De Schaduw

Reads: 20  | Likes: 0  | Shelves: 1  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Horror  |  House: Booksie Classic

Een tienermeisje gaat veertien worden, en dat zal ook gevierd worden. Maar al van voor haar verjaardag voelt ze een vreemde aanwezigheid, een soort schaduw die haar lijkt te achtervolgen...

De Schaduw
 

door Bruno Roggen

 

Verwittiging:

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.


De familie Raedemaekers woonde tamelijk afgelegen in de Heksenbergstraat in Hasselt, Ze hadden maar één kind, een dochter die Britte heette. Het leven van Britte verliep helemaal normaal totdat ze bijna veertien jaar oud was. Tot dan toe had ze zich een zorgeloos kind gevoeld, maar daar kwam verandering in toen ze als puber stilaan volwassen werd.
Britte voelde van dan af constant een krachtige aanwezigheid om zich heen. Ze deed niet meer wat ze wilde. Het was alsof iets haar tegenhield en haar als een magneet in de tegenovergestelde richting duwde. Zij probeerde er een paar keer met haar moeder over te praten, maar die negeerde haar gewoon. Ze stootte het bij Britte op een oververhitte verbeelding, waarschijnlijk als gevolg van de hormonale veranderingen die er in het lichaam van haar dochter plaatsvonden. Ze was verveeld met die waan van haar dochter, en ze was nogal kortaf toe ze zei tegen Britte:

 

“Hoe kan ik een probleem dat jij zogezegd hebt aanpakken als er niets substantieels is om mee aan de slag te gaan?”
 

Aandringen deed Britte niet meer. Ze kende haar moeder. Dat was een erg realistische vrouw bij wie je niet met flauw gedoe en wisjewasjes moest aankomen...
Maar het beterde niet voor Britte. Overdag had zij de indruk dat iemand haar voortdurend in de gaten hield. In haar bed 's nachts was het alsof er iemand naast haar lag die zijn handen op haar lichaam liet rusten met de bedoeling haar te beletten uit zijn greep te raken...
Dan kwam de dag waarop Britte veertien werd. Haar vrienden en familie verrasten haar met een feestje bij haar thuis. Ze keek er naar uit, en die dag konden de lessen bij de Blauw Nonnen op de Kempische Steenweg niet snel genoeg gedaan zijn. Onderweg naar huis per fiets had Britte de indruk dat er iemand, een schaduw maar, haar van school naar huis in de Heksenbergstraat volgde. Plots zei een erg lage stem achter haar: "Gelukkige verjaardag, Britte!"
Het verraste Britte en deed haar schrikken. Zo hard ze kon fietste ze naar huis zonder nog om te kijken.

 

Eens bij haar thuis aangekomen viel de eerste schrik van haar af. Iedereen die in haar huis op haar gewacht had riep: "Proficiat! Gelukkige verjaardag, Britte!" toen zij door de deur liep. Lampions, kleurrijke linten, slingers en ballonnen versierden het hele huis.
Op haar verjaardagsfeestje was Britte de dreigende schaduw helemaal vergeten. Ze had het toen erg fijn. Hun huis was prachtig met die versiering vanuit welke hoek ze ook keek. Haar ouders kwamen naar haar toe, knuffelden en omhelsden haar. Haar moeder kuste haar op de wang en haar vader omhelsde haar stevig terwijl hij breed glimlachte.

 

"Britte, er is nog een verrassing voor je op je kamer! Ga maar eens kijken." riep haar moeder.
 

Britte rende vierklauwens de trap op en in haar kamer naar binnen. Daar ontdekte zij op haar bed een groot, elegant verpakt cadeau. Zij opende enthousiast het cadeaupakket. Een mooie turkoois groene klokrok met een geassorteerd bloesje dat de schouders vrijliet zaten in de verpakking. Maar er zat ook nog een doos in waar Britte heel blij mee was. Daarin vond ze elegante schoentjes met hoge hielen in een glanzend rode kleur.
Voor het eerst voelde Britte zich een jonge vrouw. Zij was opgewonden en begon zich uit te kleden om haar nieuwe kleren aan te trekken en haar nieuwe look te inspecteren. Zij keek in de spiegel toen zij helemaal aangekleed was om wat oogschaduw en een beetje lippenstift aan te brengen. Dat maakte haar fier. Blij dacht ze bij zichzelf: "Ik lijk ouder dan mijn leeftijd." De rok en het schouderloze bloesje hadden een fantastische pasvorm en benadrukten alle rondingen van haar lichaam. Nu pas zag ze hoe haar lichaam talloze mooie veranderingen ondergaan had die zij in de spiegel kon zien.

 

Maar dat zag Britte niet alleen in de spiegel. Het was ook de eerste keer dat zij hem zag. Hij stond direct achter haar en trad uit de schaduw, dichter naar haar toe. Verrassend genoeg maakte het zien van een vreemdeling in haar kamer Britte niet bang. In plaats daarvan verbaasden haar de magnetische uitstraling van zijn ogen, zijn feilloos symmetrische gezicht met een uitgesproken kaak en een dodelijke glimlach die hij op haar richtte. Zijn donkerbruine warrige haar was dicht en glanzend. Hij had het soort blik waardoor mensen zich omdraaiden als ze zo iemand op straat tegenkwamen. De vreemde man was een paar centimeter groter dan Britte en had een krachtig postuur. Zijn huid was erg bleek, en het leek wel alsof zijn geest er doorheen scheen. Hij kwam nog dichter naar haar toe terwijl zij in de spiegel ademloos haar blik op hem gericht hield. Zijn lippen raakten haar oor en hij zei met een diepe stem: “We ontmoeten elkaar wel weer.”
Toen kwam er een einde aan de dagdroom van Britte. Zij draaide zich onmiddellijk om. Zij wou zien waar de man naartoe was. Tot haar verbazing was er, buiten zijzelf, niemand in haar kamer.
"Hoe is hij in een oogwenk kunnen verdwijnen?" vroeg zij zich af. Ondanks de schok die zij gekregen had door het vreemde voorval ging zij terug naar beneden. Iedereen lachte naar haar.
"Waarom lacht iedereen naar me, alles is zo vreemd..." dacht zij bij zichzelf. Daarbij vergat ze bijna dat het haar verjaardag was. Toen de aanwezigen begonnen rond Britte te drummen en haar hun cadeautjes aanboden besefte ze plots opnieuw waar de glimlachjes voor waren.
Voor de rest van het verjaardagsfeestje probeerde Britte zich normaal te gedragen. Maar na het feest werd het haar te machtig. Zij vertelde aan haar ouders wat er in haar kamer was gebeurd. Haar moeder stond sceptisch tegenover haar verhaal en haar vader maakte zich zorgen, maar het bleek dat geen van de twee het kon geloven.

 

Die avond zag Britte hem opnieuw. Het was drie uur 's nachts toen zij wakker schrok uit haar diepe slaap. Hij lag naast haar, wakker, en zijn diepbruine ogen staarden haar aan. Zijn aantrekkelijke gezicht fascineerde Britte opnieuw. In een impuls wou zij dichter naar hem toe kruipen, maar...
Toen veranderde zijn schattige uiterlijk in iets vreselijks. Zijn aantrekkelijke gezicht werd gruwelijk misvormd, zijn diepbruine ogen werden skeletachtige levenloze ogen als die van een dode vis, en zijn mooie grijns werd griezelig. Britte probeerde te schreeuwen, maar daar was ze niet toe in staat. Haar hoofd was helemaal leeg, en haar keel leek dichtgeschroefd...
Weer verdween hij in een donkere schaduw voordat Britte de vreselijke gang van zaken kon verwerken. Toen hij weg was verkeerde ze in een staat van shock en stond op het punt om flauw te vallen. Haar hart begon te bonzen als bezeten, en er hing een vieze geur in haar kamer, alsof er een stuk dood en rottend dierlijk vlees naast haar in haar bed lag.

 

Dan werd het plots erger. Britte begon te stikken, en het voelde aan alsof iemand haar keel vastgreep. Zij probeerde uit haar bed te komen en te vluchten, maar de ijzeren greep verstrakte. Zij wilde schreeuwen, en zo haar ouders wakker maken, maar zij kon het niet. Opeens had zij het gevoel dat er iemand bovenop haar lag, en zij rook de vieze lucht die pal in haar gezicht uitgeademd werd. Zijn greep om haar nek was zo stevig dat zij er haast van stikte. Vervolgens wurmde hij zijn knie tussen haar benen om te komen waar hij heen moest. Hij stak zijn handen onder haar nachtkleed en begon haar naakte lichaam te strelen. Zijn plezier nam toe, en de pijn in het lichaam en geest van Britte evenzeer. Zijn greep om haar nek werd strakker en de druk om haar knieën uit elkaar te krijgen werd groter. Britte verweerde zich zo goed ze kon. Hij liet haar eindelijk los met een luid gegrom.
 

“Ik ben zo terug,” zei hij zacht in haar oor toen hij vertrok. “Dan krijg je mijn verjaardagscadeau…”
 

Tranen begonnen over Britte haar gezicht te stromen. Zo wilde zij zich in geen geval haar puberteit herinneren. Ze stond op, en deed de deur van haar slaapkamer op dubbel slot, in de misschien nutteloze hoop dat het hem buiten zou houden…
Maar de gesloten deur hield hem niet tegen. De schaduw verscheen weer in haar kamer, en uit die schaduw trad de geheimzinnige man naar voren. Hij kwam weer bij haar in bed liggen. Britte was als verlamd, maar de man was dit keer erg lief voor haar. Hij kuste en streelde haar minutenlang, en dan gaf hij haar zijn verjaardagscadeau: in de nacht van haar veertiende verjaardag maakte hij een vrouw van haar… Daarna verdween hij weer in een oogwenk. Britte kon niet meer slapen en bleef maar huilen en huilen...

 

Zo ging het nog een aantal nachten door. Britte kon aan niemand vertellen wat ze meemaakte, omwille van haar angst en haar zorgen, maar ook omdat ze beschaamd was om wat de man elke nacht met haar deed. Het bleef niet zonder gevolgen. Elke dag verloor zij aan kracht. Door die rusteloze nachten had zij donkere kringen onder haar ogen gekregen en de puberale meisjesgloed was op haar gezicht vervaagd. Op school was ze verward. Zij kon niet meer opletten, en soms viel ze met haar hoofd op haar lessenaar in slaap.
 

Zowel de leerkrachten bij de Blauw Nonnen als haar ouders maakten zich zorgen over haar verslechterende gezondheid en haar verwarde geestestoestand. Ze hadden haar, zowel thuis als op school, er verschillende keren over ondervraagd. Haar ouders hadden bij de huisdokter medisch advies ingewonnen. Hij schreef Britte magnesiumpillen en vitaminepreparaten voor, maar zelfs als ze die stipt innam vertoonde ze geen tekenen van vooruitgang.
 

Op een dag snikte Britte het uit in het bijzijn van haar ouders. Ze was niet beschaamd om ze te vertellen over haar nachtelijke ontmoetingen met de vreemdeling, en wat er dan gebeurde. Haar moeder was ontzet, en begon te huilen en haar vader beefde van woede. Ze omhelsden hun dochter en beloofden een einde te maken aan al haar problemen. Het hart van Britte verlangde ernaar om ze te geloven, maar haar hoofd besefte dat ze haar niet konden helpen.
Maar haar ouders, en vooral haar vader, hielden vol. Ze probeerden alles wat ze konden om Britte van die schaduw te bevrijden. Ze brachten haar naar dokter-psychiater Surkijn, maar ook die kon het meisje niet helpen. Zelfs nam haar vader contact op met Pater Jackers, een exorcist uit Diest. Die kwam Britte op haar kamer overlezen, maar dat hielp evenmin. De man bleef elke avond komen en uit zijn schaduw treden om zijn onverzadigbare honger naar het jonge lichaam van Britte te stillen.

 

Toen vertelde iemand aan haar vader over een Nederlandse sekte die zich Bagha Minjara noemde. Zij hadden een plaats van samenkomst dichtbij Roermond waar in het plaatsje Weerd het riviertje de Linne de Maas ontmoette. Daar in die samenvloeiing beschouwden de aanhangers van Bagha Minjara het water als heilig. Het had, volgens hen,  een lange staat van dienst in het behandelen van degenen die bezeten waren door boze geesten…
Nadat geen enkele behandeling zijn dochter geholpen had wou de vader van Britte het een kans geven omdat het zijn laatste hoop leek. Hij slaagde erin om vrij te krijgen op zijn werk, en samen met zijn vrouw en Britte reed hij naar Nederlands Limburg.

 

Door de leden van de sekte werden ze allerhartelijkst ontvangen. Die brachten hen naar de samenvloeiing van Maas en Linne. Een fractie van een seconde, terwijl zij voor het water stond, stelde Britte zich een nieuw leven voor: een leven vol hoop, genegenheid, optimisme, geen ellende en geen leven meer met een schaduw die zich van haar lichaam meester had gemaakt….
Haar moeder streelde haar zachtjes en nam Britte haar hand in de hare toen ze haar dochter de rivier in leidde voor het heilige bad. Haar vader bleef op de oever staan, met tranen in de ogen. Haar moeder vroeg Britte naar haar gevoelens nadat ze op aanwijzen van de sekteleider een paar keer de heilige duik hadden genomen.

 

Maar Britte stond daar als versteend en kon haar moeder niet antwoorden. De schaduw was er weer, die schaduw die Britte van binnenuit verwoestte. Hij deed de heilige onderdompelingen naast haar, en zijn onbarmhartige ogen zeiden: "Vanavond kom ik je weer bezoeken!"

© Bruno Roggen, Anhée, 2021


Submitted: November 10, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Horror Short Stories

Other Content by impetus

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance