Vaarwel, Voorgoed?

Reads: 21  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Op haar veertigste verjaardag neemt een vrouw afscheid van haar veel oudere minnaar. Ze heeft nu een andere, jongere minnaar gevonden. Verdwijnt die andere dan ook voorgoed uit haar leven?

Vaarwel, Voorgoed?
 

door Bruno Roggen

 


Verwittiging:
 
Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.


Zij was verjaard, veertig jaar oud geworden. Het was op de avond voordat de zomer officieel zou beginnen. Zij speelde er in haar geest al een paar maanden mee. Nu had ze de knoop doorgehakt, en haar beslissing genomen:
 

“Het is tijd om uit mijn leven te verdwijnen. Je moet van me weggaan op een manier de je nooit meer zal vergeten.”
 

Dat zei de minnares tegen de man van wie ze niet meer hield. Iemand anders had immers zijn plaats ingenomen, in haar hart en in haar bed. Voor de afgewezen minnaar was het een tragische gebeurtenis. Eigenlijk had hij het moeten zien aankomen, maar in zijn liefde voor haar was hij blind geweest voor de voortekens. Het einde van de relatie was onvermijdelijk. Hoe erg ook, de statistieken tonen aan dat twee jaar ongeveer de duur is dat een verborgen verhouding duurt. Langer bestaat, maar het is niet de regel. Maar ook voor die statistische realiteit was de verliefde minnaar blind.
 

“Ga weg! Ga weg en kom nooit meer terug!” Dat was de boodschap die ze maar steeds herhaalde.
 

En de minnaar deed wat zij van hem verwachtte en verliet haar. Hij was immers de man met wie ze het minst graag samen was. Hij woonde te ver van haar weg. De nieuwe minnaar van wie ze nu het meest hield woonde vlakbij haar, en was erg goed bereikbaar. Dat, en ook dat hij heel wat jonger was dan de andere, maakte dat het voor haar het meest logisch was dat ze koos voor de jongere man.  
 

Maar toch kon ze ook de geliefde die ze had weggestuurd niet vergeten. Dat was helemaal niet logisch, en in feite begon ze verteerd te worden door de obsessie van haar eigen onvermogen om te vergeven en te vergeten.
Aarzelend gaf ze haar oude minnaar aanduidingen dat ze uiteindelijk toch niet alle bruggen met hem wilde opblazen. Dat deed ze in wazige en dubbelzinnige boodschappen. Maar duidelijkheid was voor hem niet nodig. Onmiddellijk had hij begrepen wat zij bedoelde. Hij aarzelde niet, en hij was wel duidelijk toen hij haar zei:

 

"Ik ben terug! Moet ik je uitleggen wat ik mis?”
I

n haar antwoord was ze niet echt eerlijk. Zij deed alsof zij hem niet kende:
 

"Maar wie ben jij? Ken ik jou?"
 

"Ik ben de minnaar van wie je het meest hield, degene die je twee jaar in je hart droeg, die op je knieën bracht, degene die je nooit zou kunnen vergeten, degene die nooit meer terug zou mogen komen, die je nooit meer wou zien."
 

"Natuurlijk herinner ik me nu wie je bent… Nu je hier bent kan ik het niet helpen, maar ik herinner me al die dingen die we samen hadden! Geef me wat liefde! Zoals vroeger… Ik heb er nood aan.”
 

De man van wie ze niet meer hield aarzelde. Hij wou niet meer gekwetst worden. Hij wou niet dat ze de wonde die zo lang nodig had om te genezen weer zou openrijten. Zij begon te huilen om zijn medelijden op te wekken, iets waarin ze altijd goed was geweest, iets dat bij hem meestal werkte. Zij smeekte hem op haar knieën om een beetje warmte, een beetje liefde. Aangezien ze niet echt meer van hem hield dacht hij dat het niets dan komedie was. Maar toch, van haar houden op een manier die hij voorheen niet kende, was dat een mogelijkheid? Hij besefte hoe veel interessanter het was het om haar lief te hebben nu er geen verwachtingen waren, alleen maar teleurstelling.
 

Maar zij speelde geen komedie. Zij herinnerde zich, midden in tranen en huilen, waarom ze hem verliet en nu eindelijk terugkwam naar degene van wie ze het meest hield, hou oud hij ook was, en hoe veraf hij ook woonde... Het bleek dat, aangezien ze zoveel vrije tijd nam om bij degene te zijn van wie ze het minst hield degene van wie ze het meest hield haar niet haar zin gaf. Hij kende haar plots veranderende luimen, en hield voet bij stuk: hij vertelde haar dat hij haar nooit meer terug zou in zijn hart opnemen. Ze huilde in haar ongeluk, hoewel ze dat nooit deed. Misschien waren het ook maar krokodillentranen? Dat die oude minnaar die vroeger voor haar kroop niet deed wat zij wou, dat was niet de bedoeling. Ze voelde zich vernederd en gekwetst, en dan zwoer ze wraak te nemen op degene die voor haar een obsessie werd. Als zij niet zo stompzinnig en wispelturig was geweest, als hij niet zo oud en onhandig bij het bedrijven van de liefde was geweest, dan hadden ze een liefdesleven kunnen leiden dat het waard was om over op te scheppen.
 

"Ik ben terug en jij bent hier nu terug met een wrok die je nooit zult vergeten."
 

"Ja, maar wie ben jij ook alweer? Dat heb je me gevraagd. Hoe pijnlijk denk je dat zoiets voor mij was? Ik ben zogezegd de minnaar die je niet kan vergeten, degene die je in je dromen achtervolgt en je nachtmerries bezielt."
 

"Wees toch niet zo bitter! Natuurlijk herinner ik me jou, nu je hier bent. Ik kan het niet helpen, maar ik wenste dat we nog steeds samen waren. Zodat je me zou kunnen kussen en opnieuw genot en geluk zou vinden met mij… Dat is wat ik altijd al wilde!”
 

En degene van wie ze ooit het meest hield zei:
“Dit is een interessant voorstel!”

Het was zo interessant zelfs, omdat hij eigenlijk verbaasd is dat het uit zo'n wispelturig brein en voor veel mannen aantrekkelijke aanwezigheid komt, maar het was het overwegen waard.
 

Hij geeft zich opnieuw aan haar over, met het risico weer emotioneel te moeten bloeden achteraf. Zij geeft zich opnieuw aan hem over, zozeer zelfs, dat ze zich bij het bedrijven van de liefde laat gaan, totaal, visceraal, organisch, met haar orgasme als orgelpunt. Ze besluit dat ja, dat zich in haar oude liefde te vestigen beter is dan verder te leven zonder, en bemind te worden op de slechtst mogelijke manier beter is dan niet bemind te worden.
 

“Ik zal je nooit verlaten, als je belooft dat je van me zult houden totdat ik zin heb om je te verlaten.” zegt ze, en degene van wie ze het meest houdt is het daarmee eens, hoewel ze geen van beiden in hun passie voor elkaar echt begrijpen waar ze het precies mee eens zijn.

© Bruno Roggen, Anhée, 2021


Submitted: December 15, 2021

© Copyright 2022 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Romance Short Stories

Other Content by impetus

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance