De Zandloper van Anneke

Reads: 91  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Fantasy  |  House: Booksie Classic

Een vader maakt zich zorgen. Zijn zevenjarig dochtertje, zijn oogappel, is sterk veranderd sinds ze verjaard is. Op een avond wil hij van haar te weten komen wat er aan de hand is...

De Zandloper van Anneke

 

door Bruno Roggen

 

 

Die dag was Nest Buelens erg nerveus geweest. Op zijn werk bij Joosten Accountants BVBA in de Lazarijstraat in Hasselt had hij zich niet kunnen concentreren. Hij hoopte maar dat zijn berekeningen omtrent hoeveel BTW de klanten van zijn firma vooraf moesten betalen min of meer klopten, en dat hij geen al te grote kemels had geschoten.

 

De reden voor zijn zenuwachtigheid was zijn dochtertje Anneke, zijn enig kind, en zijn oogappel. Ze was de maand daarvoor zeven geworden, en sindsdien was ze plots erg veranderd. Wat er precies met haar aan de hand was wist Nest niet. Alleen stelde hij vast dat ze niet meer zo spraakzaam was als tevoren, en vaak wegdroomde. Soms leek het alsof ze in zichzelf praatte, zonder geluid, want haar lippen bewogen en af en toe deed ze enkele gebaren met haar handen. Ook speelde ze bijna nooit meer met het speelgoed dat ze bij Sinterklaas of op haar verjaardag had gekregen. Nu was ze bezig met andere dingen. Sommige daarvan vond Nest Buelens niet geschikt voor haar leeftijd, en andere zelfs ronduit gevaarlijk.

 

Om vijf uur reed Buelens naar zijn huis op de Hentjenslaan in Kuringen. Onderweg in zijn auto besloot hij dat hij die avond in het reine moest zien te komen met wat er in Anneke omging. Misschien was het allemaal onschuldig, maar misschien ook niet. Wellicht had het kleine meisje iets traumatisch meegemaakt waardoor ze zich meer en meer opsloot in zichzelf...

 

Toen hij van uit de garage de keuken inkwam waar zijn vrouw Veerle het avondeten aan het klaarmaken was zei Nest Buelens haar niet eens goeiedag, maar vroeg onmiddellijk:

Heb jij voor Anneke die glazen zandloper gekocht? Ik dacht niet dat zo een breekbaar glazen voorwerp een goed stuk speelgoed was voor een kind van zeven jaar!”

"Heeft ze een zandloper? Een glazen nog wel?" Nest zijn vrouw haalde haar schouders op. “Dat is niet mijn doen. Op te beginnen wist ik niet eens dat ze zo’n zandloper heeft. Als die van glas is dan vind ik die ook gevaarlijk. Waar heeft ze die zandloper gehaald als jij hem ook niet aan haar hebt gegeven?”

Daar heb ik geen idee van,” antwoordde Nest. “Als jij hem niet voor haar gekocht hebt…”

Ik? Ik zou er nog niet eens aan denken! Misschien heeft ze die zandloper op school geruild met een van haar dozijn knuffelpanda's.”

Nest wachtte niet tot na het avondeten. Hij liep de trap naar boven op met twee treden tegelijk en klopte op Anneke's deur.

Binnen!” riep ze. Ze friemelde aan een bijna dertig centimeter hoge zandloper die was gevuld met wit zand. Echt fluorescerend was het zand niet, maar iet of wat lichtgevend was het toch wel terwijl het stroomde van de ene bol naar de andere.

"Ben je de tijd voor iets aan het opnemen?" vroeg Nest.

Anneke bestudeerde de zandloper. "Nee. Ik bedoel, ja. Ik kijk naar het zand, papa, en ik luister er ook naar.”

Ze hield de zandloper tegen haar oor. "Het klinkt als een windgong." zei ze.

"Hoe werkt het?" vroeg Nest. “Wat ben je aan het timen?”

Anneke tuitte haar lippen: "Ik wacht op iets. Het is bijna tijd." Ze liet haar vingertoppen langs de zijkant van het glas glijden. "Misschien nog een paar minuten."

"Waar heb je de zandloper vandaan?" vroeg haar vader.

Herlindis heeft me die gegeven.”

"Wie is Herlindis?" Nest Buelens dacht dat hij alle vriendinnetjes van Anneke kende.

"Ze is mijn hinkelvriendin."

Nest ging langs zijn dochtertje op haar bed zitten.

"Is Herlindis een nieuw meisje in onze buurt of een kind in je klas?"

"Nee, geen van de twee." zei Anneke, en ze keek op. "Ik heb binnenkort een speelafspraakje met Herlindis." Ze opende haar ogen wijd en bood Nest haar erg lief puppyhondjesgezicht aan.

"Mag ik naar buiten om te hinkelen, alsjeblieft, papa?"

Nest Buelens keek uit het raam van het meisje haar kamer. Ella's hinkelbord, een lappendeken van rode, gele, paarse, groene en oranje krijtlijnen die vierkanten vormden met de cijfers één tot tien erin, stond op het trottoir voor hun huis. Het was tijd, vond Nest, om zijn ouderlijke plicht te doen en meer te weten te komen over Herlindis.

"Waar woont je vriendin?" vroeg Nest. “Hier ergens in de buurt, of misschien in Kermt of zo?”

Maar nee! Op het kasteel van Borgdonkerhorst.” Anneke straalde: “Ja, dat zei ik goed, zonder over mijn tong te struikelen. Ik heb geoefend totdat ik het zonder fout kon zeggen!”

"Ik snap het." zei Nest. Hij boog zich naar Anneke toe:

"En waar ligt dat kasteel Borgdonk... ergens? Is dat kasteel nog bewoond of is het een ruïne"

Borgdonkerhorst, papa. Nee, het is geen ruïne. Het is wel niet gloednieuw, maar nog in prachtige staat.”

Borgdonkerhorst? Daar heb ik nog nooit van gehoord.”

Het is tamelijk ver van hier, bijna op de taalgrens, waar Herlindis woont.”

Wie kan de onvermoeibare logica van een kind verslaan? Nest vond het prima dat Anneke naar buiten ging om te hinkelen. Bij zichzelf zei hij dat hij haar wel in de gaten zou houden terwijl zij en Herlindis hinkelden.

Wil je nu naar buiten om te hinkelen?” vroeg hij aan Anneke.

Nest keek uit het raam, maar er was niemand.

"Wanneer komt Herlindis?" vroeg hij.

Ze komt niet naar hier, papa. Ik ga naar haar toe." Anneke kneep kneep haar ogen tot spleetjes. Ze had precies binnenpretjes toen ze zei:

Als Herlindis en ik tegelijkertijd op exact dezelfde hinkelvierkanten springen, ga ik naar haar kasteel. Daarom gaf ze me de zandloper, zodat we samen kunnen hinkelen. De eerste reis was per ongeluk, maar nu weten we hoe het moet. Haar kasteel is geweldig! Er is een slotgracht vol met water met grote karpers erin, met een ophaalbrug en alles. De oudere broer van Herlindis heet Gwijde. Hij is zeventien, en een ridder! Twee harnassen heeft hij, een van ijzer om te vechten, en een van een ander metaal dat blinkt, met gouden biesjes. Dat doet Gwijde alleen aan voor feesten en als er steekspelen zijn.”

Ze hield de zandloper met de nu lege bovenste bol tegen het licht.

"Ik moet gaan, papa."

Nest keek naar Anneke vanuit het raam. Ze zwaaide naar hem en sprong toen door verschillende vierkanten, landde op de tien en verdween plots in het niets.

Nest Buelens was verbouwereerd. Het ging hem allemaal veel te snel. Hij haalde zijn smartphone uit zijn zak en riep Wikipedia op. De bouw van het kasteel van Borgdonkerhorst begon in 1241. Het werd, belegerd, in brand gestoken en uiteindelijk verwoest in 1472... De laatste heer, Robrecht van Borgdonkerhorst, werd onthoofd door een troep huurlingen van de Prinsbisschop van Luik.

Nest Buelens drukte zijn hoofd in zijn handpalmen en probeerde een herinnering eruit op te halen die er niet in zat. Hij had niet goed genoeg toegekeken terwijl Anneke aan het hinkelen was. Op welke vierkanten had zijn dochtertje gesprongen en in welke volgorde?

© Bruno Roggen, Anhée, 2021


 


Submitted: July 09, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

Other Content by impetus

Short Story / Fantasy

Short Story / Romance

Short Story / Romance