Oogstfeest

Reads: 135  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Horror  |  House: Booksie Classic

Na een jarenlange ruzie komt er verzoening in een familie tussen ouders en kinderen. Een kleindochter gaat samen met een vriendin bij haar grootouders deelnemen aan een groots opgezet Oogstfeest...

Oogstfeest

door Bruno Roggen

Verwittiging:

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.

 

Het was met slaande ruzie dat Felix Vanweert en zijn vrouw Dorinne Machiels afscheid van hun kinderen hadden genomen. Vanuit Beverst waren ze, zeer tegen de zin van hun kinderen, op latere leeftijd naar Wallonië vertrokken. Felix was toen al vierenvijftig, Dorinne twee jaar jonger. Toch had Vanweert het nog geriskeerd om in Grinchamps, ten zuiden van Marche-en-Famenne, een landbouwbedrijf over te nemen met de aantrekkelijke naam ‘Belle-Vue’. Het was een akkerbouwbedrijf van iets meer dan 35 hectares waarvan de gebouwen in de Rue de Grainschamps lagen.

Tarwe was het voornaamste product dat er verbouwd werd toen Vanweert en zijn vrouw de boerderij overnamen. Daar hield Felix mee op het jaar na de overname. Hij verplantte van dan af niets meer dan maïs. Die teelt had hem in de loop van de volgende jaren geen windeieren gelegd, integendeel. Het gevolg was dat zijn voorbeeld aanstekelijk werkte op de andere boeren in zijn omgeving. Een paar jaar later hadden die bijna allemaal overgeschakeld op de maïsteelt. Zo waren er uiteindelijk in Grinchamps en omgeving honderden hectares aaneensluitende maïsvelden.

Het maïsbedrijf had op minder dan tien jaar tijd van Felix en Dorinne welstellende mensen gemaakt. Hun kinderen hoorden daarvan, en ze draaiden bij. Zoals het gezegde luidt: “Omwille van het smeer likt de kat de kandeleer”. Het kwam tot een algemene verzoening, er werden wat hete en zeker ook krokodillentranen gestort, en dat was het dan. Iedereen in de familie Vanweert deed van dan af alsof er nooit een vuiltje aan de lucht was geweest.

Voor kleindochter Anja kwam die verzoening als een grote verlichting. Ondanks de houding van haar ouders had zij altijd van haar grootouders gehouden, en ze had, zo goed en zo kwaad het ging, contact met ze gehouden. Vaak was ze niet naar Grinchamps geweest om haar grootouders te bezoeken. Meestal was dat gebeurd toen ze in Heverlee nog voor regentes studeerde. Dan nam ze de trein naar Marche, en daar kwam Felix haar aan het station oppikken.

--------------------------

Een paar maanden na het roken van de vredespijp in de familie kreeg Anja een telefoontje van haar grootmoeder. Die nodigde haar uit om in Grinchamps het ‘Oogstfeest’ mee te komen vieren. Dat zou een weekend duren, en als Anja wou mocht ze ook haar lief meebrengen.

Een lief had Anja niet meer. Met de mannen liep het voor haar niet van een leien dakje. Zij was nogal dominant van karakter en regelde graag alles voor iedereen. Dat namen mannen zo maar niet, en het maakte dat geen enkele van haar vrijages tot iets ernstigs had geleid. Maar Anja had wel een boezemvriendin, Nancy Hendriks. Haar grootouders hadden er helemaal niets op tegen dat ze Nancy voor het weekend van het Oogstfeest mee zou brengen.

--------------------------

Na ongeveer anderhalf uur rijden kwamen de twee meisjes aan in Grinchamps bij de boerderij Belle-Vue van Sonja’s grootouders. Nancy was verwonderd: maïsvelden, niets dan maïsvelden, zover het oog reikte, met sporadisch een boerderij.

Anja moest een beetje lachen toen Nancy zei dat het haar een beetje bang maakte, maar evenzeer intrigeerde, dat isolement, alsof ze heel ver weg waren van de bewoonde wereld…

Je moet niet ongerust zijn, Nancy,” suste Anja haar vriendin. “Maar ja, dit is een landbouwstreek. En niet alleen het landschap staat in dat teken. Er is hier ook een soort boerenleven dat wij in Limburg niet echt kennen, met zijn eigenaardigheden en zijn typische tradities…”

Ver van de bewoonde wereld, tussen miljoenen maïsstengels…” dat had Anja ook wel gedacht toen ze van Limburg door de streek ten zuiden van Marche reed. Het had zeker voor een stedelinge zoals de Hasseltse Nancy iets bevreemdend, wellicht was het ook beklemmend…

--------------------------

Anja had haar grootouders geweldig gevonden toen ze klein was. Maar stilaan, al van tijdens haar studies in Heverlee, vond Anja het plattelandsleven eigenlijk steeds saaier naarmate ze ouder werd. Het Oogstfeest leek haar wel interessant. Er zou op zondagavond om het Oogstfeest af te sluiten een ‘Bal Populaire’ doorgaan op het marktplein van het dorp. Dat stond de twee jonge vrouwen wel aan. Maar er waren enkele tradities die gewoon niet kunnen worden overgeslagen. Een bezoek aan het maïsdoolhof was daar één van. Elk jaar maakten haar grootvader samen met enkele andere maïstelers er veel werk van en iedereen werd verondersteld daarin te gaan kijken en er zijn weg in te vinden tijdens het oogstfeest.

"Waar gaat dit doolhof over?" vroeg Nancy aan Sonja.

"Precies weet ik het ook niet, maar volgens mijn grootmoeder is het is best amusant," zei Anja. "Het is leuker dan het klinkt."

"Je verdwaalt echt gewoon in de maïs?" vroeg Nancy.

"Ja, maar je zult zien, je komt er wel terug uit."

--------------------------

Ze reden de lange oprit van haar grootouders op die bijna tweehonderd meter lang was voordat ze bij de oude boerderij Belle-Vue kwamen. Het witte huis had misschien een likje verf nodig, maar het was een stevig gebouw uit de 19e eeuw en stond nog steeds recht.

De ontvangst door grootvader Felix en zijn vrouw Dorinne was niet veranderd sinds Anja een kind was. Er werden groeten, knuffels en kusjes uitgewisseld. Anja’s grootouders overlaadden haar met complimenten en daarna met overvloedig eten zoals alleen grootouders dat kunnen. Ze behandelden Nancy alsof ook zij een van hun kleinkinderen was.

Anja wist dat ze het goed zouden vinden, maar het was fijn om de bevestiging te krijgen.

Gaan jullie samen slapen in een groot bed?” vroeg grootmoeder Corinne. “Daar heb ik me op voorzien. We hebben wat spullen voor het Oogstfeest in een paar andere kamers.”

"Dat is goed, oma," zei Anja. “Bedankt dat je het allemaal zo goed op voorhand hebt geregeld.”

Met plezier.” zei Corinne.

"Ik kan niet wachten om dit maïsdoolhof te zien," zei Nancy. “Ik kan me echt niet voorstellen hoe dat er moet uitzien.”

"Het is groot, en ook een groot succes," zei Anja’s grootvader. Ze komen van heinde en verre om er zich in te wagen, tot uit Luik en Bastogne toe.”

"Kunnen we nu kijken?" vroeg Nancy.

Er viel een voelbare stilte.

Het is bijna donker,” zei Felix Vanweert. “Nu zeker niet.”

"Zo? En waarom niet?" vroeg Anja.

"Je gaat 's nachts niet het maïsdoolhof in," zei de grootmoeder. "Dat is de enige regel hier."

Oh, dat wist ik niet,” zei Nancy. “Dan maar niet.”

--------------------------

De volgende dag begon het Oogstfeest en kwam er een massa volk uit verschillende provincies naar Grinchamps. Er was een springkasteel voor de kinderen, en ook een eenvoudige zelfgemaakte skatepiste. Voor de volwassenen was er ‘péquet’ en appelcider. Sommige boeren organiseerden spelletjes waarbij je een gedroogde varkenshesp, levende legkippen, boter of een dozijn eieren kon winnen. Er waren demonstraties van firma’s die landbouwmachines verkochten.

De grootste attractie was, zoals gewoonlijk, het maïsdoolhof. Nancy en Anja renden er kriskras doorheen. Ze brachten het grootste deel van hun dag verdwaald door in de maïs, maar uiteindelijk vonden zij hun weg naar buiten. Twee uur voor donker sloten de organisatoren van het Oogstfeest het maïsdoolhof af.

"Waarom moet het doolhof zo vroeg dicht?" vroeg Nancy aan een meisje dat aan de ingang maïspannenkoekjes met honing verkocht. Het meisje haalde haar schouders op: "Dat weet ik ook niet… Zo is het altijd geweest."

Door in het maïsdoolhof rond te dwalen hadden de twee vriendinnen honger gekregen. Ze keerden terug naar de boerderij voor het avondeten. Toen ze gegeten hadden en Corinne hadden geholpen met het opruimen en de afwas gingen ze naar hun kamer. Het was nu donker en Nancy en Anja lagen op het grote bed.

"Waarom kunnen we 's nachts niet het doolhof in?" vroeg Nancy, een beetje ontgoocheld.

"Ik weet het ook niet. Misschien is het wel altijd de regel geweest. Het is de enige regel, zegt mijn grootmoeder."

"Ik snap het niet."

"Ik denk dat ze zich gewoon zorgen maken dat mensen er zouden verdwalen en de hele nacht daar moeten doorbrengen. Of om dronken mensen en vandalen er weg te houden. Of misschien om koppeltjes de kans niet te geven om in het doolhof de liefde te bedrijven..."

Nancy veerde recht van het bed en zei kordaat:

"Ik moet gaan kijken."

"Waarom?" vroeg Anja.

Heb je je nooit afgevraagd hoe het is? Het moet eng zijn. Nog erger dan een ritje door het spookkasteel op Hasselt kermis."

"Waarschijnlijk. Daar zal je wel gelijk in hebben. In het spookkasteel weet je dat het allemaal opgemaakt is, met plastic monsters en enge geluidseffecten. Hier niet, dit is in de natuur, en het is echt."

Kom op,” zei Nancy terwijl ze de hand van Anja pakte. “Ik moet dat meegemaakt hebben, anders ga ik er achteraf spijt van krijgen.”

"Wat? In het donker het doolhof in? Nee!"

"Kom nu toch mee! Doe niet flauw, Anja."

Ik wil er niet naartoe,” zei Anja. “Denk maar aan wat mijn grootmoeder heeft gezegd…”

Wees toch geen platbroek, Anja. We waren er vandaag. We kennen nu ongeveer de weg in het doolhof… Wat kan er ons gebeuren?”

Anja bood niet langer weerstand: “Prima dan,” zei ze met een zucht. “Als jij dan absoluut die sensatie wil beleven…”

--------------------------

Op de tippen van hun tenen verlieten ze de Belle-Vue boerderij om Felix en Corinne niet wakker te maken. Ze zetten de nadarafsluiting bij de ingang opzij en begonnen door het doolhof te lopen.

God, dit is echt akelig,” zei Nancy terwijl ze even rilde. “Ik ben er dol op.”

Ze liepen in het donker bijna een uur rond voordat ze het centrale open plein in het doolhof bereikten.

Kijk, het was niet zo erg als jij dacht, Anja,” lachte Nancy haar vriendin een beetje uit. “Nu moeten we alleen nog de weg terug vinden. Dat zal wel meevallen. Geef toe, dit is veel beter en sensationeler dan overdag.”

--------------------------

Toen hoorden ze het. Eerst was het een geritsel. Dan een diep gegrom.

"Wat was dat?" vroeg Nancy.

"Ik weet het niet." antwoordde Anja, en ze huiverde alsof ze een voorgevoel had.

Ze stonden op het punt weg te rennen toen er iets groots ritselde in de maïs voor hen. Het was iets heel, heel groot. De meisjes bleven allebei ademloos staan en het grote ding verscheen langzaam van tussen de zwaaiende maïsstengels. Het was zo donker dat ze niet konden zien wat het was. Ze konden alleen twee gloeiende rode ogen zien. En de flikkering van de lange tanden die het ding had.

Anja voelde dat iets harigs haar om de enkel greep. Een tweede behaarde hand sloeg Nancy neer in de maïs. Ze begonnen te schreeuwen toen ze erachter kwamen waarom je 's nachts niet het maïsdoolhof in mocht gaan.

Maar ze zaten midden in het doolhof, en er was niemand die hun angskreten hoorde, evenmin als even later hun doodsgereutel…

© Bruno Roggen, Anhée, 2021

 


Submitted: July 13, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

Other Content by impetus

Short Story / Fantasy

Short Story / Romance

Short Story / Romance