Liefde voor Eenzaamheid

Reads: 32  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Valère Dierckx is niet zoals de meeste mensen. Hij houdt niet van gezelschap, maar heeft een grote liefde voor eenzaamheid. Alleen zijn is voor hem het summum van geluk. Zal hij erin lukken om dat ideaal te bereiken?

Liefde voor Eenzaamheid
 

door Bruno Roggen


Verwittiging:
 
Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.

Uit onderzoek blijkt dat bitter weinig mensen tegen eenzaamheid kunnen. “De mens is een sociaal dier”, dat is een cliché dat je al eens hoort. Maar toch is dat niet waar voor iedereen. In de Muggenstraat in Hasselt woonde een man die hield van de eenzaamheid. Valère Dierckx hield er helemaal niet van om tijd met andere mensen te besteden. Als hij zijn zin kon hebben deed hij niets liever dan de hele dag in zijn eentje doorbrengen. Het enige probleem dat hij daarbij had was dat hij getrouwd was, en dat hij twee tienerdochters had. Die twee meisjes hielden veel van hun vader, en minder van hun moeder Vera. Dat kwam omdat ze eigenlijk wisten dat Vera haar man emotioneel de rug had toegekeerd, en dat ze minnaars gevonden had die haar wél boden wat ze bij Valère moest missen. Of Valère zich daar ook bewust van was? Misschien wel, misschien ook niet… In elk geval, het leek alsof hem dat worst kon wezen. Zolang zijn vrouw hem maar met rust liet, en hij van het eenzaam zijn kon genieten...
 

Nu kon Valère zich niet eens meer de laatste keer herinneren dat hij nog eens alleen was geweest. Dat woog op hem. Hij snakte zo erg naar het alleenzijn… Het werd voor hem een echte obsessie. Stilaan voelde hij zich afglijden naar een depressie, zelfs naar de waanzin. Dat kon hij zo niet laten, dat besefte Valère. Hij moest op zoek naar geestelijke hulp. In psychiaters of psychologen had hij geen vertrouwen. Die waren er, volgens hem, alleen maar op uit om aan een patiënt veel geld te verdienen en daarom zijn behandeling zo lang mogelijk te kunnen rekken.
 

Dierckx ging op zoek op het Internet. Bij het googelen werd hij overstelpt door alle mogelijke aanbiedingen voor hulp door geestenbezweerders, goeroes en zelfs gekken. Kiezen tussen het koren en het kaf was niet eenvoudig. Uiteindelijk hakte Valère de knoop door: hij zou zijn heil zoeken bij Jacobus Paterkijn, een Nederlandse ‘zielenchirurg’. Die had in Diest een ‘ashram’ waar mensen op zoek naar hulp twee keer per week terecht konden, op dinsdag- en vrijdagavond.
 

Het viel Valère Dierckx eerst mee in de groepssessies van Paterkijn  in Diest. Er was geen dwang, en ook geen vast tarief. Aan de uitgang van het vergaderlokaal in de Demerstraat stond een kartonnen bananendoos van Fyffes met een gleuf in het deksel. Daar stak iedereen, naar believen, zijn vrijwillige bijdrage in.
 

Als basis voor de ‘zielenchirurgie’ diende bij Jacobus Paterkijn wat hij noemde “Tao Tijd”. Er waren verscheidene principes die Paterkijn telkens opnieuw herhaalde. De belangrijkste daarvan waren voor Valère Dierckx ‘Een goed mens is voor zichzelf genoeg’, ‘Een wijs mens hoeft van niemand te leren’, ‘Het is de Tao van de wijze om te doen wat hem vervult en verlicht, zonder te rekenen op anderen’...
 

Maar, jammer genoeg, de zielenchirurg Jacobus Paterkijn herviel al na enkele van zijn sessies in herhaling. Voor Dierckx viel er niets nieuws meer te rapen. Hij bleef eerst wel nog naar Diest gaan, maar hij voelde dat hij stilaan afgleed, en begon gek te worden. Daarom hakte hij weer een knoop door: hij ging het heft zelf in handen nemen en zorgen voor zichzelf.
 

Het leek wel alsof er een andere deelnemer aan de sessies van ‘Tao Tijd’ aangevoeld had waarmee Valère Dierckx worstelde? Remigia Christiaens was een ietwat geheimzinnige vrouw uit een deelgemeente van Herk-de-Stad. Waarom zij naar ‘Tao Tijd’ gekomen was kwam Dierckx niet aan de weet, maar daar was hij ook niet nieuwsgierig naar. Remigia kwam, en dan verdween ze plots weer zonder dat iemand dat merkte. Wel had Valère de indruk dat zij en Jacobus Paterkijn samen iets hadden, maar echt zeker was hij daar niet van.
 

Tot zijn verwondering sprak Remigia hem aan op een vrijdagavond. In het begin vond hij dat storend, en hield hij zich op de vlakte. Hij praatte na even toch met haar, lichtte een tip van de sluier op over zijn probleem… Zij leek onmiddellijk te begrijpen dat hij gelukkig was als hij de eenzaamheid kon opzoeken. Al lachend raadde Remigia hem aan met zijn dochters verstoppertje te spelen, in zijn huis en ook daarbuiten. Zo zou hij steeds betere plekken vinden om zich te verbergen. Hoe zij kon weten dat hij twee dochters had, dat vroeg Dierckx zich wel af, maar lang was hij daar niet mee bezig...
 

Toen Valère Dierckx definitief besloten had om ‘Tao Tijd’ op te geven en zielenchirurg Jacobus Paterkijn in Diest de rug toe te keren vertelde hij dat aan Remigia Christiaens. Zij vond het spijtig dat hij wegging, maar ze beloofde hem dat ze aan hem zou denken, en wie weet, hem nog zou kunnen helpen om voor zijn probleem een oplossing te vinden.  
 

Thuis kon Valère zijn dochters ervan overtuigen om verstoppertje met hem te spelen. In huis was daar voor hem weinig pret aan. Maar eens buiten, in de vrije natuur, vond Valère steeds betere plekjes om zich te verstoppen. Zelfs één keer in Herkenrode duurde het meer dan een halve dag eer zijn jongste dochter Nelly hem gevonden had. Dat was voor Valère Dierckx de beste halve dag die hij sinds lang beleefd had. Totdat…
 

Totdat zijn baas bij Hydrogest in Hechtel iemand nodig had om de hele dag schermen in het oog te houden in het ver van de bewoonde wereld liggende rioolwaterzuiveringsstation in Wuustwezel. Niemand anders in het bedrijf was er op uit om daar in de wildernis de godganse dag te gaan zitten en controleschermen te bekijken. Verder moest daar niets gebeuren. De firma had alleen maar iemand nodig die twaalf uur aan één stuk babysitter wou spelen. In geval van nood moest die bewaker alarm geven zodat ingenieurs en technici binnen de kortste keren konden ingrijpen. En, hoewel dat een hopeloos vervelende klus was, sprong Valère Dierckx zonder de minste aarzeling op de kans die zich bood om eenzaam en alleen tenminste één dag per week door te brengen. Alles wat hij in zijn geestesoog zag was een dag in absolute stilte en eenzaamheid, helemaal alleen, met en voor zichzelf. Voor Dierckx was het gewoonweg een droom die werkelijkheid was geworden...
Natuurlijk deed hij tegenover zijn vrouw alsof hij verdrietig was. Hij hield de leugen vol dat die opdracht in Wuustwezel hem werd opgedrongen. De hele week zuchtte en kreunde Dierckx, maar in werkelijkheid glimlachte hij de hele tijd als hij alleen was.

 

Op weg naar de site van het rioolwaterzuiveringsstation in Wuustwezel zong Valère die eerste keer luidop met de autoradio mee, zelfs met Niels Destadsbader en Barbara Dex, artiesten die hij in normale omstandigheden nog geen seconde van zijn tijd waard achtte.
En in de controlekamer was het perfect. Hij zat in een comfortabele stoel en staarde naar de muur met schermen allerhande. Buiten het lichte gezoem van die schermen was Dierckx omgeven door absolute stilte, en het was magisch. Het was de beste dag die hij in zoveel jaren had gehad.
En terwijl hij daar zat te dromen en gelukkig te zijn kreeg Valère Dierckx van zijn baas een telefoontje dat hij dit binnen afzienbare tijd elke zaterdag zou moeten doen. Een overgelukkige Valère zong nog harder in zijn auto op zijn terugrit naar Hasselt. Hij danste praktisch naar huis...

 

Al snel bracht hij zijn dagen pijnlijk door met wachten op zijn zaterdag. Hij snakte ernaar. Hij had er echt zin in om alleen, totaal ongestoord, zijn nirwana te beleven in de controlekamer in Wuustwezel. Het kon voor hem elke week niet snel genoeg zaterdag zijn. Zoals zijn collega’s uitkeken naar het weekend smachtte Valère ernaar om elke zaterdag in de controlekamer te mogen gaan zitten…
 

Dierckx was een keer van Wuustwezel onderweg terug naar Hasselt toen om een onverklaarbare reden de motor van zijn Renault Laguna stilviel. Dat gebeurde op de Diestersteenweg in Berbroek, ter hoogte van het afhaalrestaurant Tasty Wok. Gelukkig was er daar rechts van de baan een brede pechstrook en kon Valère zijn auto veilig aan de kant zetten.
Net wou hij onder de motorkap van zijn auto gaan kijken toen hij plots aan de andere kant van de baan een bekend gezicht zag. Het was warempel Remigia Christiaens! Toen dat veilig genoeg was stak zij de grote baan over en kwam naar Valère toe. Op haar gezicht zag hij dat ze medelijden met hem had. Was dat omdat hij autopech had, of om een andere reden? Dat vroeg Dierckx zich af.
Ze knoopten een gesprek aan. Valère vertelde aan Remigia dat hij van Wuustwezel kwam, wat hij daar deed en hoe gelukkig hij daar was. Ook zei hij dat hij wenste dat het elke dag zaterdag was. Remigia lachte en vroeg hem of hij, moest hij van elke dag een zaterdag kunnen maken, hij dat zou doen? Valère schudde heftig van ‘ja’ en antwoordde bevestigend.
Remigia keek naar hem en dacht even na. Na een halve minuut haalde zij iets uit haar vormeloze lichtbruine handtas:

 

“Als je nu één wens had? Zou die dan zijn dat het elke dag zaterdag was?” vroeg ze.
 

“Meer dan wat dan ook,” antwoordde Valère Dierckx.

Enigszins aarzelend gaf Remigia Christiaens hem een kleine afstandsbediening met één enkele knop erop.
 

"Kijk Valère,” zei ze, “je drukt op die knop en je wordt onmiddellijk naar de volgende zaterdag gebracht. Het maakt niet uit welke dag van de week het is. Maar bedenk je goed voordat je op die knop gaat drukken!”
 

"Oh, jazeker, geen probleem," zei Valère, terwijl hij probeerde niet te lachen, zo blij was hij. "Dank je, Remigia."
 

En daarmee ging Remigia Christiaens van Valère Dierckx weg. Ze stak opnieuw de Diestersteenweg over en liep de Kapelstraat in, naar het centrum van Berbroek toe. Valère Dierckx keek haar na met de afstandsbediening in zijn hand totdat zij uit het zicht verdwenen was. Tot zijn verwondering startte daarna zijn auto onmiddellijk en raakte hij zonder verdere problemen in de Muggenstraat in Hasselt.
 

Eens thuis bekeek Dierckx het zwarte doosje van alle kanten, maar er was niets speciaals aan te zien. Zo graag had hij onmiddellijk op de knop willen drukken, maar hij durfde niet goed omdat hij dacht aan de waarschuwing die Remigia Christiaens hem had gegeven.
 

Maar lang kon Valère niet wachten. Zo graag zou hij weer in Wuustwezel helemaal alleen voor de controleschermen willen zitten. Ergens halverwege de week kon Valère het niet meer houden. Hij haalde het apparaatje tevoorschijn en drukte op de knop. Er was een klein zoemend geluid en de wereld rondom hem werd even donker. Maar ja hoor, het was zaterdagochtend en hij kon zich klaarmaken om naar zijn heiligdom in Wuustwezel te gaan.
 

Valère Dierckx was dolgelukkig. Van nu af aan bracht hij geen minuut meer door in zijn oude leven. Hij leefde van dag tot dag, en voor hem was dat van zaterdag tot zaterdag. Jarenlang was dat alles wat hij deed. Hij had in die jaren ondertussen een kleine televisie meegenomen naar Wuustwezel, en ook een tweepits gasvuur dat werkte op campinggas, en wat potten en pannen. Zo kon hij in de controlekamer zelf voor zijn eten zorgen. Hij bracht de hele dag door in prachtige, eenzame glorie, maar hij at teveel en dronk te veel suikerhoudende frisdranken, benevens elke dag een kwartfles limoncello. Hij verdikte zienderogen omdat hij nu zo goed als geen beweging meer had, maar dat deerde Valère Dierckx niet. Totdat…
 

Totdat hij op een dag in zijn comfortabele stoel zat en op de grond viel. Hij werd wakker op een andere plek, in een kleine kale wachtkamer die hij niet herkende.
Een jonge vrouw stormde door de deur naar binnen.

 

"Hallo, ben jij al verwerkt?" vroeg ze aan Valère.
 

“Verwerkt?” vroeg hij verwonderd.
 

"Oh sorry, vandaag was een drukke dag,” verontschuldigde zij zich. “Het papierwerk liep een beetje in het honderd. Weet je waar je bent?"
 

"Nee, geen idee!” zei Dierckx. “Het laatste wat ik me herinner is dat ik ging zitten en me niet lekker voelde."
 

“Dat mag je wel zeggen dat je je niet lekker voelde,” lachte de vrouw. “Je stierf."
 

"Ik... wat?"
 

"Je ging dood. Dit is het Hiernamaals. Ik weet dat het niet is wat mensen denken, maar ik moet je verwerken en je inbedden in je nieuwe realiteit.”
 

"Ik snap het niet... Wat is er gebeurd?"
 

“Je hebt een hartaanval gehad op die afgelegen plek in Wuustwezel. Toen je niet thuiskwam, belde je vrouw je baas op. Je werd de volgende dag gevonden. Iedereen die je kende was verdrietig."
 

"Dus, nu ben ik dood? Ik ben echt gestorven?"
 

“Ja. Dat is gebeurd. Het aardse leven is voor jou voorgoed achter de rug.”
 

"Is dit dan de Hemel?"
 

“Tsja, wij houden er niet zo van om die term te gebruiken. Het Hiernamaals is wat neutraler.” "
 

“En wat moet ik nu doen?" vroeg Valère Dierckx, helemaal in de war.
 

“Nu mag je me volgen." zei de vrouw. Ze nam Dierckx mee naar een kleine kamer, waar een redelijk comfortabele stoel stond voor een groot TV-scherm van 65 duim. Ze deed Valère gaan zitten.
 

"En wat moet ik nu doen?" vroeg hij weer.
 

"Oh, dit is het beste deel!" zei ze, "Nu kun je voor eeuwig naar je gelukkigste herinneringen kijken op het scherm."
 

Valère Dierckx keek een beetje geschokt toen ze het scherm aanzette, en ja hoor, daar zat hij in de controlekamer in Wuustwezel.
 

"Is dat alles wat er te zien is?" vroeg hij.
 

"Ik ben bang van wel. Ik heb je opnames eerder bekeken. Het opperste geluk was niets anders voor jou dan de liefde voor eenzaamheid. Jij alleen en alleen jij in die controlekamer.”
 

"Oh god, dat is vreselijk!” riep Valère Dierckx uit. “Ik wil geen eeuwigheid doorbrengen met mezelf in die controlekamer te zien zitten."
 

“Wel, dat kan zijn,” zei de vrouw, “Maar het lijkt me dat je daar aan had moeten denken toen je daar beneden nog was.”

© Bruno Roggen, Anhée, 2021


Submitted: October 20, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Romance Short Stories

Other Content by impetus

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance