Geluk door Rijkdom

Reads: 78  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Jean-Baptiste Bielen heeft een bloeiende zaak, en hij verdient geld lijk water. Vele mensen benijden hem omwille van zijn rijkdom. Maar is hij in zijn persoonlijk leven wel echt zo gelukkig, of is dat maar schijn?

Geluk door Rijkdom
 

door Bruno Roggen


Verwittiging:

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.


Met zijn gedachten was Jean-Baptiste Bielen er niet echt bij die morgen. Het was alsof hij zweefde, een beetje gewichtloos was geworden. Zou het een gevolg zijn van de drie gin tonics die hij de avond daarvoor te laat had gedronken? Misschien, maar dat zweverige gevoel was niet echt vervelend, eerder het tegendeel…
 

Terwijl hij probeerde weer met zijn voeten op de grond te raken stond hij langs zijn geparkeerde auto te wachten op de hoek van de Maagdendries en de Havermarkt in Hasselt. Hij keek naar de jonge vrouw in de strakke witte spijkerbroek en het felrode korte bloesje terwijl ze naar zijn auto slenterde. Door de hoge hakken die ze droeg, leken haar benen eindeloos en de ronding van haar blote taille waar die haar heupen ontmoette was een studie in oerverleidingswerk. Jean-Baptiste keek toe terwijl ze dichterbij kwam. Een groot deel van haar gezicht bleef verborgen achter een overmaatse designer zonnebril, maar haar hoge jukbeenderen en de mooie mond met een verleidelijke pruillip waren volledig zichtbaar.
 

Het maakte niet uit dat Jean-Baptiste haar al eerder had gezien, haar al duizenden keren had bestudeerd. Elke keer, elke dag, trof haar schoonheid hem als iets onbeschrijfelijk, iets monumentaal. Zoals de lucht met jagende wolken erin, of een berg met niets dan ijle lucht op de top.
 

Zij zwaaide elegant met haar gemanicuurde hand om hem goedemorgen te wensen en kwam naast hem zitten in de Porsche. Hij snoof de rijke geur van haar bloemige parfum op, kuste haar wang en draaide de autosleutel om. De gloednieuwe Porsche kwam brullend tot leven. Ze draaide zich om om hem aan te kijken, haar ogen onleesbaar achter de bril, terwijl ze verleidelijk naar hem glimlachte.
 

Dit was niet zijn vrouw. Jean-Baptiste Bielen besefte dat, hoewel ze nu getrouwd waren, hij nog steeds dacht dat Vanessa niet zijn echte vrouw was. Op de een of andere manier was ze nog steeds zijn maîtresse, totaal in bezit van zijn geest en lichaam.
Zelf had Jean-Baptiste nooit het gevoel dat hij haar bezat. Alsof ze door haar vroegere echtgenoot Frans Claessens aan hem uitgeleend was... Eigenlijk was er voor hem alleen maar toegang tot een deel van Vanessa. Nooit lag ze helemaal binnen zijn bereik, hoewel ze in feite getrouwd waren. Tegelijkertijd had Jean-Baptiste het griezelige gevoel dat hij nog steeds getrouwd was met Livia, de vrouw van wie hij gescheiden was toen Vanessa er genoeg van kreeg om in de schaduwen van het overspel te leven en het beu werd om telkens opnieuw naar onpersoonlijke hotelkamers te gaan om de liefde te bedrijven…

 

Toen Vanessa dan meer dan eens haar ongesluierde dreiging uitte om ofwel zijn vrouw op de hoogte te brengen van hun verhouding, ofwel een einde te maken aan hun overspelige relatie had Jean-Baptiste de knoop doorgehakt. Hij wou absoluut met Vanessa verder gaan. Dus had hij Livia en hun kinderen in de steek gelaten. Zijn korte periode van vrijheid als gescheiden man had hem wel een ??schikking van meer dan een miljoen euro gekost. Zijn advocaat had hem openlijk belachelijk gemaakt omdat hij niet wilde onderhandelen om die enorme som te verminderen. Dat kwam omdat Jean-Baptiste teveel haast had om een einde te maken aan zijn vorig leven. Met Vanessa door het leven gaan, voorgoed, dat was de obsessie die steeds erger werd en die hem uiteindelijk ertoe gebracht had van, wat het hem ook kostte, die stap te zetten.
 

Het verlangen om voorgoed samen met Vanessa te zijn had de oudere liefde en leefgewoontes overwonnen. Zelfs thuis en kinderen waren daaraan ten offer gevallen. Zijn twee dochters waren nu tieners die hun vader een ??zielige verrader vonden. De twee meisjes weigerden botweg om Vanessa te ontmoeten, laat staan haar te leren kennen. Het was niet onderhandelbaar.
Wel kwamen zijn twee dochters nog bij hem op bezoek. In het begin begreep Jean-Baptiste niet hoe dat kwam. Maar dan vernam hij van zijn jongste dochter dat hun moeder hen praktisch dwong om elke zondag bij hem te gaan eten. Op zo’n zondagmiddag maakte Vanessa dat ze uit het huis was en ging ergens naar een restaurant, meestal Het Kleine Genoegen in de Raamstraat… De half-beleefde minachting van zijn dochters voor Jean-Baptiste bracht hen alle drie in verlegenheid tijdens de zondagse maaltijd. Hij had hen verlaten, hen in de steek gelaten, en de meisjes maakten duidelijk dat ze niet van plan waren dat te vergeten.
Jean-Baptiste nam het hun niet echt kwalijk. Als mensen tegenwoordig vroegen of hij kinderen had, voelde hij zich een leugenaar als hij “ja” zei. Het waren niet zijn kinderen, het waren veeleer zijn rechters. Wekelijks op zondag, telkens opnieuw, wikten en wogen ze hem en vonden dat hij tekortschoot. Daardoor ontwikkelde hij een schuldgevoel. In toenemende mate was hij het ermee eens dat, als ze dat konden, hem tot een strafkamp in Siberië mochten veroordelen.

 

De vrouw die hij in de steek had gelaten had hem uit haar hart gebannen. In haar haat voor wat hij haar had aangedaan had ze hem naar dezelfde plaats verbannen als hun dochters. Ze stond Jean-Baptiste alleen sms'jes en e-mails toe die betrekking hadden tot regelingen voor het delen van de kinderen. Het bleef van de kant van Livia uit allemaal heel kil en zakelijk. Zij negeerde de goed bedoelde grapjes of aardigheden die hij af en toe waagde. Zelfs zijn "Vrolijk Paasfeest voor jullie allemaal", verzonden vroeg in de morgen op eerste Paasdag, kreeg geen vluchtige bevestiging. Livia, die voor bijna iedereen altijd een vriendelijk woord had gehad, had geen vriendelijke, onvriendelijke of andere woorden meer over voor de man met wie ze bijna twintig jaar lang haar leven had gedeeld.
 

Nogmaals, Jean-Baptiste zag in dat het was wat hij verdiende, dat het niet oneerlijk was. Hij had gewoon een hekel aan het verontrustende gevoel dat hij soms kreeg omdat hij alleen maar haar stem wilde horen. Maar Livia was weg, heel erg weg, helemaal weg. Met een deel van het geld dat Jean-Baptiste haar had moeten betalen bij de scheiding had ze in Diest een sjieke winkel geopend, iets in het genre van La Bottega in de Paardsdemerstraat in Hasselt. Zij verkocht zorgvuldig samengestelde objecten van kwaliteit en waarde, van kleding tot schoenen, design juwelen en kleine meubels. Haar klanten waren meestal andere vrouwen van middelbare leeftijd uit Limburg en Vlaams Brabant, niet onbegoed, met financiële middelen genoeg om hun grillen in te volgen. Er waren er ook anderen, vrouwen met geld, op zoek naar het soort materiële gemakken dat stille tevredenheid in hun leven bracht.
 

Door voor zichzelf te zorgen in de nasleep van hun scheiding was Livia ertoe gekomen een zeer selecte zaak te doen ontstaan ??die voor anderen zorgde. Toen Jean-Baptiste er voor het eerst over hoorde, via wederzijdse vrienden, leek het hem voor Livia zo vanzelfsprekend dat het bijna als onvermijdelijk aanvoelde. Ook toen ze nog getrouwd waren was Jean-Baptiste vaak verbaasd geweest hoe zijn toenmalige vrouw de gave had om bijna alles wat ze aanraakte om te vormen tot iets waar mensen van hielden. Onder haar handen zouden de meest eenvoudige ingrediënten een culinair feest worden, zou zij een oervervelende kamer tot een comfortabel toevluchtsoord omtoveren, zou een wandeling in een park met hun twee kieskeurige kinderen veranderen in een geïmproviseerde speurtocht of een spannende zoektocht...
 

Het verwonderde Jean-Baptiste dus niet dat Livia zonder problemen op haar voeten was geland. Alleen verbaasde het hem hoe snel ze dat had gedaan. Maar zij had hem duidelijk bewezen dat zij geen vrouw was die bleef treuren of bij de pakken bleef zitten.

Twee maanden nadat hij uit hun huis op de Genkersteenweg was verhuisd en hij haar dat gelaten had verkocht ze het, verhuisde naar Diest en kocht daar in volle centrum een kleiner huis. Nog eens drie maanden daarna opende ze de deuren van haar bedrijf. Blijkbaar was ze nog niet al te lang met haar nieuwe leven begonnen toen ze in Diest begon uit te gaan met een man met wie ze nu verloofd was. Pat Jackaerts heette die, en hij gaf les ergens in een middelbare school, welke of waar precies, dat wist Jean-Baptiste niet. Als ze ‘s zondags bij hem waren verborgen zijn dochters hem niet hoeveel ze aan die nieuwe man in het leven van hun moeder hielden.
 

Er was nu bijna twee jaar voorbij sinds Livia en hij gescheiden waren en hij was een half jaar met Vanessa getrouwd. Ze woonden samen in het nieuwe penthouse dat ze op de Blauwe Boulevard hadden gekocht, ze reisden, ze gingen naar de feesten waarvoor ze uitgenodigd werden. Ze lachten samen, maar niet om dezelfde dingen. Hij kocht haar de dingen die haar opwonden en zij wond hem op zonder dat zij daar veel moeite voor moest doen..
 

Maar Jean-Baptiste maakte zich geen illusies. Vanessa hield van hem en hun leven samen, voor haar was dat één enkel pakket. Hij was in de ban van haar magnetische schoonheid en hij kon zich haar veroorloven. Wat Jean-Baptiste Bielen niet begreep, was waarom hij zich elke dag zo scherp bewust werd van het feit dat hij alles had en dat hij tegelijkertijd zich toch totaal berooid voelde.


© Bruno Roggen, Anhée, 2021


Submitted: November 01, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Romance Short Stories

Other Content by impetus

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance