Mooi Cadeau

Reads: 76  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Een winkelierster verkoopt geschenken. Op een dag krijgt ze onverwacht zelf een mooi geschenk van een onbekende man. Wat zou daar achter zitten?

Mooi Cadeau

door Bruno Roggen


 

Verwittiging:

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.


 

Die dinsdag was het een slappe dag geweest voor de handelaars in de Torenwijk in Hasselt. Kwam het omdat het de hele dag muggenpis had geregend, of omdat het het einde van de maand was? Had misschien de marktdag op dinsdag er iets mee te maken?

Alleszins, Rita Smeets was niet van plan om haar geschenkenwinkel die dag tot zes uur open te houden. Al om vijf uur begon zij haar voorbereidselen te treffen om de winkel vroegtijdig te sluiten. Ze was net bezig met in haar achtergelegen opslagruimte een paar dingen weg te bergen toen de winkelbel ging. Er kwam een man naar binnen. Hij was groot en slank, en ondanks het miezerige regenweer had hij een pilotenzonnebril van Ray Ban op.

Het kwam niet vaak voor dat een man die ze niet kende alleen naar Rita haar cadeauwinkel kwam. Meestal hadden ze een vrouw, een familielid of een vriend bij om ze te helpen kiezen.

"Kan ik u helpen?" vroeg Rita, meer dan een beetje nerveus.

De man antwoordde niet. In plaats daarvan leek hij alleen geïnteresseerd in het systematisch doornemen van de overvloed aan geschenken die in de winkel uitgestald waren. Het leek alsof hij naar iets in het bijzonder op zoek was, maar dat blijkbaar niet vond.

Na vijf minuten verliet hij de winkel en liet Rita achter zonder een enkel woord tot haar te richten. Zij was verbaasd, en vroeg zich af wat er net was gebeurd. Ook was ze ongerust: zou het kunnen dat die man poolshoogte was komen nemen om misschien later in de winkel in te breken?

Toen ze thuiskwam in haar appartement op de Martelarenlaan belde ze haar broer Marc op met de vraag of hij bij haar wilde komen eten. Zij wou hem vertellen wat er gebeurd was, in de hoop dat hij haar gerust zou kunnen stellen. Hij zei dat hij over een half uur klaar zou zijn met zijn werk in zijn tandlaboratorium waar hij als specialist tandprotheses maakte. Dus ging Rita naar de diepvriezer en verwarmde de oven voor op 180 graden volgens de instructies op de achterkant van de twee dozen diepvriespizza die ze uit de vriezer had gehaald. Ze trok comfortabelere kleren aan, een t-shirt met een reclame voor Radio Donna dat ze eens gekregen had van een man uit een eerdere relatie, en een joggingbroek. Ze was opgelucht toen haar broer arriveerde. Plots voelde ze zich een stuk veiliger.

Terwijl ze de pizza’s met tonijn en zwarte olijven opaten en ieder een paar glazen witte wijn dronken vertelde Rita aan Marc hem over de man die even voordat ze ging sluiten de winkel binnenkwam.

Marc had net hetzelfde idee als zijn zus: “Misschien was hij de plaats aan het verkennen, zodat hij terug kon komen om je te beroven.”

Jij bent me nogal een steun als broer!” zei Rita. “Je zou me beter moeten laten voelen.” Terwijl danste een nerveuze tinteling langs haar ruggengraat.

Och, ik kan me vergissen," zei Marc. “Hij kan gewoon op zoek zijn geweest naar een gepast geschenk of de perfecte decoratie en zag niets dat beantwoordde aan wat hij zocht."

Keuze heb ik nochtans genoeg in mijn zaak.” wierp Rita op.

Natuurlijk. Misschien kwam hij je gewoon opzoeken. Misschien had hij ergens gehoord over de schoonheid die de cadeauwinkel uitbaat en moest hij zelf zien waar al die ophef over ging.”

"Je bent belachelijk, Marc!" Rita kakelde van het lachen. "Zijn bril was zo groot dat het moeilijk was om zijn gezicht te onderscheiden, maar," ze hield haar hoofd schuin terwijl ze erover nadacht, "hij was een plezier voor de ogen.”

Zie je wel!” lachte Marc. “Er is een vonkje tussen jou en die onbekende overgesprongen.”

Vertel geen onzin, Marc! Ik kan me echt niet voorstellen dat iemand zo de winkel binnenkomt en zich als de bliksem uit de voeten maakt als het zijn bedoeling was om me mee uit te vragen. Hij maakte zeker niet de beste eerste indruk.”

"Hij is eigenzinnig, dus. Wat maakt dat uit? Veel mannen zijn zo." Marc haalde zijn schouders op. “Deze pizza was trouwens heerlijk. Was dat er een van de Pizzahut?”

"Nee, het was er een uit de Aldi..." grijnsde Rita.

"Aldi of niet, het was een goeie!" stelde Marc haar gerust.

Toen Rita de volgende ochtend bij haar winkel aankwam zag ze een pakket aan haar deuropening staan. Het was een gele cadeautas gevuld met wit vloeipapier. Ze pakte die op, nam ze mee naar binnen en legde ze op de toonbank. Haar telefoon in zette ze op luidspreker, zodat ze met Marc kon praten terwijl ze het pakket onderzocht. Het duurde even voordat hij opnam. Ten slotte antwoordde hij en vertelde Rita dat hij niet lang kon praten omdat hij met een tandartse bezig was.

"Er lag een vreemd pakket buiten aan mijn winkeldeur toen ik aankwam," zei ze. “Ik weet echt niet wat ik daarvan moet denken.”

Misschien is het van je geheime aanbidder.” lachte Marc.

"Dat is niet grappig. Ik zal je niet lang ophouden, maar ik heb je in ieder geval aan de lijn nodig terwijl ik dit opendoe.”

Ze legde haar telefoon op de toonbank en haalde al het papier waarmee alles was opgevuld uit de tas.

"Wat is het?" vroeg Marc aan de telefoon. Rita reikte in de zak en haalde er een klein houten kistje uit.

Het is een soort doos,” zei ze. "Een juwelendoosje misschien?"

Toen ze de doos opendeed begon er een liedje te spelen. Er was een figuur in het doosje die ronddraaide, een balletdanseresje.

Het is een muziekdoos. Dat is raar. Wie zou me toch zo iets geven?”

Het is romantisch,” antwoordde Marc. “Maar, Rita, ik zou toch maar oppassen! Het tikt toch niet? Als dat zo is, gooi het dan in de vuilnisbak achter in je stockruimte en ga onder je toonbank liggen.”

Nee,” antwoordde ze terwijl ze met haar ogen rolde, “Je probeert me voor de gek te houden, Marc! Het tikt niet. Het is eigenlijk fijn zoiets te krijgen, hoe vreemd het ook is.”

"Ik moet weer naar mijn valse tanden toe, en met die tandartse onderhandelen,” zei Marc. “Laat het me maar weten als die geheimzinnige schenker weer langs komt.”

"Zal ik doen. Bedankt dat je met me meedenkt en met me inzit, broer."

"Iemand moet dat toch doen met zo een weerloze maagd, ahum, maagd dan in een overdrachtelijke betekenis. Heb jij even geluk dat je zo een broer hebt!"

Rita hing op en zette de muziekdoos achter de toonbank. Terwijl ze de winkel aan het opruimen was ging de bel boven de deur en begon haar hart te bonzen. Ze draaide zich om en zag Lily Hoegaerden. Zij woonde in de Toekomststraat, niet ver van het Virga Jesse ziekenhuis. Lily had in de Torenwijk een krantenwinkel uitgebaat. Sinds haar pensionering een jaar geleden kwam zij minstens één keer per week op bezoek in de winkel van Rita.

Goedemorgen, Lily,” zei Rita terwijl ze haar borst vasthield en iets te snel ademde. “Fijn dat je nog eens langs komt.”

Jij arme ding!” Lily leek geschrokken. “Je ziet eruit alsof je een geest hebt gezien. Is alles in orde met je?"

"Ja, natuurlijk. Alles is in orde. Kan ik je helpen om iets te vinden vandaag? Kwam je om een cadeautje te kopen?”

Nee, gewoon om een beetje te babbelen,” antwoordde Lily. 'Weet je zeker dat je in orde bent? Je ziet er een zo zenuwachtig uit."

Rita liep achter de toonbank en haalde het anonieme geschenk tevoorschijn. “Iemand heeft dit voor me achtergelaten,” zei ze. 'Ik vond het vanmorgen buiten de deur. Er zat geen briefje of iets bij. Het is wel een mooi cadeau, maar ik weet alleen niet waarom iemand het mij zou geven.”

Ze opende de doos en het liedje begon te spelen. Lily liep naar haar toe en keek vol bewondering naar de dansende ballerina.

Het is prachtig,” zei Lily. “Wat een attent cadeau! Je hebt duidelijk een geheime aanbidder. Een met goede smaak ook nog. Ik had er ook eentje op de lagere school bij de Ursulinen. Die liet altijd Koetjesrepen achter op mijn schoolbank. Elke morgen lagen er twee Koetjesrepen op me te wachten. Uiteindelijk kwam ik erachter wie het was. Hij heette Polly Quaegebeur, en we maakten afspraakjes, maar als kinderen betekende dat alleen maar dat we soms elkaars hand vasthielden tijdens de speeltijd op school... Zeg eens, Rita, heb jij enig idee wie het zou kunnen zijn?"

Er was hier gisteren een man. Hij kwam binnen vlak voordat ik sloot, maar zei niets, liep alleen wat rond en ging toen weg. Het was allemaal heel vreemd.”

Mannen kunnen nogal vreemd zijn als ze verliefd op je zijn. Polly Quaegebeur, dat was zijn naam, Leopold eigenlijk. Ik vraag me af waar hij nu mee bezig is. Niet dat ik op zoek naar hem ben."

Ze stak haar hand naar Rita toe om haar trouwring te laten zien. “Chris en ik vieren dit najaar veertig jaar samen. Kun je het geloven?”

"Dat is geweldig. Ik ben blij voor jou!"

Och, ook jij zult ooit je perfecte partner wel vinden,” zei Lily terwijl ze een kleine staanlamp inspecteerde.

"Dus, was hij schattig?"

"Hij was niet schattig, nogal nurks..." antwoordde Rita. “Hij achtte me geen woord waardig!”

Lily grijnsde en liep de winkel uit.

Daar hoor je nog van, daar mag je zeker van zijn!” zei ze tegen Rita.

's Middags nam Rita pauze. Ze deed de deur van de winkel op slot en hing een bordje met de tekst 'Terug om' boven een klok die 13:00 uur aanwees. Ze liep van het Torenplein naar het Steakhouse DeWitte, waar ze op haar favoriete plek zat, aan een raam dat uitkeek op het Klein Maastrichterstraatje, zodat ze naar mensen kon kijken terwijl ze at.

Wat wordt het vandaag, Rita?” vroeg de serveerster. Ze had haar haar in een knotje vastgebonden, de pluisjes aan de voorkant kwamen eruit en er ze had een hagelwitte schort aan. “Trouwens, heb je de levering al binnen van die kleine glasramen die ik zo mooi vind? Die van gebrandschilderd glas.”

Nog niet,” antwoordde Rita, “maar ik laat het je zo snel mogelijk weten. Het zou begin volgende week moeten zijn. Ik wil geen steak dit keer, maar stoofvlees met frietjes, en een Spa bruis.”

Goed, dat is dan genoteerd. Ik zal wat extra frietjes voor je versieren. Je bent tenslotte een goede klant.”

Dank je, dat zou ik wel willen,” antwoordde Rita. “Ik weet niet wat er met me scheelt, maar ik heb precies meer honger dan anders.”

Terwijl ze haar eten opat keek Rita naar de mensen die op en neer liepen op straat. Sommigen daarvan kende ze. Veel van haar vaste klanten waren mensen die in de nabijgelegen winkels werkten. Sommigen kenden haar gewoontes zelfs goed genoeg om te zwaaien als ze langskwamen, omdat ze wisten dat Rita op de stoel bij het raam zou zitten in het steakrestaurant.

Toen ze bijna klaar was verslikte Rita zich. Ze hapte snel naar adem en beheerste zichzelf voordat ze teveel aandacht trok. Hoe dat kwam? De man met de pilotenzonnebril liep langs het restaurant, schijnbaar op weg naar haar winkel. Ze stond snel recht, liep naar de dienster en gaf haar genoeg geld om haar maaltijd te betalen en een fooi van vijf euro. Toen rende ze de deur uit om te proberen de 'geheime bewonderaar' te pakken te krijgen.

"Hallo!" schreeuwde ze terwijl ze over de kasseitjes liep. "Ik praat tegen je!"

De man draaide zich om, stak zijn handen in de lucht en gaf zichzelf over. “Je hebt me betrapt,” zei hij. “Ik was net op weg om je te zien. Het spijt mij voor gisteren. Ik heb me toen nogal boers gedragen."

"Dat mag je wel zeggen,” antwoordde Rita. “Je maakte me ongerust. Zo, zonder een woord te zeggen naar binnen lopen en zo griezelig te doen."

"Griezelig? Ga je zo met al je klanten om?” Hij mokte een beetje en zag er verslagen uit. "Eigenlijk heb je gelijk. Ik geef toe dat het niet mijn beste poging om een goede eerste indruk te maken.”

Hij zette zijn zonnebril af en onthulde grijsgroene ogen. "Ik ben Gerry."

"Gerry Weber? Die van de kleren? Of misschien Gerry Mellenbergh uit Zutendaal, die aannemer van ‘Build Your Home?”

"Wat? Nee. Die twee ken ik niet eens. Ik ben Gerry Leemans. Ik kom uit Herk-de-Stad en ik ben nieuw in Hasselt, pas naar hier verhuisd sinds twee maanden. Sorry, ik moet me je even een en ander uitleggen. Ik was vorige week ook in het steakrestaurant toen ik je bij het raam zag zitten. Ik wilde met je praten, maar ik kon de moed niet helemaal opbrengen. Ik dacht gisteren toen ik in je winkel kwam dat ik op zijn minst hallo zou kunnen zeggen. Maar ja, de dingen gingen niet helemaal zoals ik had verwacht. Zodra je me iets begon te vragen verstijfde mijn tong en ik kon je niet antwoorden.”

"Heb jij die muziekdoos voor mijn deur gezet?" Rita stond met haar handen op haar heupen en stelde zich voor dat ze samen in een donkere kamer zaten met een schijnwerper in Gerry's ogen.

Dat was ik,” antwoordde hij met een zucht. “Ik dacht dat ik het kon gebruiken als een middel om met je te praten. Ik was nu op weg naar je winkel om te kijken of je het leuk vond. Was het er een beetje over, iets te veel?”

Nee, het was goed,” antwoordde Rita, terwijl ze haar handen van haar zij liet vallen. “Ik had zoiets gewoon niet verwacht, is alles. Het is vreemd ook om in mijn winkel iemand nieuw te zien, en dan nog wel een man alleen. Natuurlijk lopen ook willekeurige bezoekers voorbij, maar meestal is dat pas als de feesten dichterbij komen, eind oktober en nog later. Ik heet trouwens Rita.”

Het is een genoegen je te ontmoeten, Rita,” antwoordde Gerry een beetje formeel. “Het lijkt erop dat ik mijn kans op een goede eerste indruk heb verkeken, maar als je wil kunnen we elkaar dan morgen voor de lunch ontmoeten? Ik werk hier ongeveer anderhalve kilometer vandaan, in de doe-het-zelfzaak Bouwhut in de Casterstraat. Hij wees langs haar heen in oostelijke richting, net alsof Rita niet wist waar de Casterstraat lag.

"Dat zou ik fijn vinden," zei ze. "Ik neem mijn middagmaal tussen 12.00 en 13.00 uur."

Dat zal perfect zijn. Dan zie ik je morgen."

Rita knikte en ging terug naar haar winkel. Ze haalde de muziekdoos van achter de toonbank en deed die open. Terwijl het muziekje speelde en de ballerina danste ging ze zitten en droomde van wat misschien zou kunnen zijn…

© Bruno Roggen, Anhée, 2021


 


Submitted: June 25, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

Other Content by impetus

Short Story / Fantasy

Short Story / Romance

Short Story / Romance