zakenbank gewerkt. Hij vertelde Gilberte over zijn oudere zus Sarah die een tamelijk bekende ceramiste was, zijn jongere broer David die nog op de middelbare school zat en zijn beste vriend Tobias die een juwelenwinkel uitbaatte in de Antwerpse Pelikaanstraat.

Bij elk woord dat hij uitsprak voelde Gilberte Castermans zichzelf meer en meer voor Jacob vallen. Hij charmeerde langzaam haar broekje van tussen haar benen. In haar hoofd dacht zij al na waar ze hun huwelijksreis zouden doorbrengen en hoe ze hun eerste kind zouden noemen...

Toen had Jacob het plots over zijn recente reis naar Ushuaia. “Terwijl ik daar beneden in Zuid-Amerika was dacht ik erover om een van die last-minute cruiseboten naar Antarctica te nemen. Ik bedoel, ik was al zo dichtbij, het zou zonde zijn geweest om zo ver te reizen en niet de kans te krijgen om Antarctica te zien!” riep hij uit.

Wow! Ook dat nog! En hij had ook nog veel gereisd... Hij ging door: "Ik moest gewoon de ijsbarrière zelf zien."

Gilberte was meteen geïntrigeerd. Zij had in Hasselt tenslotte nog nooit iemand ontmoet die ooit op Antarctica was geweest. Er was wel de poolreiziger Alain de Gerlache geweest. Dat was een Hasselaar, maar die was nu toch al lang dood... Zij vroeg Jacob om meer uitleg over de ijsbarrière en wat toeristen daar konden doen.

Niet gek veel,” antwoordde Jacob hoofdschuddend. “Gewoon kijken naar de ijsbarrière die de aarde omringt. Je weet wel, degene die voorkomt dat mensen van de rand van de aarde af vallen. Omdat de aarde plat is.”

Gilberte haar mond viel open. Zij hield haar hoofd schuin, staarde in zijn diepblauwe ogen en herhaalde zijn woorden in haar hoofd. Omdat-De-Aarde-Plat-Is... Plat? Dat meent hij toch niet? Oh verdomme!

Die twijfel had Jacob onmiddellijk op het gezicht van Gilberte afgelezen. Met een druk op een inwendige knop ging hij plots van vriendelijk en charmant over naar neerbuigend en arrogant.

"Je moet wel een idioot zijn om te denken dat de wereld rond is." sneerde hij.

Haar geest kwam in opstand. Er raasden verschillende dingen door Gilbertes geest toen ze vragen begon te spuien. Maar het leek alsof Jacob overal een ingeblikt antwoord op had.

Hoe verklaar je een ondergaande zon?”

Elektromagnetische versnelling van een hemellichaam natuurlijk.”

Hoe zit het met de zwaartekracht?”

Wel, die kun je niet zien, en het aardoppervlak is biomagnetisch.”

Hoe zit het met NASA's foto's van bolvormige aarde vanuit de ruimte?”

Puur bedrog. Photoshoppen op grote schaal, wel uiterst gesofisticeerd.”

Maar waarom zou NASA zijn missies moeten vervalsen?”

Er zijn gewoon geen missies, meisje! Zie je, NASA is een organisatie met een nep-ruimteprogramma waarvan het enige doel is om de mythe over een ronde bolvormige aarde te beschermen. Van jongs af aan wordt ons geleerd dat de wereld de vorm van een bol heeft, en zij moeten die theorie verdedigen. Hoeveel geld het ook kost.”

Inwendig zuchtte Gilberte. Hoe kon het toch? Jacob was niet alleen een aanhanger van de onzinnige theorie over een platte aarde, maar ook een complottheoreticus.

"Als je gelooft dat de aarde rond is, laat je wetenschappers en regeringen dan maar profiteren van je naïviteit! Met die van De Croo is dat nu toch ook al zo! Ze maken het klootjesvolk wijs wat ze willen!" krijste hij.

Een aantal andere klanten op het terras van De Zwaan keken in de richting van hun tafel. Zoveel herrie waren ze in de doorgaans rustige dorpsherberg niet gewoon.

Gilberte trok haar neus op en voerde aan dat wetenschap de enige manier is om beide theorieën te bewijzen. Bewijzen dat de aarde plat was, daar waagde geen enkele serieuze wetenschapper zich aan. Er waren immers tientallen experimenten, tests en onderzoeken die inderdaad aantoonden dat de aarde rond is. Maar hoe zat het met de theorie dat ze plat is? Wat was het bewijs?

Ik heb geen bewijs nodig,” riep Jacob uit. “Je moet gewoon je gezond verstand gebruiken. Kijk eens naar de horizon. Die is duidelijk vlak, een rechte lijn. Als de wereld bolvormig of gekromd was, zou je de horizon in de verte of het hoge gebouw van de Torenwijk op het einde van de Maastrichterstraat niet kunnen zien. Gilberte, wees eerlijk! Hoe kun je een wetenschappelijke theorie vertrouwen die je nog nooit zelf hebt getoetst gezien als je het zichtbare bewijs voor je hebt?”

Op dat moment vielen Gilbertes dromen uiteen in De Zwaan in Godsheide. Zij wilde niet langer met haar vingers door zijn haar gaan of met haar tong het zweet van zijn gebeitelde keiharde buikspieren aflikken. Zij had geen zin om met mijn wimpers verleidelijk te knipperen terwijl zij luisterde naar zijn verhalen over zijn familie of trips naar Zuid-Amerika of waar dan ook...

Het enige wat zij nog wilde doen was vertrekken. Gilberte had er geen probleem mee om met iemand uit te gaan van wie de mening of de overtuigingen verschilden van de hare. In feite is een gezond debat over standpunten iets waar alle relaties van kunnen profiteren... Maar Gilberte Castermans vond dat zij ergens een grens moest trekken. Voor haar zou een relatie met een platte-aarde-fanaticus ongeveer hetzelfde zijn als die met een vrouwenhater. Of erger nog, een aanhanger van totale onthouding in aseksualiteit. Hun standpunten waren gewoon te contrasterend…

Gilberte liet Jacob doorpraten terwijl zij verwoed de laatste druppels Catena Alta Zapata uit haar glas slurpte. Dan verontschuldigde ze zich. Ze loog dat ze voor ‘Brei- en Naaigenot’ nog een interview moest gaan afnemen in Beverst. Daar woonde, zei ze, een vrouw die zo maar eventjes drie volledige wintertruien op één dag kon breien...

Gilberte nam afscheid van Jacob met een stevige handdruk. Dat was de laatste keer dat zij hem zag. Zij hoopte voor hem dat hij een aardige vrouw zou vinden die van hem hield, zowel vanwege zijn uiterlijk als zijn hersens met een zware kronkel erin...

© Bruno Roggen, Anhée, 2021

 


Submitted: June 25, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Romance Short Stories

Other Content by impetus

Short Story / Fantasy

Short Story / Romance

Short Story / Romance