Activiteiten in de Archiefkelder

Reads: 51  | Likes: 1  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Frank Vanduren heeft werk gevonden bij een levensverzekeringsmaatschappij in Brussel. Hij heeft er een kantoor met een secretaresse, maar moet ook geregeld in de archiefkelder aan de slag...

Activiteiten in de Archiefkelder


Verwittiging:
Dit is een sterk erotisch verhaal, enkel bedoeld voor volwassen rijpere lezers.
Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.


Werk had Frank Vanduren tamelijk gemakkelijk gevonden eens dat hij zijn diploma had. Eerst had hij in zijn geboortestad Hasselt en tijdje gewerkt op het studiebureau ‘Vandermeesen, Straetemans & Partners’  op de Maagdendries. Maar Frank vond na een half jaar in dat werk weinig variatie. Dat was één reden waarom hij bij VS&P zijn ontslag indiende, en hij terug naar Brussel trok, de stad van zijn studies die hem aantrok als een sterke magneet door haar sfeer van vrijheid en ongebondenheid die hij daar tijdens zijn studies had gekend.
 

Frank Vanduren kreeg werk als actuaris bij “Matrix Life Insurance”, een Amerikaanse maatschappij gespecialiseerd in levensverzekeringen voor mensen die naar geen geld hoefden te kijken. De Belgische vestiging was gelegen in het Europees kwartier van de stad, in de Archimedesstraat, niet ver van het Berlaymont gebouw.  
 

Vanduren had bij Matrix Life Insurance voornamelijk twee taken. Risicoprofielen van potentiële nieuwe klanten opmaken, dat was de belangrijkste. Daarvoor had hij een kantoor met secretaresse op de tweede verdieping van het gebouw. Daarnaast moest hij in de kelderverdieping de klantendossiers zorgvuldig bijhouden en die elke dag na gedane arbeid achter slot en grendel opsluiten.
Die laatste opdracht vond Frank Vanduren eerst wat minderwaardig. De laagste bediende van Matrix Life Insurance had evengoed nieuwe documenten kunnen klasseren in de ordners die op metalen rekken stonden achter de zware stalen deur in de kelder.
Achteraf verzoende Frank zich met dat deel van zijn opdracht. Daar in die ondergrondse ruimte, in de stilte en de rust van het archief, voelde hij zich van langsom beter. Hij was er eerst moederziel alleen. Niemand stoorde hem. Hij moest zich in zijn kantoor op de tweede verdieping even niet het hoofd breken over assets en liabilities. Ook als hij daar in die kelder soms uren zat te lanterfanten en dagdroomde kwam er hem niemand op zijn actuariële plichten wijzen.
Totdat…

 

Totdat op een maandagnamiddag plots zijn chef voor hem stond. Zij heette Thérèse Anquelard, ze was een echte Brusselse, viertalig, en ze had Rechten gestudeerd, maar niet aan de VUB zoals Vanduren, maar aan de ULB, de Franstalige tegenhanger van de VUB. Hoe oud Thérèse toen precies was, dat wist Frank niet. Haar leeftijd had ze hem nooit gezegd. Als hij moest schatten zou hij zeggen dat ze achteraan dertig of begin veertig was toen hij voor haar en Matrix Life Insurance was beginnen werken.
Of Anquelard getrouwd, vrijgezel of gescheiden was, dat had ze hem ook nooit gezegd. Ten andere, andere bediendes van MLI, vooral de vrouwen, hadden het daar vaak over. Zij vonden het vreemd dat ze ook niet het minste wisten over hun chef als privépersoon. Sommigen van die vrouwen lieten hun fantasie gaan en gaven de meest bizarre uitleg voor de discretie die Thérèse Anquelard aan de dag legde. Meestal kwam het er op neer dat hun chef heel zeker iets te verbergen had…

 

Die maandag was de week van Frank Vanduren niet echt aangenaam begonnen. In de voormiddag had hij anderhalf uur met een Engelsman gediscussieerd over een erg hoge levensverzekering die hij wou nemen op naam van zijn vrouw. Vanduren vond dat er een luchtje aan zat omdat hij zich afvroeg waarom die vrouw niet zelf was gekomen of waarom haar man haar tenminste niet had meegebracht. Die Brit kon niet begrijpen dat de actuaris hem niet onmiddellijk een contract wou voorleggen en laten ondertekenen. Op een bepaald ogenblik was hij woedend rechtgestaan en had Frank verweten voor “fucking moron”. Dan was hij opgestapt en liet hij Vanduren achter met de slechte smaak van een mislukking in zijn mond.
 

Toen zijn chef Thérèse Anquelard in de archiefkelder voor hem kwam staan dacht Vanduren eerst dat zij hem een bolwassing kwam geven omdat hij dat verzekeringscontract in de soep had gedraaid. Maar Frank had zich vergist. Heel kalm haalde Anquelard uit het jasje van haar mantelpak een biljet van 10 en eentje van 20 euro. Die legde ze voor Vanduren neer op het bureau waaraan hij zat, zonder iets te zeggen.
Frank zei ook niets. Hij had onmiddellijk begrepen wat Anquelard haar bedoeling was. Alleen vroeg hij zich af hoe zij wist wat zijn tarief geweest was aan de VUB om in de cafés zijn piemel te laten zien aan andere studenten en studentinnen, en ook dat het meer kostte als dat privé moest gebeuren. Dan vroeg hij tien euro om zijn piemel vijf minuten lang ‘in rust’ te mogen zien, twintig euro meer als ze zijn lul in erectie wilden bekijken.

 

Het was alsof Thérèse Anquelard zijn gedachten kon lezen, want ze zei:
 

“Je denkt toch zeker niet, Frank, dat we hier iemand voor een verantwoordelijke functie zoals die van jou zomaar aannemen? Dat gebeurt niet zonder dat we eerst die persoon grondig doorlichten en zijn of haar achtergrond uitspitten. Dat ik alles van je weet, dat is niet waar, maar toch heel erg veel, geloof dat maar. En nu, hier is je geld. Kom jij nu maar eens over de brug. Laat me maar eens zien wat je te bieden hebt.”
 

Frank Vanduren zat daar in die kelder in zijn beste pak, eentje van Giorgio Armani, met een smetteloos wit hemd en een dure zijden das… Zijn broek en zijn onderbroek uittrekken, dat was hij niet van plan. Er moest maar plots eens iemand anders die op zoek was naar hun chef in zijn kelder verschijnen… Dus trok hij de ritssluiting van zijn broek naar omlaag en haalde langs zijn gulp zijn lul uit om die aan Anquelard te laten zien.
 

“Mooi,” zei ze, “zelfs slap is hij indrukwekkend. Mag ik je er attent op maken dat ik je dertig euro heb gegeven, en geen tien?”
 

Dus ze wou zijn penis in erectie zien. Zelf verdomde Frank het om aan zijn jongeheer te beginnen rukken. Hij schoof zijn stoel van achter het bureau uit, deed zijn benen uit elkaar en maakte met zijn hand een uitnodigend gebaar naar zijn chef. Zij kwam dichterbij, boog zich over zijn piemel om hem eens van naderbij te bekijken, en begon toen zijn voorhuid over zijn eikel op en neer te trekken. Het duurde minder dan één minuut of zijn lul was hard en stond pal rechtop.
 

“Jezus Christus, wat een orgaan heb jij wel!” zei Thérèse Anquelard. “Ik had geen idee dat zoiets echt bestond.”
 

Wat moest Frank daarop zeggen? Tijd om daarover na te denken kreeg hij niet. Voordat hij goed en wel besefte wat er gebeurde stroopte zijn chef haar rok naar omhoog en kwam schrijlings op zijn schoot zitten. Een onderbroek had ze niet aan. Dus had ze al van voorop gepland wat er in de archiefkelder ging gebeuren.
Die zekerheid werd nog groter toen ze de voorkant van haar donkerblauwe bloes ook naar beneden trok. Een beha had ze daaronder ook niet aan. Voor Frank zijn ogen verschenen haar bleke tieten. Mooi waren die wel, dat moest hij toegeven. Rond en met bleekroze tepels, en ze roken ook erg goed. Waarschijnlijk had Thérèse ze ingesmeerd met een dure crème om de huid van haar borsten rimpelloos te houden…

 

“Speel er wat mee, wil je?” vroeg zijn chef hem. “Je hoeft niet op mijn tepels te zuigen of ze te kussen. Aai ze maar wat, masseer mijn tepels lichtjes. Om die knaap die jij hebt in me naar binnen te wurmen moet ik goed nat worden, dat zal je wel begrijpen.”
 

Frank begon haar tieten te aaien, te masseren en een beetje te kneden. Zij wachtte niet totdat haar kut daardoor nat genoeg was. Al onmiddellijk nam ze zijn stijve lul vast, deed haar benen nog wat verder uit elkaar en probeerde zijn eikel in haar spleet naar binnen te duwen. Dat ging niet. Daarvoor stond haar muis nog te droog, en eigenlijk deed Anquelard hem pijn, maar Frank durfde daar niets van zeggen. Tenslotte was zij zijn chef, en heel onaangenaam vond hij het ook niet om met haar goed gevulde borsten bezig te zijn.
En dan werd hij gewaar dat zij tussen haar benen natter en malser werd, heter ook, dat meende Frank toch te voelen. Hij gaf een voorzichtig stootje naar omhoog met zijn piemel, en zij werkte mee. Echt naar binnen glijden in haar natte poes, dat was er wel niet bij, daarvoor was zijn pik te dik. Maar het ging, en Frank zag aan de manier waarop de ogen van Thérèse wegdraaiden dat ze het goed had toen zij voorzichtig op en neer ging met haar kont terwijl zijn lul geleidelijk aan dieper en dieper in haar neukgat naar binnen drong. Zijn hele piemel kreeg ze in haar kut niet verwerkt, daarvoor was hij te lang. Dat hoefde ook niet. De voorzichtige manier waarop ze boven op Frank bewoog maakte dat hij geen pijn had, en dat zij zich ook geen pijn deed.

 

Plots begon zijn chef te trillen zoals een espenblad in de wind. Ze pakte Frank vast bij zijn schouders en kromde haar lichaam naar hem toe. Hij moest haar tieten aan hun lot overlaten, want die drukte ze als het ware plat tegen zijn mooie witte hemd. Ze trilde nog even, en dan kwam ze klaar.
Frank Vanduren was verwonderd. Immers, Thérèse Anquelard toonde veel zelfbeheersing op het ogenblik dat ze haar orgasme kreeg. Ze gilde of krijste niet, en kutvocht spuiten deed ze ook niet. Daar was Frank wel wat bang voor geweest. Als dat gebeurd was kon de broek van zijn mooie en dure pak van Armani misschien voor de lappenmand bestemd zijn. Alleen dat trillen, en ook een soort zuchten dat van diep uit haar keel kwam wezen erop dat Thérèse klaarkwam.
Zij keek hem in de ogen toen het voor haar gebeurd was.

 

“Ga jij nu maar je gang,” zei ze. “Ik ga wel op je schoot blijven zitten. Probeer maar niet je hele piemel in mijn kut kwijt te worden. Het zou me dan heel erg pijn kunnen doen, en dat is toch niet de bedoeling. Mijn vagina moet na vandaag ook nog dienst kunnen doen.”
 

Wat Thérèse zei was waar. Frank neukte haar al zittend, voorzichtig, en zij ging met haar billen mee op en neer als hij in haar stootte. Een paar keer trok ze wel een gezicht dat er voor hem op wees dat hij te diep in haar flamoes zat. Maar het duurde toch ook niet lang voordat hij zijn geil in haar kut pompte. Toen Thérèse gewaar werd dat Frank klaar ging komen legde zij haar hand op zijn mond. Dat deed ze om te beletten dat ze op de verdieping hoger zijn orgastische kreet zouden horen.
Nu, ook daarmee was Frank Vanduren voorzichtig. Toen hij zijn zaad in zijn chef haar kut wegschoot brulde hij niet. Hij hijgde en hij zuchtte, dat wel.

 

Na zijn orgasme viel hij stil. Thérèse Anquelard stond voorzichtig recht en hield haar benen uit elkaar. Frank begreep niet waarom dat nodig was. Niet te geloven, maar ze had in het jasje van haar mantelpak ook papieren zakdoeken van Kleenex meegebracht. Met haar benen gespreid veegde zij eerst zijn terugvloeiend sperma weg van tussen haar schaamlippen. Toen dat gebeurd was liet ze haar rok weer zakken, trok haar bloes weer over haar tieten naar omhoog en gaf Frank ook twee Kleenex doekjes om zijn piemel af te drogen.
 

Van die dag af bleef zijn baas Thérèse Anquelard elke maandagnamiddag in de archiefkelder verschijnen, behalve wanneer zij haar maandstonden had. Dan sloeg ze een week over. Haar neuken gebeurde ook maar één keer per week. Het was na enkele weken een echte routine geworden. Frank vergeleek het met telkens op een vaste dag een Lottoformulier in te vullen. Ook bleek dat zijn chef eigenlijk een gewoontedier was. Nooit had ze een onderbroek of een bustehouder aan als ze hem in de archiefkelder kwam opzoeken om zich te laten neuken. Nooit wou ze het doen op een andere manier dan de eerste keer. Zij noemde die sekspositie “gironnette”, “schootje”, en dat was ook de beste benaming die je aan dat standje kon geven. Frank had wel al eens zin om haar op haar rug te leggen in zijn kelder, boven op haar te kruipen zoals hij dat in de tijd deed met studente Klassieke Talen Vicky Tholbijn van Berlare, en Thérèse te berijden in de positie die de meeste koppels gebruiken als ze seks hebben. Hij heeft haar dat nooit durven voorstellen. Thérèse Anquelard was immers zijn chef, en een gemakkelijke vrouw was ze niet. Ze lachte wel meestal, behalve als ze iemand een uitbrander gaf. Frank Vanduren vertrouwde haar gemaakt lachje niet. Zijn indruk was dat ze voor iedereen zorgvuldig verborg wat ze dacht en wat er in haar omging. Dat dacht hij niet alleen. Ook andere personeelsleden vonden dat Anquelard een vals lachje op haar gezicht had. Maar ze moesten het bij Matrix Life Insurance nemen zoals het kwam met haar. In het bedrijf was haar wil wet, en niemand waagde het haar ook maar een strobreed in de weg te leggen.
Nu, zijn chef neuken had wel een aantal gevolgen voor Vanduren gehad in de tijd dat hij voor Matrix Life Insurance werkte. De meeste daarvan waren positief, maar enkele dan weer helemaal niet…

© Bruno Roggen, Anhée, 2021


Submitted: November 01, 2021

© Copyright 2021 Robur. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Romance Short Stories

Other Content by Robur

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance