mysterieuze viltstift

Reads: 257  | Likes: 1  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Horror  |  House: Booksie Classic

een man is een gewelddadig lid van een motorbende. na een vechtpartij in een café belandt hij voor een jaar in de gevangenis. als hij zijn straf heeft uitgezeten drinkt hij teveel, samen met een kompaan. hij vindt een blauwe viltstift in die zijn appartement, en dan gebeuren er vreemde dingen...

Mysterieuze Viltstift
 

door Bruno Roggen


Verwittiging:
 
Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.


Ooit was Frank Thielens een gewoontedrinker geweest, maar nooit een echte alcoholist. Met zijn bierdrinkende kameraden op hun zware motorfietsen teisterde hij de café’s in de omgeving van Herk-de-Stad, Halen, Zelem en Diest. Geregeld haalden ze de kranten, en veel goeds werd er niet over hen verteld. Overal waren de cafébazen bang als Thielens en zijn gewelddadige vrienden in hun zaak opdaagden. Die kerels zopen de banden van de ton, en onvermijdelijk kwam het moment waarop ze heibel zochten als ze teveel gedronken hadden. Meer dan eens hadden ze dan de inboedel van een café kort en klein geslagen en totaal zonder reden andere klanten afgetroefd.
 

Natuurlijk kon die terreur van de motorbende niet door de vingers worden gekeken. Ze had al te lang geduurd. De politie greep in, en geregeld moesten bendeleden voor de correctionele rechtbank verschijnen. Ze werden veroordeeld tot geldboetes, soms ook tot gevangenisstraffen, maar meestal waren die voorwaardelijk of van korte duur. En dan begon na zekere tijd het liedje opnieuw van vooraf aan…
 

Voor Frank Thielens kwam er wel abrupt een einde aan zijn exploten als een soort Hells Angel. Bij een caféruzie in Loksbergen pakten hij en zijn kompaan Dieter Vanhaeren een pasgetrouwde jongeman aan. Vanhaeren gaf die man een paar trappen in zijn ribbenkast. Maar toen lag die al tegen de grond omdat Thielens hem een dreun op zijn hoofd had gegeven met een barkruk.

Het slachtoffer, Jaak Pattijn, raakte in de coma. Toen hij daaruit ontwaakte bleek dat zijn hersens onherstelbaar waren beschadigd. Zijn hele persoonlijkheid was veranderd. Hij was onberekenbaar en agressief geworden. Geen enkele vrouw liet hij nog met rust. Omdat er met hem geen land meer te bezeilen viel moest zijn jonge echtgenote hem noodgedwongen laten opnemen in het Psychiatrisch Ziekenhuis Sint-Annendael van de Diestse Grauwzusters.
 

Onmiddellijk na de tragische vechtpartij werden de daders, Frank Thielens en Dieter Vanhaeren, gearresteerd. Vanhaeren had nog een blanco strafblad, en hij kwam er vanaf met een fikse boete en een voorwaardelijke gevangenisstraf van drie maand. Omdat het niet de eerste keer was dat Frank Thielens voor de correctionele rechtbank verscheen tilde de rechter zwaar aan zijn aandeel in de feiten. Thielens kreeg drie jaar gevangenisstraf, waarvan één jaar effectief, en twee jaar voorwaardelijk. Wel werd hij niet onmiddellijk opgesloten. De rechter gaf hem twee weken tijd om zijn persoonlijke zaken te regelen voordat hij zijn straf moest gaan uitzitten.
 

Al in de eerste week kreeg Frank Thielens bezoek van een oudere vrouw die zei de moeder van Jaak Pattijn te zijn. Echt boos om wat Thielens haar zoon had aangedaan leek ze niet. Bitter wel, dat was aan haar stekende blik te zien. Veel woorden werden er niet gewisseld tussen de twee. Wel hoorde Thielens van haar dat zij ook zijn maat Dieter Vanhaeren was gaan opzoeken om hem haar boodschap over te maken. Die boodschap herhaalde de oude vrouw ook voor Thielens een aantal keren:
 

“Karma, daar kan niemand aan ontsnappen, jij niet, en die andere smeerlap die je geholpen heeft om mijn zoon onnozel te slaan evenmin. Karma komt voor iedereen op de gepaste tijd. Denk maar niet dat Karma jou zal vergeten, Thielens!”  
 

Thielens werkte die vrouw die hij als half gek beschouwde aan de deur uit. Aan haar dreiging hechtte hij geen enkel belang. Wat ‘Karma’ precies betekende, dat wist hij niet eens, en het interesseerde hem ook geen moer. Toen het ogenblik gekomen was dat hij zich voor zijn celstraf moest aanmelden in de gevangenis van Hasselt was hij het voorval met de moeder van Jaak Pattijn dan ook totaal vergeten…
 

Een heel jaar moest Thielens niet uitzitten. Na iets meer dan negen maanden kwam hij vrij, deels om reden van zijn goed gedrag, deels zeker ook omdat door de overbevolking van de gevangenissen er plaats moest worden gemaakt voor nieuwe gedetineerden…
De dag na zijn vrijlating ging Frank Thielens al op bezoek bij zijn spitsbroeder Dieter Vanhaeren in die zijn appartement op het Marktplein in Herk-de-Stad. Die had zich voorzien op de vrijlating van zijn maat, en een aantal kratten bier ingeslagen. De twee waren blij elkaar terug te zien en gingen dan ook onmiddellijk samen aan de zuip.
Thielens was niet echt in vorm voor het drinkgelag door zijn negen maanden in de gevangenis. Hij bracht het tot zestien glazen Gouden Carolus, en toen moest hij, stomdronken, passen. Hij vond bij zijn kompaan een donkerblauwe viltstift, en hij was nog net niet te dronken om “16” op zijn pols te schrijven. Hij wist dat het stom was wat hij deed. Maar hij was dronken, en hij had de glazen Carolus geteld. Het blauwe getal op zijn pols brandde wel een beetje, maar door de drank was hij te gevoelloos geworden om zich daar veel van aan te trekken.  
Zijn vriend Dieter zag hem bezig zijn. Ook hij nam de viltstift en schreef iets op zijn pols, maar Frank was te zeer in de olie om te zien wat het was. Ze lachten allebei erom als dwazen, en ze huilden samen ook op een gegeven moment, zoals vele drinkebroers als ze denken aan hun triest verleden...

 

Toen Frank Thielens ‘s anderendaags wakker werd besefte hij dat het niet zo grappig was. Het was grappig in de zin dat ook de meest afgezaagde mop grappig is als je zat bent, en dat was het dan ook. Hij grijnsde toen hij naar het dronken gekrabbel op zijn pols keek. Goede en slechte tijden, meegemaakt met zijn goede vriend Dieter kwamen weer opdagen in zijn geest...
De grijns werd verwarring toen Frank Thielens zich realiseerde dat het getal op zijn pols was veranderd. Nu stond er in blauwe viltstift "15". Had hij "16" of "15" geschreven? Thielens was er vrij zeker dat het zestien glazen Gouden Carolus waren geweest die hij bij Dieter had gedronken. Hij herinnerde zich dat hij een "6" maakte in één trek, één beweging. Voor zijn "5" had hij er twee nodig.

 

Goed dan, dus dat betekende dat het getal veranderd was. Het veranderde dus vanzelf? Of misschien had hij gisteravond van de “6” een “5” gemaakt? Onwaarschijnlijk… Hij had geen donkerblauwe viltstift in huis. Maar misschien had hij bij Dieter een black-out gekregen, en een heleboel dingen op zijn lichaam geschreven... Dat zou niet het domste zijn wat hij ooit had gedaan terwijl hij dronken was.
Frank kleedde zich poedelnaakt uit en inspecteerde zijn lichaam in de grote spiegel van zijn kleerkast. Nee, er was geen ander spoor van schrijven te vinden. Alleen de “16”. Of nu "15"... 

“Waarom maak ik me hier eigenlijk zorgen over?” dacht hij. “Ik spoel het gewoon af en het is vergeten. Probleem opgelost.”
 

Het afwassen, dat ging gewoon niet. Wat voor een speciale viltstift was dit? Toch een doodgewone standaard Stabilo? Die spoelde weg met water, zelfs zonder zeep. Die bleef zeker niet. Hoe lang duurde het voordat Stabilo van de huid komt, zelfs zonder wassen? Blijkbaar twee tot drie dagen. Dat vond Thielens prima. Hij zou gewoon wachten tot het getal vanzelf zou vervagen en dan verdwijnen. Het maakte hem niet uit of het getal opnieuw veranderde of niet...
 

Dag drie sinds zijn bezoek aan Dieter Vanhaeren, en nog steeds was het getal niet weggewassen. Nu zei zijn pols "14". Dit moest een boze droom zijn, een nachtmerrie! Dat kon niet anders. Hoe kon iets dat geschreven staat op zichzelf veranderen? Het kon gewoon niet. Er moest een andere verklaring zijn, een logische uitleg, en die moest hij vinden voordat hij zijn verstand verloor.
 

“Rustig aan maar,” zei Thielens tegen zichzelf. “Dit is een hallucinatie. Heb ik iets ingenomen terwijl ik dronk? Of heeft Dieter misschien iets in mijn glas gegooid toen ik het niet merkte? Een pil XTC misschien? Iets moet er gebeurd zijn!”
 

Dag vier, en het was er nog steeds. Zijn pols was nu rauw van het schrobben. Onder de rode en bloedende huid stond er "13." Moest hij hiervoor naar een dokter? Of naar een helderziende misschien? Of een priester? Hij moest met iemand praten. Dieter nam zijn telefoon niet op. Dat was geen goed teken. De situatie begint Thielens bang te maken. XTC, of een andere drug, zou inmiddels uitgewerkt zijn. De invloed van geen enkel hallucinogeen middel duurde dagen...
 

Ondertussen was het een week geleden sinds Thielens aan de drank was geweest bij Vanhaeren. Zijn pols zei nu "10." Dieter gaf nog steeds geen antwoord als Frank hem belde.
 

Frank Thielens werd echt ongerust. Hij nam een besluit en ging naar dokter Nele Andries. In haar praktijk keek de dokter naar het getal. Ze zei dat het gewoon geschreven was met een viltstift. Frank moest zich geen zorgen maken. Uiteindelijk zou het er wel vanzelf verdwijnen. Dat het getal was veranderd geloofde de dokteres niet. Ze vroeg:

“Heb je de laatste tijd stress gehad?”
 

“En of!” antwoordde Frank.
 

Ze vroeg: “Slaap je genoeg?”
 

Daarop moest Thielens toegeven dat hij erg onrustig sliep, en dat hij sommige nachten geen oog dicht deed als hij aan het getal op zijn pols dacht.
Dokter Nele stelde hem voor om voor het naar bed gaan een pilletje melatonine te nemen en overdag drie of vier keer kalmerende ademhalingsoefeningen te proberen. Meditatie was misschien ook aan te raden, volgens haar. Het zat allemaal in meneer Thielens zijn hoofd, zei ze. Iets dat met een viltstift geschreven was veranderde niet vanzelf. Dat was onzin.

 

Frank Thielens betaalde haar en ging naar huis. Eens thuis voelde hij zich slechter. Als het getal op zichzelf aan het aftellen was, waar telde het dan naar af?
Nu was zijn bezoek aan Dieter Vanhaeren tien dagen geleden. Zijn pols zei"7." Hij was volledig het noorden kwijt, en door de hele evolutie geobsedeerd geraakt. Wanhopig om een verklaring te vinden besteedde hij al zijn tijd aan het opzoeken van associaties met getallen op het Internet. Het was het ene duistere hol na het andere waarin hij belandde: "Getallen geassocieerd met de Dood", tot "Getallen geassocieerd met Kwaad", "Getallen geassocieerd met Seks", “Getallen geassocieerd met Hemel en Hel”...
Eigenlijk was Thielens zonder het echt te willen numeroloog geworden. Hij schaamde zich voor zijn lichtgelovigheid, maar hij kon niet stoppen…

 

Dan kreeg hij op dezelfde dag twee telefoontjes. De eerste was van zijn baas in het bedrijf waar hij na het uitzitten van zijn straf door toedoen van de sociale assistent die hem begeleidde was beginnen werken. Hij had al zijn ziektedagen op het werk opgebruikt. De baas eiste dat ‘s anderendaags zou komen, anders werd hij ontslagen...
 

Het tweede telefoontje was van de politie. Ze hadden het dode lichaam van Dieter Vanhaeren gevonden. Buren hadden geklaagd over een verschrikkelijke geur van verrotting die uit zijn appartement kwam. De doodsoorzaak was onduidelijk. De lijkschouwer was stomverbaasd omdat er geen enkele aantoonbare uitleg was voor het overlijden van Vanhaeren. Ze zeiden dat er een blauw spoor van een stift op zijn pols zat: het cijfer “0”. Ze vroegen of Thielens wist wat dat betekende of er iets van af wist.
 

Dus ook Dieter had met die geheimzinnige viltstift wel iets op zijn pols geschreven. Een telling, waarschijnlijk dat van het aantal glazen donkere Leffe dat hij gedronken had...
Frank kreeg kippenvel, en het koud zweet brak bij hem uit. Dat betekende... Nee, dat kon niet. Het was gewoon toeval. Maar de harde dreiging was er, onontkenbaar: hij had niet meer dan één week meer te leven… Dat was erg, maar wat viel er tegen te doen? Misschien ging hij over zeven dagen dood door een of ander bizar ongeluk of zoiets, maar het zou zeker niet zijn vanwege een getal geschreven met een gewone viltstift dat deed denken aan een tatoeage, of een vervloeking door een voodoo-ritueel.

 

Nu zei zijn pols "6". De politie belde opnieuw over Dieter. Zijn dood was verdacht. Ze leken te denken dat Frank de laatste persoon was die Dieter levend had gezien, en ze wilden hem daarover wat vragen stellen. Ze stonden erop, en ze stuurden een combi met twee agenten om Thielens mee te nemen.
Op het politiebureau vroeg de rechercheur naar wat er op zijn pols stond. Frank was eerlijk, en vertelde hem dat hij dronken geweest was, het aantal glazen Gouden Carolus dat hij gedronken had bijhield en het op zijn pols had geschreven. Dat leek toen grappig. Met argwaan in zijn blik vroeg de politieman of de dood van Dieter Vanhaeren ook grappig leek. Frank zei van niet. Dan vroeg de ondervrager hem of hij Dieter vermoord had. Frank was verontwaardigd en gromde dat hij niet inzag waarom hij dat gedaan zou hebben. Dieter was zijn beste vriend, dus waarom zou hij hem vermoorden? De rechercheur zei dat zijn vingerafdrukken overal in het appartement van Dieter Vanhaeren te vinden waren, en zijn speeksel op een paar vuile glazen.
Frank had er genoeg van. Hij stond op van zijn stoel en schreeuwde:

 

“Natuurlijk was ik er! Ik was daar verdomme met hem aan het drinken om mijn vrijlating uit de gevangenis te vieren! Bewijst dat dat ik hem heb vermoord? Het bewijst gewoon dat we dronken werden en in onze zatte bui iets op onze armen schreven waarvan we dachten dat het grappig was!”  
 

De rechercheur negeerde de uitval van Thielens en vroeg kalm:
 

“En als je terug de bak in moet… Is het leven in de gevangenis grappig?”
 

Frank ging weer zitten. Hij bleef even stil. Er vormde zich langzaam een glimlach op zijn lippen. Dan zei hij tegen de rechercheur:
 

“Vraag me dat nog maar eens over een week...”

 

© Bruno Roggen, Anhée, 2021


Submitted: October 10, 2021

© Copyright 2022 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

Other Content by impetus

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance