Grote Liefde

Reads: 178  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 1

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Een koppel viert zijn vijftiende huwelijksverjaardag op een avond tijdens een hevig onweer. Allerlei herinneringen over de voorbije vijftien jaar komen naar boven gedreven, goede en ook minder goede...

Grote Liefde
 

door Bruno Roggen

Omslagfoto: Mary Oloumi


Verwittiging:
 
Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.


Het bliksemde om de haverklap, en elke keer volgde er een zware donderslag. Eerst was het een droog onweer geweest, nu regende het ook pijpenstelen. Gerarda stond aan het grote raam in de woonkamer, en ze keek naar buiten. Bang was ze helemaal niet. Het leek wel of ze opging in het tumult van de donder en de kletterende regen. Hoe raar ook, die geluiden kalmeerden haar.
Twee regendruppels op het glas trokken haar aandacht. Ze koersten tegen elkaar naar beneden. Gerarda’s ogen volgden hen. Het ene moment lag de druppel links voorop, het volgende moment de rechter. Opeens besloot de rechter druppel te blijven waar zij was. De linker haastte zich naar de eindstreep. Voordat ze daar kon aankomen kreeg de rechter druppel een dosis verse regendruppels. Daardoor rolde zij weer naar beneden,  de linkerdruppel achterna. Dan verenigden de twee druppels zich, en werden maar één enkele grote druppel. Samengeklonken bereikten ze de finish.

 

Gerarda glimlachte heel even. Ze was tevreden met het resultaat. Het geluid van voetstappen die van de trap naar beneden kwamen bracht haar terug naar de realiteit. Ze draaide zich om en zag haar man de woonkamer binnenlopen.
 

"Hoe zie ik eruit?" vroeg Hendrik. Daarbij liet hij zijn charmantste glimlach flitsen en toonde zijn perfect witte tanden. Het was dezelfde glimlach waar Gerarda jaren geleden als jong meisje voor gevallen was.
 

“Charmant, natuurlijk, zoals altijd.” antwoordde Gerarda, terwijl Hendrik naar haar toe liep om haar een snelle kus te geven.
 

“Wat krijgen we nu? Je bent zonder mij aan het drinken?” vroeg Hendrik. Hij wees naar het champagneglas in Gerarda haar hand.
 

“Och, het is gewoon om me wat op te peppen na de vermoeiende dag die ik heb gehad."
 

"Heb je problemen op je werk?" Hendrik begon ongevraagd haar schouders te masseren.
 

“Het is niet altijd op het werk dat ik problemen heb. Er zijn nog andere dingen die… Laten we het niet meer over problemen hebben. Ik heb honger."
 

"Ik ook! Als die dringende vergadering op het Bisdom me niet zolang bezig had gehouden, was ik eerder thuis geweest. En dan het onweer… Toen de vergadering bijna gedaan was besloten de wolken open te barsten. Het begon zo hard te regenen dat ik onderweg ben moeten stoppen. In de auto zag ik geen hand meer voor mijn ogen. Razend gevaarlijk was dat.”
 

“Het is goed, nu je hier bent. Kom, we gaan eten."
 

Gerarda pakte Hendrik zijn hand en samen liepen ze naar de eettafel.
 

“Als het vanavond niet zo regende had ik je meegenomen naar ons favoriet restaurant, De Fakkels in Sint-Truiden. Vanavond ronden we vijftien jaar huwelijk af. Dat verdiende een traktatie.” verzekerde Hendrik zijn vrouw.
 

“Oh, Hendrik, maak je geen zorgen! Daar kunnen we de volgende keer heen. En hoe dan ook, alleen omdat we daar niet heen kunnen wil nog niet zeggen dat je je favoriete gerecht niet kunt hebben.”
 

"Wat bedoel je, Gerarda?" vroeg Hendrik.

Hij was nieuwsgierig. Ze glimlachte en liep naar het aanrecht in de keuken. Ze zette een glazen kom in de magnetron om het eten op te warmen. Na het 'ting'-geluid haalde ze de kom tevoorschijn, nam die mee naar de eettafel en plaatste ze in het midden.
 

"Pasta met scampi’s in een looksaus!?" Het gezicht van Gerrit straalde als dat van een kind. "Heb je pasta met scampi’s voor ons gemaakt?"
 

"Zoals je ziet, en ook kan ruiken," grijnsde Gerarda. "Het is misschien niet zo goed als in het restaurant, maar hopelijk is het de moeite waard om ons vijftienjarig huwelijksjubileum een beetje mee te vieren."
 

"Maar natuurlijk! Jij bent de beste kokkin die ik ken! Ik weet zeker dat dit lekker zal zijn. Het ziet er in elk geval lekker uit, en het ruikt heerlijk… Hoewel?”
 

“Hoewel? Wat bedoel je, Hendrik?”
 

“Ik weet niet… Er is niet alleen de geur van de looksaus, dat bedoel ik. Het is alsof de saus een zweem amandelgeur afgeeft.”
 

“Ik ga je niet alles verklappen, Hendrik. Denk maar dat ik een geheim recept heb, en je zal zien, het is spectaculair!”
 

Gerarda serveerde haar man twee pollepels en nam er zelf één. Hendrik nam zijn vork en stond op het punt in zijn bord te duiken toen Gerarda hem bij zijn arm pakte en hem tegenhield.
 

"Wat nu?" vroeg hij.
 

"Excuseer, Hendrik! Ik ben je kaas en kruiden vergeten."
 

Gerarda veerde recht en rende terug naar het aanrecht. Ze haalde een potje met geraspte kaas en een fles waarin ze olijfolie gemengd had met exotische kruiden.
 

Hendrik grinnikte toen zij het potje en de fles voor hem op tafel zette: "Dank je, schat! Je kent me beter dan ik mezelf ken."
 

Hij pakte een paar soeplepels kaas en spreidde die kunstig over zijn pasta alsof hij zelf een chef-kok was en zijn beste gerecht aan het garneren was. Toen nam hij de fles met olie en kruiden en schudde er flink mee voordat hij spaarzaam een beetje over zijn bord pasta heen sprenkelde.
 

“Is dat niet te weinig voor je?” grapte Gerarda. “Normaal ga je met kruiden toch veel royaler om.”
 

"Ja, je hebt gelijk," zei Hendrik en nam nog een flinke geut olie met nog meer kruiden. Als iemand zijn bord zou zien, zouden ze niet weten dat er pasta onder al die kaas en kruiden zat.
 

"Dat ziet er beter uit," grijnsde hij, "En jij, Gerarda?"
 

“Gewoon de saus is genoeg voor mij, dank je,' antwoordde ze. “Je weet toch dat ik niet van sterk gekruid houd.”
 

Hendrik hief zijn glas champagne naar zijn vrouw toe en zei:
 

“Op de gezondheid van mijn lieve vrouw. Gelukkige huwelijksverjaardag."
 

Ook Gerarda hief haar glas naar omhoog. “Op mijn lieve man. Gelukkige huwelijksverjaardag."
 

'Ik hou zo veel van je, Gerarda,' antwoordde hij. “Je kan niet geloven hoeveel.”
 

“Misschien toch wel,” antwoordde Gerarda. “Kom, laat ons daar maar op klinken.”
 

Het gerinkel van hun glazen als ze elkaar aanraakten bezegelde hun engagement voor het leven aan elkaar. Het volgende halfuur tijdens het eten hadden ze het over de dagen die ze samen hadden doorgebracht. Het afscheidsfeestje van hun leraar Frans op de school waar ze elkaar voor het eerst ontmoetten. Hun eerste kus die ze deelden achter het gordijn van de feestzaal op de avond van het Chrysostomusfeest voor de laatstejaars. Tijdens hun hogere studies in Diepenbeek had Hendrik aangedrongen om met Gerarda naar bed te gaan. Eerst had ze dat geweigerd. Ze was veel te bang om zwanger te raken en haar studies daarmee in gevaar te brengen. Erg lang had ze dat niet volgehouden. Toen Hendrik beloofde dat ze onmiddellijk na hun studies gingen trouwen en dat ze voor altijd bij elkaar zouden blijven had ze toegegeven. En al de reizen die ze samen hadden gemaakt, al de mooie plekken waar ze samen geweest waren…
 

Ze bleven genieten van hun avond. Toen het eten voorbij was gingen ze in de living op de canapé naast elkaar zitten. Ze vulden hun glazen bij en hielden nog een andere fles champagne Mumm binnen handbereik. Hun gesprek en hun gelach, gecombineerd met het geluid van de striemende regen buiten maakten de avond perfect.
 

"Dit valt eigenlijk beter mee dan uit gaan eten," zei Hendrik. “Het is fijn in De Fakkels, maar niet zo gezellig als wij het hier nu hebben.’
 

"Ja, dat klopt," antwoordde Gerarda. “We hebben het ongelooflijk fijn samen, dat mag je wel zeggen. De grote liefde, dat zijn wij twee.”
 

"Au!" schreeuwde Hendrik plots.
 

"Oei, schatje! Wat is er mis met je?" vroeg Gerarda, ogenschijnlijk bezorgd.
 

"Mijn maag. Een kramp, denk ik.”
 

"Misschien heb je vanavond toch iets te veel gegeten?” opperde Gerarda. "Of te laat gegeten... Daar kan jij ook niet goed tegen.”
 

Ondertussen werd het steeds maar erger en kronkelde Hendrik van de pijn.
 

"Ah, verdomme toch! Het is niet meer te harden... Ik heb iets nodig. Ik heb hulp nodig. Bel om hulp!"
 

"Maar mijn telefoon is plat, lieve Hendrik. Ik ben vergeten die op te laden. En de vaste telefoon heb jij bij Proximus opgezegd om geld te besparen, dat weet je toch."
 

"Gerarda, haal snel de mijne. Die steekt in de zak van mijn overjas in de hal."
 

Maar Gerarda verroerde van geen vin. Ze bleef daar zitten met haar glas champagne in haar hand en bleef naar haar man kijken.
 

"Wat doe jij toch, Gerarda? Pak mijn telefoon! Bel een ambulance."
 

“Het regent pijpenstelen, schat. Niemand zal willen komen."
 

"Doe... doe iets... Help me!"
 

Gerarda zette haar glas op de salontafel. Heel kalm keek ze naar Hendrik en leunde naar hem toe.
 

"Hendrik, je zei dat je van me hield."
 

“Wat... wat bedoel je?”
 

"Je zei dat je van me hield."
 

"Ja! Au! Natuurlijk! Asjeblieft, Gerarda, doe nu iets. Bel een dokter! Ik kan het niet meer uithouden van de pijn.”
 

Hij pakte zijn buik vast en vouwde dubbel. Plots vroeg Gerarda hem:
 

"Wie is Victoire dan? Toen ik je broek moest wassen maakte ik de zakken leeg. Ik vond een wel tien keer opgeplooid briefje met een erg lieve boodschap van die vrouw."
 

Hendrik keek naar haar op. Zijn ogen traanden van de vreselijke pijn. Die van Gerarda stonden steenkoud.
 

“Lieverd, kunnen we hier later over praten? Ik heb hulp nodig!" kermde Hendrik.
 

“Weet je, dat briefje was niet alles. Ik zag jullie twee laatst samen. Ik liep langs het Vrijwilligersplein en dacht dat ik even op je kantoor bij het Bisdom langs zou gaan. En toen ik voor je deur stond, raad eens wat ik door het glas zag? Victoire en jij hadden elkaar in de armen. Jij stond daar in je onderlijfje over je broek heen, haar blouse was niet terug dichtgeknoopt... Maakten jullie misschien gebruik van jouw mahoniehouten bureau om lief voor elkaar te zijn? Het zou me niets verwonderen! Ik zie er haar al met haar rok opgetrokken liggen, en jij..."
 

“Gerarda, asjeblieft, hou daarmee op. Help me!"
 

"Die dringende vergadering van jou vanavond? Ik belde naar het Bisdom en ze zeiden dat je al om vier uur vertrokken was. Ik geloof dat die ‘dringende vergadering’ met Victoire te maken had.”


Hendrik hoestte hard en liet zich op de grond zakken. Bij elke hoest spoot donker bloed uit zijn mond. Gerarda boog zich voorover en greep hem bij zijn haar.


"Ik hoop dat je genoten hebt van de extra kruiden op je pasta, lieverd."


Hendrik hield Gerarda’s blik even vast voordat hij zijn ogen voor altijd sloot. Ze liet zijn haar los en liet zijn hoofd met een plof vallen. Ze leunde achterover en voelde plots ook een lichte kramp in haar maag. Ze stond op, pakte haar champagneglas en ging naar de eettafel. Ze nam de kruidenfles en schudde een royale hoeveelheid in haar glas. Ze liet de inhoud even ronddraaien en dronk die dan in één teug op. Ze liep terug naar de canapé en ging erop liggen. Ze keek haar man nog een laatste keer in zijn wijd opengesperde dode ogen voordat ze haar eigen ogen sloot, wachtend tot het allemaal voorbij was, net zoals hun grote liefde door zijn schuld voorbij was gegaan.


© Bruno Roggen, Anhée, 2021


Submitted: December 10, 2021

© Copyright 2022 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:

Comments

johngumbs

Interesting story.

Sat, December 11th, 2021 11:52am

Author
Reply

Thank you

Sat, December 11th, 2021 5:59am

Facebook Comments

More Romance Short Stories

Other Content by impetus

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance