Avond bij volle Maan

Reads: 18  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Horror  |  House: Booksie Classic

Voor het echtpaar Karel en Ulrika is het een perfecte dag geweest. Dat is zo zeldzaam, en ze hebben ervan genoten. Dat genieten willen ze 's avonds buiten verderzetten met een goed glas wijn...

Avond bij volle Maan


door Bruno Roggen


Eigenlijk was het onvergetelijke dag geweest. Zelfs in die mate was hij memorabel dat niemand die aan de Platte Wijers in de omtrek van Karel en Ulrika woonde die dag snel zou vergeten. Het was ook een merkwaardige avond later die dag. Alles scheen, zowel overdag als ‘s avonds netjes in de plooien te vallen en op wieltjes te lopen...
 

Om zeven uur ‘s morgens werden Karel en Ulrika in hun huis aan de Kleine Heresteeg fris en monter wakker, na een verkwikkende nachtrust. Fijn was dat, en het was zeldzaam geworden in deze jachtige tijd.
Allebei bewogen ze zich perfect synchroon terwijl ze die morgen zich wasten op de badkamer, zich aankleedden en hun toilet maakten. Het verliep in perfecte harmonie, in plaats van de wirwar van armen en haarborstels en elkaar in de weg lopen die het de meeste dagen wel was. Ulrika deed anti-rimpel crème uit de Lidl op haar fijne bruine huid, en Karel worstelde met kam en haarborstel zijn bijna half uitgevallen hoofdhaar tot een presentabel kapsel.

 

Het ontbijt ging goed, niet in de haast en de gespannen sfeer die er meestal was. Karel had zich onlangs bekeerd tot het veganisme. Hij schilde verschillende vruchten die perfect rijp waren, mandarijntjes, kiwi’s, een banaan en een appel die hij dan ook met smaak verorberde.
Fruit was niets voor Ulrika. Zij bakte zich, zoals elke morgen, een pan spek en eieren. Het ongezouten spek draaide ze maar even om in de pan, en ook de twee spiegeleieren werden nauwelijks warm. Om echt te bakken, die tijd kregen het spek en de eieren niet. Ulrika kruidde ook haar ontbijt niet. Tot Karels verwondering at ze het op zonder brood, en tot zijn afschuw spoot ze er een fameuze dosis bloedrode ketchup van Heinz overheen.

 

Het was een dag die zo perfect was dat ze allebei merkten hoe goed het ging, en hoe veelbelovend die ging zijn, maar geen van beiden wilde erover praten. Dat zou de betovering verbreken.
 

Na het ontbijt kusten ze elkaar en gingen ieder hun eigen weg. En op het werk ging het nog steeds door, die ideale harmonie. De leerlingen aan wie zij biologie onderwees gedroegen zich voorbeeldig in Ulrika’s les. Voor Karel gaven zijn klanten hem geen problemen op zijn verzekeringskantoor. Nog beter: hij slaagde erin, na meer dan drie maanden onderhandelen, verzekeringscontracten af te sluiten met een transporteur die zo maar eventjes 32 vrachtwagens op de baan had.

Daardoor was Karel zijn dag zelfs zo goed dat hij vroeger dan anders zijn kantoor sloot en al huppelend naar buiten sprong, zonder zelfs nog naar zijn agenda voor de dag daarop te kijken. Nochtans, als hij had gekeken, dan had hij gezien dat vandaag omcirkeld was. Maar helaas, soms vergeet de geest wat eigenlijk uiterst belangrijk is en wat in geen geval mag vergeten worden…
 

Dus gingen Karel en Ulrika op die ogenschijnlijk perfecte dag terug naar huis, nog steeds opgewekt, nog steeds fris en monter, helemaal niet slecht gezind door de uitputting die hen vaak in het weekend ongenietbaar maakte.
 

Thuis in de Heresteeg maakten ze het avondeten klaar en liepen lichtvoetig als danspartners door de keuken. Eindelijk brachten ze hun creaties naar de tafel.
 

“Wat vind je van mijn koolsla met broccoli en bieslook salade?” vroeg Karel aan Ulrika.
 

“Heel grappig, een echt rare combinatie,” antwoordde zij. “Als je het mij vraagt, echt konijnenvoer.”
 

Terwijl zij een bloederig stuk biefstuk van een côte à l’os afsneed, vroeg Ulrika zich af hoe iemand vegetariër kon zijn, of nog erger, veganist. Maar dat hield ze voor zich, want Karel zei:
 

"Deze dag is echt iets geweldigs geweest, vind je ook niet?"
 

"Shhhhhhttt, je zult hem bederven!" zei Ulrika.
 

Ze verstonden elkaar perfect. Om de avond nog gezelliger samen te beleven besloten ze een fles wijn mee te nemen naar de pergola aan de achterkant van het huis met uitzicht op hun tuin. Net het jaar ervoor hadden ze hun droomhuis dicht bij de Platte Wijers kunnen kopen met een achtertuin van bijna een hectare. Karel vond dat vooral ideaal, omdat, buiten zijn dieet als veganist, hij in zijn eigen tuin een joggingparcours had kunnen aanleggen en zo zijn gezondheid nog beter verzorgen. En ook, zo kon hij zich buiten adem rennen zonder dat er mensen in de buurt waren die hem anders misschien voor gek zouden hebben aangezien.
 

Karel en Ulrika zaten onder de patio op een tweezitsbank die als schommel kon dienen. Bij het genot van een glas goede Bordeaux Supérieur namen ze het risico om commentaar te geven op de buitengewoon goede dag.
 

“Op vandaag!” zei Karel, terwijl hij met zijn glas tegen dat van Ulrika tikte.
 

“Op vandaag!” zei Ulrika.
 

“Jammer, maar dit zal waarschijnlijk de laatste avond van dit jaar zijn dat we kunnen buiten van de goede lucht genieten,” zei Karel. “Het kan niet perfecter zijn. Kijk naar die sterren en die maan.”
 

"Maan?" vroeg Ulrika met een paniekerige stem, terwijl ze van verbouwereerdheid met haar glas wijn morste.
 

"Ja, het is vanavond volle maan, dat weet je toch?"
 

"Oh god.... oh god... Nee, zeg dat het niet waar is!" smeekte Ulrika in paniek.
 

"Wat is er verkeerd?” vroeg Karel, helemaal ontdaan. “Nee, zeg jij dat het niet waar is! Hoe kon je dat vergeten?”
 

"Ik was op school, en toen ik wegging voelde ik me zo zen, en ik keek niet in mijn agenda..."
 

"Kun je nu de pil nog nemen?"
 

”Nee... ik voel het al gebeuren. Jij moet hier weg, dadelijk!” schreeuwde Ulrika.
 

“Oh nee, het kan niet waar zijn!” zei Karel terwijl het haar Ulrika’s gezicht begon te bedekken, haar armen langer werden en haar handen zich tot klauwen verdraaiden.
 

"Loop weg…." gromde zij.
 

Maar het was te laat. De buren meldden later dat er een ijzingwekkend geschreeuw uit het huis was opgestegen, maar toen de politie aankwam was er van Karel niets meer over dan een bloederige puinhoop.

© Bruno Roggen, Anhée 2021


Submitted: November 21, 2021

© Copyright 2021 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Horror Short Stories

Other Content by impetus

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance