Ongrijpbaar als Water

Reads: 245  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Water is ongrijpbaar. Je kan het niet vasthouden met je handen... Dat is ook zo in de liefde. Soms verkoelt die tussen twee mensen, en is het zinloos om te proberen de ander vast te houden...

Vluchtig als Water

door Bruno Roggen


Verwittiging:
Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.


Lang geleden, maar dan wel héél erg lang geleden was Rogier Bruggen nog een kind. Hij hield er toen van om met water te spelen. Hij maakte van zijn handen een kommetje om zo het water op te drinken. Soms hield hij het in zijn tot kommetje gevormde handen en probeerde hij het water naar ergens anders te brengen. Maar natuurlijk, hoe de kleine Rogier ook zijn best deed, hoe hard hij ook probeerde van zijn handjes tegen elkaar te knijpen en het water vast te houden, het lukte hem nooit. Het water was te vluchtig. Het bleef altijd maar ongrijpbaar, ontsnapte van tussen zijn vingers en maakte net maar de grond nat.
Meer dan een half mensenleven later ontmoette Rogier Bruggen een prachtige vrouw die wel zijn dochter kon zijn. Hij viel voor haar, en zij ook voor hem, ondanks het grote verschil in leeftijd. Hij hield uitzinnig veel van Anita Thonissen, en zij beweerde dat zij ook van hem hield. “Per sempre” zei ze tegen hem, voor altijd zou hij zeker mogen zijn van haar liefde voor hem.

Van die prachtige Anita houden, daar moest Rogier geen enkele moeite voor doen. In het begin van hun relatie gingen ze totaal in elkaar op. Het leek wel alsof niets ter wereld hun intense en gepassioneerde liefde kon verstoren…
Maar dat bleef niet zo. Na verloop van tijd voelde Rogiers liefde voor zijn mooie minnares aan als water vasthouden. Zij begon hem allerlei dingen te verzwijgen. Het leek wel of zij naast dat met haar man en Rogier er nog een derde leven op nahield. Als Rogier ongerust werd en over sommige dingen meer uitleg vroeg gebeurde het dat Anita glashard ontkende wat hij vermoedde. Soms klapte ze dan dicht als een oester en weigerde nog een woord te zeggen.
Rogier hield constant zijn adem in. Hij was zich bewust dat hij zelfs maar even met zijn ogen hoefde te knipperen en dat Anita het ogenblik daarop weg zou zijn. Zijn liefde voor haar bleef onverminderd, maar die eerste liefdesroes was voorbij. De schellen vielen hem van de ogen en hij was eerlijk met zichzelf: zij en hij waren altijd een wereld van verschil geweest. Niet alleen was hij eigenlijk veel te oud voor haar. Anita was een unieke vrouw waar veel mannen zich op een onverklaarbare wijze toe aangetrokken voelden. Zij was niet alleen erg mooi, elegant en veel belezen. Anita danste, leefde, lachte, alsof deze wereld speciaal voor haar was gemaakt. In de duisternis was zij een lichtflits, in het grijze dagelijks bestaan een uitbarsting van kleur, een diamant in een woestijn vol doffe keien... Hoe ze dat ook probeerde, Anita was niet het type dat onopvallend met de achtergrond versmolt…

Het was anders voor Rogier Bruggen. Hij verstopte zich constant, kromp voortduren ineen. Zijn handen jeukten in zijn zakken, zo vol zin om Anita vast te grijpen, ze in zijn armen te nemen en haar in liefde tegen zich aan te trekken, ‘per sempre’, voorgoed...  In zijn liefde stak hij genoeg tijd en energie voor hun allebei. Dat besefte Rogier wel. Dus het zou hem niet moeten schokken dat Anita tegenover hem zat en eruitzag als een volslagen vreemde.
Het was voorbij. Zij kreeg wel tranen in haar ogen als ze probeerde uit te leggen waarom ze dit niet meer wou.

“Waarom wil je mij niet meer, Anita?”

“Het is niet dat ik niet van je hou, Rogier. Er is niets meer waar we ons samen aan kunnen vasthouden. Deze paar maanden zijn zo moeilijk voor me geweest en ik denk niet dat het zin heeft om nog te proberen langer met jou door te gaan. Er is iemand anders, iemand van mijn werk die me aantrekt. Dat wil ik je niet verbergen.”

Die moordende woorden stroomden uit haar terwijl Rogier zich moest bedwingen om zijn haren niet uit te rukken uit pure wanhoop. Heel even was hij toch blij Anita op deze manier van streek te zien raken. Het was een wrede troost om te weten dat dit afscheid niet gemakkelijk voor haar was.
Rogier was radeloos. Hij wist niet wat Anita verwachtte dat hij zou zeggen. Zij voelde zo ver weg die paar laatste maanden dat ze nog minnaars waren, maar Rogier dacht dat ze bij hem terug zou komen. Ijdele hoop, hij had beter moeten weten. Maar boos kon hij niet zijn op Anita. Daarvoor hield hij teveel van haar.

"Je hoeft je niet te verontschuldigen," zei hij zacht. “Je hebt misschien dingen om spijt van te hebben, maar ik ben nog steeds verliefd op je. Ik zou nog steeds liever mijn hart in stukken voelen breken dan dat jij je slecht zou voelen nu je gekozen hebt voor Jacot Patrijns als minnaar.”

“Och, Rogier, misschien is het maar een bevlieging,” zei Anita. “Misschien is het maar een frats zoals dat me meer is gebeurd.”

“Dus, die twee jaar dat we minnaars waren, dat was maar een ‘frats’ voor jou?” vroeg Rogier ontgoocheld.

“Nee, dat nu ook weer niet,” zei Anita. “Maar ja, Rogier, onze liefde… Wat moet ik zeggen? Er is niets dat eeuwig duurt.”

“En je “per sempre”, dat ik zo vaak heb gehoord?”

“Tja Rogier, ik vond het elegante woorden toen onze relatie nog op haar hoogtepunt was. Maar jij weet ook dat woorden maar woorden zijn. Ik denk dat het tijd was dat we er een einde aan maakten.”

“Ik heb er ook over nagedacht,” zei Rogier met een krop in zijn keel. “Misschien is dit niet meer goed voor ons allebei. Misschien zijn we inderdaad beter uit elkaar.”

Dat meende Rogier niet. De leugen smaakte naar zand op zijn tong, maar hij kon zien hoeveel wat hij zei voor Anita betekende. Haar longen liepen leeg in een zucht van opluchting en ze keek Rogier zo hoopvol aan dat hij zijn hart pijnlijk in zijn borstkas voelde drukken.

“Vind je het dan goed zo?” vroeg Anita, ook al wisten ze allebei wat zij wou dat Rogiers antwoord was.

“Natuurlijk ben ik oké,” antwoordde Rogier terwijl hij zijn handen in zijn broekzakken stak en ze daar tot vuisten balde. “Maak je maar geen zorgen.”

Hij hoopte dat Anita de leugen niet zou doorzien, hij hoopte dat zij niet kunt zien hoe dicht hij bij de geestelijke instorting stond. Dat kon natuurlijk niet. Anita was daarvoor te intelligent, en ze had een erg sterke intuïtie. Zij stak haar hand naar Rogier uit om hem naar zich toe te halen en hem te knuffelen. Hij zakte bijna in elkaar terwijl hij de opwekkende, vertrouwde geur van haar lichaam rook.  

“Ook al heb ik nu iets met Jacot Patrijns, ik hou van je, Rogier,” fluisterde Anita. “Ik ga je missen. Ik ga telkens weer terugdenken aan de geweldige momenten die we samen hebben beleefd in de Drive In in Halen, en in Villa Hera in Brustem.”  

Anita klonk alsof ze het meende. Rogier zei niets. Hij liet zich gewoon vasthouden. Omdat hij besefte dat hij haar nog meer ging missen, wist hij dat ik dat haar vertrek naar haar nieuwe minnaar hem de adem zou afsnijden eens ze voorgoed weg zou zijn...

Het was nu eenmaal zo… Haar collega Jacot Patrijns had zijn plaats ingenomen. Verschrikkelijk vond Bruggen dat, maar hij kon het niet eens in zijn hart vinden om Anita de schuld te geven. Het was egoïstisch geweest van hem om te denken dat hij zo een prachtige vrouw kon houden. Zij was als water, ongrijpbaar, en Rogier was niet het soort persoon dat haar ten allen prijze zou willen vasthouden...

© Bruno Roggen, Anhée, 2021


Submitted: July 27, 2021

© Copyright 2023 impetus. All rights reserved.

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Romance Short Stories

Other Content by impetus

Short Story / Fantasy

Short Story / Romance

Short Story / Science Fiction