Hanna, chocolades Patria

Reads: 44  | Likes: 1  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Frank Vanduren krijgt van zijn collega's de opdracht pralines te kopen voor de verjaardag van hun chef, Thérèse Anquelard. Dat doet hij dan ook maar, en zo maakt hij kennis met het verkoopstertje Hanna.

Hanna, Chocolades Patria


Verwittiging:
Dit is een sterk erotisch verhaal, enkel bedoeld voor volwassen rijpere lezers.
Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.


Op het levensverzekeringsbedrijf Matrix Life Insurance zou grote baas Thérèse Anquelard haar verjaardag twee dagen later vieren. Dat wist de conciërge aan het personeel te vertellen die morgen. Hij wist wel wanneer Anquelard verjaarde, maar hoe oud ze precies werd, dat wist hij niet. Werd ze 38, of misschien al 40? Dat hield hun chef voor iedereen angstvallig verborgen.


De medewerkers bij Matrix Life Insurance hadden besloten dat ze Thérèse pralines zouden aanbieden. De meesten wisten dat Frank Vanduren iedere maandag in de namiddag Thérèse Anquelard moest neuken in de archiefkelder, of hij dat graag deed of niet. Daarom viel aan Vanduren de opdracht te beurt om in een van de vele Brusselse chocolateries die pralines te gaan kopen. De directiesecretaresse zou ze namens hun allemaal aan Anquelard aanbieden op de ochtend van haar verjaardag.


Om de aankoop van de pralines te financieren was er een omhaling op de kantoren van de levensverzekering. In totaal had Frank Vanduren daarna 124 euro tot zijn beschikking om die pralines te gaan kopen.


Voor zijn moeder in Hasselt had Frank in het verleden al pralines gekocht op haar verjaardag en bij moederdag, en soms ook zo maar. Voor hem smaakten alle pralines ongeveer hetzelfde. Daarom had hij voor zijn moeder er allerlei gekocht, Neuhaus, Leonidas, Lady Godiva en nog andere. Zijn moeder was een dankbare vrouw en altijd blij dat haar zoon aan haar gedacht had, met bloemen of met pralines. Maar de laatste paar keren had hij pralines voor haar gekocht op de Treurenberg in een kleine chocolaterie met de vaderlandslievende naam “Patria”. Daar was maar één enkel winkelmeisje. Zij had zich de eerste keer al lachend aan Frank Vanduren voorgesteld als “Hanna Pralien”. Zo noemde iedereen in de buurt haar, beweerde ze. In elk geval, die jonge winkeljuffer was uiterst vriendelijk en wou Frank voordat hij er kocht die eerste keer haar ‘Patria’ pralines laten proeven. Dat deed Frank toen niet, want hij was gehaast. Hij liet Hanna voor zijn moeder een assortiment maken. Haar pralines waren nogal prijzig, maar Franks moeder was erover in de wolken. Ze beweerde dat ze in haar hele leven nog nooit zo een lekkere pralines had gegeten als die van Patria.


Daarna was Frank nog twee keer bij Hanna geweest. Het klikte tussen hun twee, en als er geen andere klanten waren praatten ze wat, ze lachten en ze gekscheerden, want Hanna was altijd goed gezind.


Nu ging Frank dus zonder aarzelen naar chocolaterie Patria. Hanna was er, maar ze was nog een schaduw van het lieve vriendelijke verkoopstertje dat hij tevoren had ontmoet. Ze zag er erg bedrukt uit. Misschien, dacht Frank, was dat omdat ze het druk had, want er stonden mensen aan te schuiven in de zaak. Toch vermoedde hij dat er meer aan de hand was met Hanna.


Toen het zijn beurt was durfde hij niet vragen wat er haar scheelde. Er stonden nog twee klanten achter hem, en die moesten niet horen waarom Hanna er zo triest uitzag. Ten andere, Frank had de indruk dat als hij dat zou vragen het meisje elk ogenblik in tranen kon uitbarsten.
Toen hij haar vroeg om voor 124 euro een assortiment pralines samen te stellen bekeek Hanna hem verbijsterd.


“Voor 124 euro?” vroeg ze. “Dat is wel erg veel. Zo een bestelling heb ik nog nooit gekregen.”


Frank Vanduren was een beetje verveeld.


“Het is niet voor mij,” zei hij. “Mijn collega’s en ik willen onze chef pralines aanbieden voor haar verjaardag. Die is over twee dagen. Wat stel jij voor?”


“Het is vandaag druk,” antwoordde Hanna. “Nu kan ik dat assortiment onmogelijk maken. Het vraagt wat wikken en wegen om een goede mengeling te maken voor zo een som geld. En ook minstens twintig minuten tijd, misschien nog langer. Na de winkeluren kan dat wel. Als je wil kan ik de pralines zelfs bij jou thuis komen afleveren. Je woont toch in Schaarbeek, meen ik me te herinneren?”


Dat kwam Frank goed uit. Hij gaf Hanna zijn telefoonnummer en liet haar noteren waar hij precies woonde. De avond voor de verjaardag van Anquelard zou zij tussen zeven en half acht ‘s avonds naar Schaarbeek komen en daar bij Frank de pralines afleveren. Moest er iets onverwachts tussen komen dan zou ze hem bellen.


Om iets na zessen was Vanduren die avond dat Hanna zou komen thuis van zijn werk bij Matrix Life Insurance. Net toen hij zich een boterham met smeerkaas van Maredsous aan het smeren was ging zijn telefoon. Hij nam op. Tot zijn verrassing had Hanna hem een selfie gestuurd. Haar gezicht kon hij wel niet zien, want ze lag naakt op haar buik in haar bed. Hoe ze die selfie genomen had, dat was voor Frank een raadsel. Wat hem nog veel meer verbaasde was dat zij hem haar bloot lijf toonde, weliswaar alleen maar haar rug. De foto was afgesneden aan haar taille. Wat Hanna’s bedoeling was met die zwoele foto, daar had Frank het raden naar. Wel leek het hem dat ze met haar gezicht in haar oorkussen gedrukt aan het huilen was.
Hij belde haar:


"Wat wil je eigenlijk zeggen met die foto?"


"Ik breng je niet alleen die pralines. Als je er niets op tegen hebt zou ik vanavond wel even bij je willen blijven. Het gaat me niet zo goed. Ik zou het lief van je vinden als ik je even gezelschap mag houden.”


"En dan?"


Eerst aarzelde Hanna een beetje. Dan zei ze:


"We zullen afwachten wat er gaat gebeuren. Nog eens, als je er niets op tegen hebt dat ik even bij je blijf.”


Daar had Frank niets op tegen, en dat zei hij tegen Hanna. Ze leek opgelucht toen ze dat hoorde.


Om kwart voor acht kwam Hanna bij Vanduren in Schaarbeek aan met drie kilo pralines, in drie dozen, elegant verpakt, elk met een grote strik en een zilveren plaatje eraan. Daarop stond “Gelukkige Verjaardag-Joyeux Anniversaire”.
Hij deed haar naar boven komen en bood haar iets te drinken aan. Ze wou niets drinken. Frank zag dat ze nog altijd triest was, en zenuwachtig ook.


“Heb je mijn selfie gezien?” vroeg ze hem.


“Ja, natuurlijk. Ik was een beetje verwonderd…” antwoordde hij.


“Misschien had ik het niet moeten doen, je die  sturen,” zei Hanna stilletjes, “maar ik heb niemand die…”


En toen begon Hanna te huilen, ook stilletjes, maar ze was in de put, zo intriest. Frank ging naar haar toe en nam haar in mijn armen. Dat deed haar goed. Ze hield op met huilen en klampte zich aan hem vast.


“Vertel het me maar,” zei Frank. “Ik kan goed luisteren.”


“Het gaat erg slecht met me,” zei Hanna. “Mijn vriend heeft me vorige maand verlaten voor iemand anders. Nu dreigt mijn baas me te ontslaan. Hij beweert dat ik te dik word omdat ik teveel van zijn pralines opeet als er geen klanten in de winkel zijn. Nu, sinds ik alleen ben en geen seks meer heb eet ik meer, uit frustratie en verveling. Dat ik verdikt ben, dat is waar, maar dat komt niet van pralines te eten.”


Weer begon Hanna te huilen. Frank nam haar weer in zijn armen en drukte haar tegen zich aan. Ze rook zo heerlijk naar chocolade… Of het daaraan hing? In elk geval, in een moment van tederheid kuste Frank haar op haar lippen. Die waren erg warm, en ook een beetje nat van het huilen.


Voor ze het goed en wel wisten lagen ze met elkaar op zijn bed, poedelnaakt. Hanna had erg mooie borsten, rond, niet erg groot, maar tamelijk hard. Frank streelde die en zoog een beetje op haar tepeltjes. Dat was ze blijkbaar niet gewoon, of ze had het niet graag, want ze rolde van hem weg en ging tussen zijn benen kijken. Ze was, net als sommige andere meisjes, erg geïnteresseerd in zijn piemel. Ze bekeek hem niet alleen van dichtbij, maar ze streelde hem ook voorzichtig. Hij stond al stijf, maar door dat strelen ging hij nog meer rechtop staan en kreeg Frank geweldige zin om hem in Hanna’s kutje te steken. Opnieuw streelde hij haar borsten en kuste hij haar op haar warme mond. Op een bepaald moment spreidde zij haar benen. Met zijn vingers voelde hij tussen haar schaamlippen. Haar poesje was doornat. Ook Frank was zo geil als boter en legde Hanna op haar rug.
 
“Eindelijk! Waarom heb je zo lang gewacht?” vroeg ze, terwijl ze zwaar ademde. “Kom, vul me alsjeblieft op! Ik heb het zo nodig!”


Frank vond het geweldig dat ze dat zei. Zelden had hij een meisje horen praten met zoveel verlangen en ongeduld om geneukt te worden...


Ze bedreven die avond hartstochtelijk de liefde. Hanna vond het heerlijk om Frank zijn grote pik in haar poesje te voelen bewegen.


"Duw, duw harder!" bleef ze me in zijn oor fluisteren. “Duw je piemel dieper in me! Ach, wat doe je me toch goed! Neuk me, neuk me, doe me klaarkomen!”


Het duurde niet lang voordat dat gebeurde en Hanna  klaarkwam. Ze gilde op  het moment dat ze kwam. Frank kreeg zijn orgasme ook, maar een halve minuut na haar. Hij sproeide zijn sperma diep in haar neukgaatje, dieper dan ooit met een ander meisje. Hij was verbaasd dat Hanna er geen probleem mee had om zijn toch erg grote pik zonder problemen in haar poesje te verdragen.


Na die eerste keer, dezelfde avond, bedreven ze nog twee keer de liefde. Voor Hanna was zelfs drie keer niet genoeg. Als hij de fysieke mogelijkheid had gehad, dan had ze gewild dat Frank haar keer op keer opnieuw neukte... Maar na drie keer was Vanduren uitgeput, deed zijn rug pijn en kreeg hij het gevoel dat zijn piemel van zacht rubber was gemaakt.


Die avond kusten Hanna en Frank elkaar teder tot afscheid. Ze maakten een afspraak voor zaterdagavond de week erna.
Van die afspraak is er nooit wat gekomen. Het is bij één keer gebleven. Nooit is Hanna nog naar Franks appartement in Schaarbeek gekomen, nooit heeft hij nog iets van haar gehoord. Hij was teruggegaan naar de Patria, de zaak waar zij pralines verkocht. Zij was er niet meer. Er stond nu een ander meisje achter de toonbank dat er nog jonger uitzag dan Hanna, een blondje.
Vragen waar Hanna nu was, wat er met haar gebeurd was, dat deed Frank Vanduren eerst niet. Vermoedelijk had haar baas zijn dreigement uitgevoerd en haar ontslagen. Of was haar vroegere vriend terug naar haar toe gekomen, en was ze opnieuw met die in zee gegaan?


“Tja meneer Frank,” zei het nieuwe winkelmeisje tegen Frank, “Waar Hanna nu is, of ze ander werk heeft, daar heb ik geen benul van. Ik heb wel van u gehoord. Hanna heeft me over u verteld toen ze me hier een snelcursus gaf over het werk in de Patria…”


Het winkelmeisje keek Frank recht in de ogen, en ze lachte ondeugend terwijl ze met haar tongpunt over haar lippen ging.


Maar Frank besteedde geen aandacht aan haar. Hij miste Hanna. Wel niet erg lang, want hij zat nu in de tredmolen van amoureuse fratsen, en voorlopig zag het er niet naar uit die die plots zou stoppen met draaien...


© Bruno Roggen, Anhée 2021


Submitted: November 20, 2021

© Copyright 2021 Robur. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Romance Short Stories

Other Content by Robur

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance