Bruiloft

Reads: 41  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Ter gelegenheid van een bruiloft ontmoeten mensen elkaar. Bij het contact loopt alles niet altijd op wieltjes, en komen er vreemde dingen aan de oppervlakte...

Bruiloft


door Bruno Roggen


Verwittiging:
 
Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.

Eigenlijk was het vreemd. Een grote, erg knappe man met donker golvend haar stond tegen de muur in de Sint-Ludovicuszaal in Rapertingen. Hij had een pint Cristal Alken in zijn hand, maar daar dronk hij niet aan. Hij draaide ze alleen maar rond en keek toe hoe andere bruiloftsgasten druk deden en sommigen zich aan het belachelijk maken waren met hun overdreven gedoe. Wat vreemd was: van alle aanwezige mannen was hij veruit de knapste, en toch bekeek niemand hem.
 

De bruiloft was niets speciaal, een zoals de meesten waren. Het was begonnen met een typische saaie ceremonie op het Stadhuis op het Groenplein waar een ongeïnteresseerde schepene het burgerlijk huwelijk voor zijn rekening had genomen. Dan was er het kerkelijk huwelijk in de Sint-Jozefskerk van Rapertingen, compleet met zinloze geloften die er niet in slaagden om de gevoelens van een van de deelnemers ten opzichte van de ander vast te leggen.
Maar het verliep op het oog allemaal vlekkeloos en zou in de meeste kringen als een succes worden beschouwd.

Daarna begaf iedereen zich naar de Sint-Ludovicuszaal voor de receptie. Daar kwamen de traditionele toespraken met gelukwensen. O, de toespraken. Toespraken op een bruiloft dienen alleen als een aankondiging van een vage openbare dienst om niet te drinken en te praten. De vrouwelijke getuige van de bruid kon niet stoppen met kakelen. Half luidop bracht ze schunnige verhalen naar voren die de bruid en de rest van de feestgangers steeds ongemakkelijker maakten. De getuige van de bruidegom kon nauwelijks een woord uitbrengen vanwege zijn werkelijk opmerkelijke mate van dronkenschap.
 

Na de receptie werden de knappe vreemde man en de andere gasten in de zaal getrakteerd op dezelfde alledaagse maaltijd die op elke bruiloft werd geserveerd: koninginnehapjes, rosbief met groentenkrans, ijstaart, en koffie met vlaai, gebak en versnaperingen.
 

De donkerharige man zat daar maar in zijn eten te porren, maar hij at geen hap. Hij probeerde het gesprek met zijn tafelgenoten tot een minimum te beperken. Het werkte. De andere gasten waren te vol van zichzelf, en bezorgd om erachter te komen wie meer voor de bruid en bruidegom betekende. Elke persoon gaf de ander aan hoe lang, of hoe goed hij of zij de twee kende.
 

De donkerharige man lachte in zichzelf. Hij en de anderen zaten duidelijk aan de kneusjestafel die gereserveerd was voor uitnodigingen uit medelijden. Hij wedde bij zichzelf dat noch de bruid, noch de bruidegom zich bekommerden om iemand die bij hem aan tafel zat.
 

En dan was het eten achter de rug. Een aantal genodigden gingen buiten de zaal een frisse neus halen of roken. De zittenblijvers dronken meer dan goed voor ze was. Na een tijdje waren er een aantal die al fameus begonnen te lallen. De donkere man bleef roerloos aan de tafel zitten, helemaal alleen. Sommigen van zijn tafelgenoten waren ook naar buiten gegaan. Een zestal waren vooraan tegen het podium gaan zitten. Ze waren aan het kaarten, kwajongen met zessen.
 

Een paar uur later begon het avondfeest, met eerst ook nog een kleine receptie. De disc jockey speelde zielloze moderne nummers. De helft van de gasten mengde zich in onelegante danspassen op de dansvloer, en de andere helft vroeg zich af hoe snel het onbeleefd zou zijn om te vertrekken. En de donkerharige man keek toe en wachtte.
 

"Ben je hier ook alleen?" riep een stem boven het geroezemoes in de zaal.
 

Hij keek opzij en zag een vrouw in een mooie blauwe jurk die hem had aangesproken.
 

“Alleen? Ja, ik ben alleen.” antwoordde hij nogal kortaf.
 

"Vind je dat niet erg?" vroeg zij.
 

"Het is niet prettig." zei hij.
 

“Geen partner dus?”
 

"Nee, alleen, ook na het feest.”
 

"Ik ook. Hoewel ik van nature aan de positieve kant ben was ik wel wat in de put omdat ik zonder een partner naar het de bruiloft moest komen.”
 

“Ik betwijfel of je moeite zou hebben om een ??aanbidder te vinden.”
 

“O, je bent lief. Maar het zou je verbazen. Zoveel succes heb ik niet bij de mannen."
 

"Ze weten niet wat ze missen."
 

"Meen je dat?" vroeg ze lachend.
 

De man gooide het over een andere boeg:
 

"Vond je de ceremonie leuk?" vroeg hij.
 

“Een beetje saai als je het mij vraagt.” antwoordde zij.
 

"De meeste bruiloften zijn zo."
 

"Ja, dat is de waarheid."
 

“Verveling past bij een bruiloft.”
 

"Tiens? Daar heb ik nooit aan gedacht. Daar heb je gelijk in, eigenlijk."
 

"Ben jij hier voor de bruid of bruidegom?"
 

"Voor de bruidegom. Ik ben zijn nicht. Ik ken hem echter amper. Ik heb hem letterlijk maar vier keer gezien. Ik ben hier alleen omdat mijn grootmoeder hem dwong iedereen van de familie uit te nodigen voor het avondfeest.”
 

De donkerharige man knikte: "Wel, ik ben blij dat jij bent gekomen om me gezelschap te houden.
 

"Ben jij dat echt?"
 

"Ja, dit is het eerste fatsoenlijke gesprek dat ik de hele dag heb gehad."
 

"Bedankt voor het compliment."
 

“Je verbetert ook het zicht in de zaal aanzienlijk.”
 

"Oh, je bent een beetje een versierder, is het niet?"
 

"Misschien wel ooit geweest, maar nu al een hele tijd niet meer."
 

"Dus je strooit niet meer met complimentjes?"
 

"Toch wel. Zelfs vaak. Hoe meer complimenten je uitdeelt, hoe meer mensen met je willen praten. Wel is het zeldzaam dat ik iemand vind die het waard is om te complimenteren."
 

"O, je blijft bezig! Je bent echt goed."
 

"Dat weet ik."
 

"Je hebt me nog niet gezegd voor wie jij hier bent."
 

"De bruid."
 

"Werkelijk? Ken je haar goed?"
 

"Dat zou je kunnen zeggen."
 

"Hoe goed?"
 

"Ik was met haar getrouwd."
 

De jonge vrouw was verbaasd: “Echt ? En zij heeft jou uitgenodigd?”
 

“Ik was niet uitgenodigd. Ik betwijfel ten zeerste of ze me hier  wil hebben.”
 

"En waarom is dat?" vroeg zijn tafelgenote verrast.
 

“Omdat ze me drie jaar geleden heeft vermoord. Ze is verpleegster in de Salvator. Ze heeft me tijdens mijn slaap een luchtbel ingespoten in de halsslagader.”

© Bruno Roggen, Anhée, 2021


Submitted: October 05, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Romance Short Stories

Other Content by impetus

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance