Dikke Vriendinnen

Reads: 31  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Twee boezemvriendinnen trekken tijdens een weekend naar zee. Hun bedoeling is daar lekker te genieten, maar niet alleen van het weer. Zij zijn van plan om ook de versiertoer op te gaan. Dat loopt anders af dan één van de twee zich had voorgesteld...

Dikke Vriendinnen

Verwittiging:

Dit verhaal is erotisch, enkel bedoeld voor de volwassen rijpere lezer.

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.

 

Gaan we het hele weekend van Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaart?” vroeg Verine.

 

Vind je dat niet wat lang? Ik zou eigenlijk graag maandag terug thuis zijn. Ik ben wat bang om mijn moeder zo lang alleen te laten,” antwoordde Adèle. “En ook zou ik wat aan mijn cursus Grieks willen werken. Binnenkort begint het nieuwe schooljaar weer.”

 

Dus gaan we zaterdag en zondag,” zei Verine. “Waar gaan we naartoe? Heb je een voorkeur? Blankenberge, Knokke? Of nog ergens anders?”

 

Het liefst ga ik naar Oostende,” antwoordde Adèle. “Daar is altijd iets aan de gang. Ik vind dat van alle badplaatsen aan onze kust Oostende het meest leeft.”

 

Goed, dan gaan we naar Oostende,” zei Verine resoluut. “Ik ken Oostende wel niet, maar ik vind wel een hotelkamer voor ons die menselijk van prijs is. En we gaan het er ons eens ferm van nemen, niet?”

 

Zeker weten, we gaan het er ons eens ferm van nemen! Het is wel Las Vegas niet, maar “What happens in Oostende, stays in Oostende”, oké?

 

Dat spreekt voor zichzelf, Verine.”

--------------------

Die zaterdagmorgen van het weekend van Half Oogst was het mooi zonnig. Het waren niet alleen Verine Thirions en Adèle Francken die besloten hadden om naar zee te trekken. Van Hasselt tot Brussel ging het nog, maar eens dat ze daar de trein naar de kust namen zat die overvol.

De twee jonge vrouwen waren blij toen ze eindelijk in Oostende aankwamen. Nog voor ze naar het hotel gingen waar Verine een kamer voor ze had gereserveerd trokken ze naar de zee. Op het strand trokken ze hun schoenen uit, gaven elkaar de hand en begonnen, net als kleine kinderen, te springen en te dansen in de licht aanrollende golven van de branding. Uitgelaten en blij waren ze, Verine en Adèle, en ze genoten van hun vriendschap en de zee…

--------------------

Vrolijk, arm in arm, wandelden Verine en Adèle van op het strand naar het Hotel Ambassadeur aan het Wapenplein. Daar had Verine een kamer gereserveerd met twee aparte bedden.

Aan de receptie bleek dat er een misverstand was. De kamer die voor de twee vrouwen voorzien was had twee dubbele bedden. Uiteraard was de prijs hoger dan de 65 euro per nacht voor een normale kamer.

De receptionist kende Verine Thirions niet. Die liet zich zomaar niet doen. Zij stond op haar stuk, en vond dat het hotel zich moest houden aan wat zij telefonisch bij het boeken van de kamer hadden afgesproken.

Na wat gepalaver en een telefoontje naar de hotelmanager kwam de zaak in orde. Zij kregen de kamer voor de over de telefoon afgesproken prijs.

Later zou blijken dat het Toeval, het Lot, of misschien de Goddelijke Voorzienigheid het zo geregeld hadden. Op een bepaalde manier zou die kamer met de dubbele bedden nog een belangrijke rol spelen in dat weekend, maar ook in het verdere leven van de twee vriendinnen.

----------------------

Op de badkamer maakten Adèle en Verine zich na het avondeten klaar om een stapje in de wereld te zetten.

 

Waar gaan we naartoe vanavond?” vroeg Verine. “Jij kent Oostende. Voor mij is het de eerste keer dat ik hier kom.”

 

Hier vlakbij het Wapenplein is de Langestraat. Daar is meestal ‘s avonds heel wat gaande. We kunnen er iets gaan drinken en dan de kat uit de boom kijken… In de Copador, daar is het niet slecht.”

 

De kat uit de boom kijken? Wat bedoel je, Adèle?”

 

Wel, afwachten of er geen mannelijk gezelschap op ons afkomt. En als die mannen geen schooiers zijn, niet te oud, te lelijk of te vulgair… Moet ik je een tekeningetje maken, Verine?”

 

Nee, dat hoeft niet. Ik heb het wel begrepen. Dus, als we klaar zijn, maar op naar de Copador dan…”

 

Ze waren te vroeg naar de Langestraat vertrokken. In de Copador zaten wel nog enkele bejaarde mensen op hun gemakjes iets te drinken, maar het doelpubliek dat Verine en Adèle op het oog hadden gaf nog niet thuis. Die jongere mensen vonden het blijkbaar nog veel te vroeg om op stap te gaan.

Zij vonden het een verstandig idee om eerst nog eens naar het strand te lopen en er de koele zilte avondlucht in te ademen. Dat deed hun allebei heel veel goed. Terwijl ze daar arm in arm over het water stonden te turen voelden ze zich heel nauw met elkaar verbonden.

 

Dan ging het maar weer richting Langestraat. Eerst gingen ze nog wat drinken in het Kelderke. Adèle voelde zich daar in haar sas, maar Verine veel minder. Zij vond het Kelderke een soort bruine kroeg, een tikkeltje te benepen en de mensen die er waren niet echt interessant. Er waren wel een aantal mannen, maar die leken Verine drinkebroers en mensen van lager allooi.

Beter nog eens ergens anders gaan kijken, vond ze, en dat zei ze ook tegen Adèle. Die ging een beetje tegen haar zin uit het Kelderke weg. Nochtans zou ze daar achteraf geen spijt van hebben.

Zo belandden ze vlak bij het Kelderke in de Cosy Corner. Voor Verine zag er dat een zaak met sfeer uit, en ook Adèle viel het wel mee, vooral omdat er tamelijk veel volk was, en maar weinig vrouwen die de twee concurrentie zou kunnen aandoen.

Of het toeval het wou of niet, er was geen enkel tafeltje meer volledig vrij in de Cosy Corner. Verine en Adèle bleven een beetje besluiteloos rechtstaan eens ze binnen in de zaak waren. Lang duurde dat niet. Op een met donkerblauw simili beklede bank zaten twee mannen langs elkaar. Aan hun tafeltje was er nog plaats. De oudste van de twee wenkte met zijn hand naar de twee vrouwen en deed teken dat zij bij hem en zijn metgezel konden komen zitten als ze dat wilden.

Verine aarzelde geen moment en liep naar de twee mannen toe. Adèle kon niet anders dan haar volgen.

De twee mannen waren Nederlanders, de ene vijftien, de andere tien jaar ouder dan de twee vrouwen. Echt mooi waren die Hollanders niet, daarvoor waren ze te pezig en te lang allebei, en allebei hadden ze al een tamelijk gerimpeld gezicht.

Vriendelijk en galant waren ze wel voor de twee vrouwen. Zij stelden zich voor als neven, Jaap en Kees Vogelaar, en beweerden dat ze nog vrijgezellen waren. Vanuit Tholen waren ze naar Oostende gezeild met een kleine catamaran.

Toen Verine die familienaam hoorde moest ze moeite doen om niet hardop te lachen. Adèle niet, die wist dat het in het noorden van Nederland een veel voorkomende familienaam was. Of Jaap en Kees Vogelaar ook wel de echte namen van de twee mannen waren, daaraan twijfelde ze wel.

 

Na enkele glazen was het ijs tussen de vier gebroken. Het ging er echt gezellig aan toe, en ze lachten veel. Ook werd de sfeer amoureuzer naargelang de avond vorderde, en het geflirt was niet van de lucht. Van het een kwam het ander: nadat de twee Vogelaars een beetje aangedrongen hadden waren de vrouwen akkoord dat die mee naar hun hotelkamer zouden komen.

Zo gebeurde het ook. Onderweg naar het Hotel Ambassadeur kocht Jaap Vogelaar in een nachtwinkel nog een fles cognac en een fles Cointreau, kwestie van op de kamer niet van dorst te moeten sterven, zo formuleerde hij het.

----------------------

Wat stond aan te komen gebeurde op de kamer. Twee koppeltjes vormden zich spontaan. Verine en Jaap begonnen elkaar te kussen en te strelen zonder zich ook maar het minst aan te trekken van Adèle en Kees. Adèle was wat verlegen om hetzelfde te doen met Kees. Wel niet lang, want de Nederlander begon ook haar ongegeneerd overal over haar lichaam te aaien en bleef met zijn lippen haar mond zoeken.

Ook Adèle had wel zin in meer. Daarom trok ze het gordijn tussen de twee bedden dicht. Dat was tegelijkertijd het signaal voor Jaap en Verine om elkaar al lachend uit te kleden en giechelend in het bed te duiken.

Dat deden Adèle en Kees ook wel, maar tussen hun twee ging het er ernstiger aan toe. Zoals steeds was Adèle een stuk gereserveerder als het op haar intimiteit en het beleven van seks aankwam. Kees wou onmiddellijk bij haar naar binnen dringen, maar zij hield de boot af. Terwijl Kees met zijn harde piemel tegen haar onderbuik stootte zocht zij op de tast in haar handtas naar een condoom. Altijd had ze er daarvan twee bij zich, voor het geval dat…

 

Terwijl ze daarmee bezig was en Kees ongeduldig wachtte kwam in het andere bed Jaap in Verine klaar. Het geluid dat hij daarbij maakte was moeilijk te beschrijven. Het leek op een mengeling van het balken van een ezel en een uitdrukking van pijn, een soort gekerm.

Kees en Adèle lagen ademloos te luisteren terwijl zij aan de plastic verpakking van het condoom frutselde om het rubbertje er uit te halen.

Dat bleek raar genoeg opeens niet meer nodig. Jaap riep vanuit het andere bed:

 

Jongen, Kees, hier moet je zijn! Dat wijfje hier heeft de heerlijkste kut waar ik ooit heb ingezeten! Je weet niet wat je mist!”

 

Kees was nieuwsgierig en bloedgeil ook nog. Met Adèle bleef het gepruts duren, en zijn geduld was op. Als de bliksem sprong hij uit bed en liet Adèle alleen. Die ging hulpeloos rechtop zitten met haar naakte borsten boven de lakens en het nutteloze condoom in haar hand…

----------------------

Die nacht sliep Adèle niet in het Hotel Ambassadeur, en Verine evenmin. De twee neven Vogelaar bleven Verine in alle mogelijke posities neuken, soms eentje alleen, soms allebei tegelijk. Orgastische kreten, zowel van de twee mannen als van Verine waren er die hele nacht te horen.

Het duurde tot in de vroege morgen. Rond zes uur viel het ‘in trio’ vrijen stil en zakten de drie weg in een diepe slaap. Adèle kon nog altijd geen rust vinden. Onbevredigd, en ook wel jaloers, was ze daarvoor te opgejaagd. Zij kleedde zich maar terug aan en toen ze het zachte gesnurk van de drie in het bed naast haar hoorde ging ze stiekem achter het gordijn kijken.

De drie slapende lichamen, erg bezweet, naakt boven op de lakens leken wel in elkaar verweven. Het was een erg intieme scène die Adèle te zien kreeg. Een beetje voelde ze zich als een voyeur, maar ze besefte dat ze geen schuldgevoel moest hebben. Wel voelde ze spijt dat haar niet te beurt was gevallen wat Verine wel had genoten… Maar ja, was dat niet een beetje haar eigen schuld, met haar reserve en haar terughoudendheid als het er op aankwam zich blindelings aan een man over te geven? Zij dacht daar wel aan, maar zij vond van niet. Bedrogen voelde zij zich door haar gelegenheidsminnaar Kees, en in de rug gestoken door haar beste vriendin.

--------------------

Het weekend v an Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaart was voorbij. Verine Thirions en Adèle Francken spoorden weer terug naar Hasselt. Veel praatten ze onderweg niet tegen elkaar. Daarvoor was Verine na haar seksuele fratsen met de neven Vogelaar te uitgeput. Ze kon zelfs nog moeilijk lopen en had moeite gehad om op de trein te stappen. Dat was wel niet alleen van vermoeidheid, dacht Adèle Francken een beetje bitter.

 

Af en toe werd Verine even wakker. Ze lachte dan met een zalige glimlach op haar boezemvriendin Adèle. Maar hoe langer de treinreis duurde, hoe minder Adèle Francken dat kon waarderen. Ze werd zelfs nijdig op Verine. Immers, die had niet genoeg gehad aan één vrijer en had Kees ook nog voor zich ingepalmd. Egoïstisch tot en met vond Adèle dat. Dat kon gewoon niet door de beugel, iemand anders het genot niet gunnen dat men zelf had…

 

Nog voordat de trein terug in het station van Hasselt aankwam was er voorgoed een feitelijk einde aan de jarenlange vriendschap tussen Adèle Francken en Verine Thirions gekomen. Erger nog, bij Adèle begon een gevoel naar boven te komen dat neigde naar haat voor haar vroegere boezemvriendin…

 

What happens in Oostende stays in Oostende…” Dat waren ze overeengekomen. Adèle nam zich voor om tegen niemand met ook maar één enkel woord te reppen over de ‘feiten’. Maar veel van wat er in Oostende was gebeurd zou zij voorgoed met zich meedragen. Ook als zij dat wilde zou zij bepaalde gevoelens en ervaringen niet in de Koningin van de Badsteden kunnen achterlaten.

 

© Bruno Roggen, Anhée, 2021

 


Submitted: July 19, 2021

© Copyright 2021 Robur. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

Other Content by Robur

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance